Ze vinden me een schooier

Omdat zijn ouders uit elkaar zijn gegaan en zijn moeder niet meer in hun oude buurt wilde wonen, zijn ze verhuisd naar de andere kant van de stad.
Jelmer weet echter nog niet wat hij hiervan moet vinden. Het is hem in de ruime week dat ze hier wonen namelijk nog niet gelukt om vrienden te maken en hij vreest dat het ook moeilijk wordt om die te krijgen. De kinderen uit de straat doen namelijk nogal vervelend tegen hem. Er waren er zelfs een paar die net deden of hij stonk en toen hij na wat onvriendelijke opmerkingen verder liep, hoorde hij ze over zijn kleding lachen.

Dat was trouwens niet nieuw voor hem, want in de buurt van zijn vorige huis waren ook wel kinderen die daarom niets met hem te maken wilden hebben. Gelukkig waren dat er maar een paar, want de meeste jongens en meisjes maakte het niets uit dat hij niet zo netjes gekleed was als bijna alle anderen.

Hoewel ze dus nog steeds in dezelfde stad wonen, lijken de kinderen hier echter heel anders te zijn. Al wil hij niet te negatief denken. Als hij één vriendje of vriendinnetje heeft en die moet te krijgen zijn, volgen er immers vanzelf meer.
Hij ziet er daarom niet echt tegenop om vandaag voor het eerst naar zijn nieuwe school te gaan. Dit in tegenstelling tot zijn moeder die zich er wel heel veel zorgen over maakt.
‘Ik hoop dat de kinderen daar aardiger tegen je doen dan dat ze op straat deden en als ik geld genoeg had, liep je echt in andere kleding. Kam in ieder geval je haar nog een keer voor je bij school bent en ben je verder goed schoon? Zal ik trouwens met je meelopen naar school?’
‘Doe maar niet, want dan gaan ze me een moederskindje noemen en voor de rest zie ik het wel. Op mijn vorige school heb ik ook vriendjes gekregen, dus waarom zou het hier niet lukken? Nou, ik ga. Tegen half één ben ik er weer.’

Jelmer geeft zijn moeder een vluchtige zoen en rent naar buiten. Als hij op straat komt, ziet hij in de verte een aantal kinderen lopen. Omdat zij vorige week rot tegen hem deden, besluit hij niet naar ze toe te gaan om te kijken wat ze nu doen en maar even af te wachten. Hij hoopt dat het meevalt en begrijpt ook niet waarom velen zo moeilijk doen. Zo erg is het toch niet dat hij niet zulke mooie kleren heeft dan bijna alle andere jongens en meisjes. Als zijn spullen nu vies worden, maar dat zijn ze niet.

Hij loopt trouwens niet voor zijn lol in deze kleding, want hij en vooral zijn moeder zouden maar wat graag willen dat hij nieuwere had. Niet dat hij op het nieuwste van het nieuwste zit te wachten, maar hij is er meer dan klaar mee om steeds weer dat buitenbeentje te zijn. 

Een beetje geld zou trouwens voor meer dingen gemakkelijk zijn. Hij twijfelt er namelijk niet aan dat hij dan een betere of een nieuwe fiets zou krijgen en eveneens een echte leren bal om lekker mee te voetballen. Plus dat hij dan, net als iedereen, ook vast wel regelmatig een ijsje, snoep of een patatje met iets erbij kreeg.

Omdat zijn vader in de gevangenis zit en zijn moeder niet veel verdient, lijken die betere tijden er voorlopig echter niet in te zitten. Hij zal het de eerste jaren daarom met heel weinig moeten doen en dat is niet eens het ergste. Dat hun geldgebrek voor velen een reden is om vervelend en tegen hem te doen, is namelijk nog beroerder.

Als hij bij zijn nieuwe school komt, ziet hij heel veel kinderen. Op de nare jongens en meisjes bij hem uit de buurt na, kent hij echter niemand en daarom blijft hij rustig staan wachten tot ze naar binnen geroepen worden. Omdat hij het gevoel krijgt dat iedereen naar hem staat te kijken, kan hij echter bijna niet wachten tot het zover is.
Gelukkig voor hem wordt zijn geduld niet op de proef gesteld, want al snel komt er een man naar hem toe die zijn meester blijkt te zijn en hem meeneemt naar binnen. Daar krijgt hij eerst een rondleiding en wordt hij vervolgens naar zijn klas gebracht, waar hij dus al zit te wachten als de anderen binnenkomen.

