Pa probeert zijn zoon in de JO13-1 te praten
14
Excl. BTW: 14
Omschrijving
'Nee. Dat kan niet. Pap. Kom.'
'Wat is er jongen?'
'Op de website staat dat ik in de JO13-2 zit. Jij zei toch dat ik in de JO13-1 zou komen?'
'Ja, dat klopt.'
'Hoe kan dit dan?'
'Geen idee, maar ik kan me niet voorstellen dat ze toch voor Freddy hebben gekozen.'
'Zijn naam staat er wel bij.'
'Mag ik even kijken?'
'Best.'
Als Cees de indeling ziet, schudt hij zijn hoofd.
'Dat hebben ze niet erg zorgvuldig gedaan, Edo.'
'Nee en ik ga ook niet in de JO13-2 voetballen. Daar ben ik immers veel te goed voor.'
'Dat vind ik ook. Ik zal Theo, die over de indelingen gaat, wel even bellen.'
'Graag en zeg maar dat ik naar een andere club ga als ik in de JO13-2 blijf. Of vind jij soms dat ik daar wel in moet gaan voetballen?'
'Je hebt gelijk. In de JO13-2 sta je stil in je ontwikkeling en dat is niet goed. Ik heb ze wel geadviseerd om je in de JO13-1 te doen en dat waren ze met me eens, maar ze zijn dus weer van mening veranderd.’
‘Jij kunt toch wel zorgen dat ze de indeling veranderen en ik alsnog in de JO13-1 kom?’
‘Natuurlijk jongen. Ik bel meteen.’
‘Bedankt.’
Theo, de man van OKB, neemt bijna gelijk op.
‘Met van Deurningen.’
‘Hallo, met Cees Snapers. Ik bel over mijn zoon. We zien namelijk dat hij ondanks mijn advies toch bij de JO13-2 staat. Dat is zeker een foutje?’
‘Nee, dat is het niet. Naar aanleiding van de selectiewedstrijden hebben de trainers besloten om voor Freddy en niet voor Edo te kiezen.’
‘Dat is onmogelijk, want mijn zoon is een veel betere voetballer.’
‘Daar denken de trainers anders over en ik moet ze eerlijk gezegd gelijk geven.’
‘Waarom dan?’
‘Freddy is groter, iets sneller, heeft meer techniek, is wat harder en ziet het spel beter. Hij is dus in alles net even wat beter dan Edo.'
Cees denkt er niet aan om zich bij de situatie neer te leggen.
'Wie bepalen die indelingen eigenlijk?'
'Domme vraag, want dat weet je. In het geval van Edo waren dat de begeleiders van de JO11-1 en de JO12-1 en de coördinator. Gijs, dus.'
'Tja, als die mensen dit doen, kan ik wel begrijpen dat er zulke fouten worden gemaakt.'
'Waarom?'
'Omdat ze weinig verstand van voetbal hebben. Daarom lijkt het me logisch dat er naar mij wordt geluisterd. Ik ben immers de enige bij de jeugd met een trainersdiploma.'
'Dat is waar, maar het zou onzin zijn dat jij daarom alles bij de jeugd kunt bepalen. Zeker nu het om je eigen zoon gaat.'
'Dat heeft er niets mee te maken, want ik zou ook aan de bel trekken als het om een ander ging.'
'Vind je het heel erg als ik dat niet geloof?’
'Jammer dat je me niet vertrouwt, maar dat zegt meer over jou dan over mij. Laten we trouwens maar stoppen met dit gesprek, want ik denk niet dat we er uitkomen. Ik heb daarom geen andere keus dan het hogerop te gaan zoeken.'
'Wat bedoel je daarmee?'
'Dat ik de voorzitter bel en erover ga denken of ik nog langer deel uit wil maken van deze club. Ik heb immers geen contract, dus kan ik gaan en staan waar ik wil. Er zijn vast wel verenigingen in de buurt die plek hebben voor een trainer met mijn ervaring. Vooral als ik een prima speler voor hun JO13-1 meebreng.'
'Doe maar wat je denkt dat je moet doen.'
'Dat doe ik zeker.'
Als Cees zijn telefoon op tafel legt, kijkt zijn zoontje hem met een triest gezicht aan.
'Ga ik toch niet naar de JO13-1?'
'Jawel. De meneer die ik aan de lijn had, snapt alleen niets van voetbal. Daarom ga ik nu met iemand praten die er wel verstand van heeft.’
‘Met wie dan, pap?’
‘Met de voorzitter.’
‘Ga je hem bellen?’
‘Nee, ik rij naar de club. Daar zal hij namelijk wel zijn en ik spreek hem liever zo dan door de telefoon. Ik ben met een uurtje wel weer terug.’
Het gesprek met de jeugdvoorzitter gaat voor Cees precies volgens plan. De man, die weinig verstand van voetbal heeft en iedereen te vriend wil houden, is het namelijk met hem eens. Hij belooft dan ook om het probleem op te lossen.
'Ik hoop dat het niet te lang duurt voor je iets weet, want ik wil liever niet dat mijn zoon nog veel langer in onzekerheid blijft. Plus dat de overschrijvingstermijn op vijftien juni sluit.'
'Wat bedoel je daarmee? Toch niet dat je naar een andere club gaat?'
'Het liefst blijf ik hier, maar dan moet Edo wel op niveau kunnen blijven voetballen.'
'Ik kom deze week nog met een oplossing.'
'Dat hoop ik.'
'Ik bel je als ik wat weet.'
'Je hebt mijn nummer?'
'Natuurlijk.'
De voorzitter is flink geschrokken van Cees zijn verhaal. Daarom belt hij zijn medebestuursleden om ze te vragen of ze tijd hebben om woensdag bij elkaar te komen en waarom. Iedereen reageert hier positief op, maar Theo niet.
‘Als iedereen komt, kan ik niet wegblijven. Ik heb echter geen zin om nog een woord aan deze kwestie vuil te maken. Het heeft ook geen zin, want ik kom toch niet meer op mijn besluit terug.’
‘Wil je dan dat Cees met zijn zoon naar een andere vereniging gaat?’
‘Ze hoeven van mij niet weg, maar hij moet niet denken dat hij met dreigen zijn zin krijgt.’
‘Volgens hem, hebben jullie een fout gemaakt en daar moet toch over gepraat kunnen worden?’
‘Natuurlijk, maar wij hebben het goed gedaan. Ik heb Cees trouwens uitgelegd waarom we niet voor Edo hebben gekozen, maar hij is niet voor rede vatbaar. Nou, ik ben er woensdag en hoor dan wel wat jullie te zeggen hebben.’
‘Tot dan.’
‘Doei.’
Als het jeugdbestuur ’s woensdagsavonds bij elkaar zit, komt de voorzitter meteen ter zake.
‘Ik heb jullie verteld wat het probleem is en hoop dat we een voor iedereen acceptabele oplossing kunnen verzinnen. Ik heb Cees namelijk beloofd om deze week nog met een voorstel te komen.’
‘Wat heb je gedaan?’
Theo is overeind gevlogen en kijkt de voorzitter woedend aan.
‘We kunnen toch proberen om het probleem op te lossen. Dan zijn we geen lid en geen trainer kwijt, want Cees is echt van plan om weg te gaan.’
‘Er is maar één oplossing. Dat jochie hoort in de JO13-2 en nergens anders in. Als zijn vader dat niet wil zien en met een andere club dreigt dan moeten ze maar vertrekken. Ik ga namelijk geen kind dat wél in de JO13-1 hoort, terugzetten om Cees en zijn zoon te helpen. Zeker niet, nu hij op deze manier zijn gelijk probeert te halen. Verder vind ik dat jij je boekje te buiten bent gegaan.’
De voorzitter kijkt Theo onnozel aan.
‘Waarom dan?’
‘Hoe kun jij nu beloven dat je de boel oplost, zonder eerst met mij te overleggen?’
‘Daar heb ik niet aan gedacht. Het leek me namelijk logisch dat Cees als gediplomeerd trainer gelijk had.’
‘Als hij de kenner is die hij zegt te zijn, weet hij dat zijn zoon niet in de JO13-1 hoort. Hij is alleen veel te gek op die jongen om dat toe te geven. Daarom maakt hij misbruik van zijn positie als trainer en dat had ik niet van hem verwacht.’
‘Wat als Cees met zijn zoon hier weggaat?’
‘Dan plaatsen we een advertentie en komt er een nieuwe trainer. Plus dat we bij de JO13 spelers genoeg hebben en er dus best één kunnen missen. Denk er trouwens aan dat we ons totaal ongeloofwaardig maken als we die zoon van Cees toch in de JO13-1 doen. Binnen de kortste keren weet namelijk iedereen dat zijn vader dit geregeld heeft en beticht men ons van vriendjespolitiek.’