Het merendeel kijkt hem aan alsof hij van een andere planeet komt en hij ziet dat er meerderen zijn die hem uitlachen. Hierdoor voelt hij zich enorm verdrietig worden en hij beseft dat het heel dom van ze is om zo vervelend te doen.
Ze kennen hem immers niet eens en weten dus ook niet of hij aardig is en hoe het komt dat hij geen nieuwe, maar oudere kleding draagt.

Als hij om zich heen kijkt en ziet dat veel kinderen nog steeds lachen, zou hij het liefst opstaan, wegrennen en nooit meer terugkomen.
Gelukkig doet de jongen die naast hem zit, en Bennie heet, wel normaal. Misschien dat dit komt omdat hij ook anders gekleed is dan de anderen, maar veel tijd om daarover na te denken, krijgt hij niet. De meester neemt namelijk het woord om hem welkom te heten.
‘Goedemorgen, jongens en meisjes. Jullie hebben je nieuwe klasgenoot natuurlijk al gezien. Zijn naam is Jelmer Berendonk en hij komt uit de wijk Meerzicht, dus ook hier uit de stad. Jelmer, ik hoop dat je hier een fijne tijd krijgt en als er iets is, kun je altijd bij me terecht.’

Omdat Jelmer toen de meester vertelde waar hij vandaan kwam iemand zachtjes ‘van de vuilnisbelt’ hoorde zeggen, zou hij het liefst ergens gaan zitten huilen. Mede door alles wat hij al aan heeft moeten horen, weet hij zich te bedwingen. Zijn vertrouwen in een leuke schooltijd wordt gedurende de ochtend echter steeds minder. Tijdens de les heeft er namelijk iemand een briefje op zijn rug geplakt waarop ‘ik ben een viespeuk’ staat. Als ze in de pauze naar buiten gaan, noemen velen hem een voddenboer en als ze gaan voetballen, mag hij niet meedoen.

Als ze tussen de middag naar huis lopen om te gaan eten, gaat het pas echt fout. Bij een parkje wordt hij namelijk opgewacht door vier jongens.
Hij wil langs hen heen lopen, maar twee van hen grijpen hem vast en de grootste komt met een dreigend gezicht op hem af.
‘Waar woon jij?’
‘Op Binnenweg 12.’
‘Wel in een huis?’
‘Natuurlijk, maar waarom niet?’
‘Omdat je stinkt, want daarom dachten we dat je in een varkensschuur woonde. Hoe kom je aan de vodden die je aan hebt? Zullen we hem die troep   eens van zijn lijf trekken? Met wat geluk krijgt hij dan tenminste iets nieuws en gaat hij normaler ruiken. Al vraag ik me dat af, want zijn moeder zal wel niet kunnen of willen wassen en waarschijnlijk hebben ze thuis geen zeep.’

Deze laatste opmerking is te veel voor Jelmer en daarom vliegt hij zijn belager krijsend van woede aan. Hoewel hij geen vechtersbaas is, slaat hij als een wilde om zich heen en komt hij pas bij zinnen als twee sterke handen hem vastpakken. Het blijkt zijn meester te zijn die ook op weg was naar huis en al snel blijkt dat hij Jelmers redding is geweest. Hij zorgt er namelijk voor dat het pesten voorgoed voorbij is en na een tijdje krijgt de jongen zelfs een paar vriendjes.

Helaas zijn er ook kinderen die rot tegen hem blijven doen en het gevoel dat hij niet geaccepteerd wordt, is heel erg bepalend voor de rest van het ventje zijn leven.

Forex square pluim. Vierkantjes van forex, die je op meerdere manieren kunt combineren. Afmeting 20 x 20 cm en 3 mm dik. Geschikt voor binnen en buiten en ze kunnen hangen of staan.

KLIK HIER VOOR MEER SQUARES