Als de voorzitter zijn andere collega’s aankijkt, ziet hij iedereen knikken. Daarom beseft hij dat ze uitgepraat zijn en sluit hij de bijeenkomst.
'Ik zie dat jullie het met Theo eens zijn en daar leg ik me bij neer. Het is volgens mij trouwens goed, dat ik niet alleen met Cees ga praten. Ik denk namelijk niet dat ik hem kan overtuigen als het om voetbalzaken gaat.'
'Je hebt gelijk. Ik wil dus wel bij dat gesprek zijn.'
'Dank je, Theo.'
‘Maak maar een afspraak, dan hoor ik het wel.’
Zoals afgesproken gaan de voorzitter en Theo samen met Cees praten, maar dat gesprek duurt niet lang. De trainer loopt namelijk al snel kwaad weg en zegt nooit meer terug te komen.
's Zaterdags is hij echter toch weer van de partij. Na nu wel een goed gesprek en veel excuses, stelt hij zelfs voor om een streep onder de kwestie te zetten. Zowel Edo als zijn vader blijven dus bij de club en naar het lijkt, met veel plezier.
'Wat is er jongen?'
'Op de website staat dat ik in de JO13-2 zit. Jij zei toch dat ik in de JO13-1 zou komen?'
'Ja, dat klopt.'
'Hoe kan dit dan?'
'Geen idee, maar ik kan me niet voorstellen dat ze toch voor Freddy hebben gekozen.'
'Zijn naam staat er wel bij.'
'Mag ik even kijken?'
'Best.'
Als Cees de indeling ziet, schudt hij zijn hoofd.
'Dat hebben ze niet erg zorgvuldig gedaan, Edo.'
'Nee en ik ga ook niet in de JO13-2 voetballen. Daar ben ik immers veel te goed voor.'
'Dat vind ik ook. Ik zal Theo, die over de indelingen gaat, wel even bellen.'
'Graag en zeg maar dat ik naar een andere club ga als ik in de JO13-2 blijf. Of vind jij soms dat ik daar wel in moet gaan voetballen?'
'Je hebt gelijk. In de JO13-2 sta je stil in je ontwikkeling en dat is niet goed. Ik heb ze wel geadviseerd om je in de JO13-1 te doen en dat waren ze met me eens, maar ze zijn dus weer van mening veranderd.’
‘Jij kunt toch wel zorgen dat ze de indeling veranderen en ik alsnog in de JO13-1 kom?’
‘Natuurlijk jongen. Ik bel meteen.’
‘Bedankt.’
Theo, de man van OKB, neemt bijna gelijk op.
‘Met van Deurningen.’
‘Hallo, met Cees Snapers. Ik bel over mijn zoon. We zien namelijk dat hij ondanks mijn advies toch bij de JO13-2 staat. Dat is zeker een foutje?’
‘Nee, dat is het niet. Naar aanleiding van de selectiewedstrijden hebben de trainers besloten om voor Freddy en niet voor Edo te kiezen.’
‘Dat is onmogelijk, want mijn zoon is een veel betere voetballer.’
‘Daar denken de trainers anders over en ik moet ze eerlijk gezegd gelijk geven.’
‘Waarom dan?’
‘Freddy is groter, iets sneller, heeft meer techniek, is wat harder en ziet het spel beter. Hij is dus in alles net even wat beter dan Edo.'
Cees denkt er niet aan om zich bij de situatie neer te leggen.
'Wie bepalen die indelingen eigenlijk?'
'Domme vraag, want dat weet je. In het geval van Edo waren dat de begeleiders van de JO11-1 en de JO12-1 en de coördinator. Gijs, dus.'
'Tja, als die mensen dit doen, kan ik wel begrijpen dat er zulke fouten worden gemaakt.'
'Waarom?'
'Omdat ze weinig verstand van voetbal hebben. Daarom lijkt het me logisch dat er naar mij wordt geluisterd. Ik ben immers de enige bij de jeugd met een trainersdiploma.'
'Dat is waar, maar het zou onzin zijn dat jij daarom alles bij de jeugd kunt bepalen. Zeker nu het om je eigen zoon gaat.'
'Dat heeft er niets mee te maken, want ik zou ook aan de bel trekken als het om een ander ging.'
'Vind je het heel erg als ik dat niet geloof?’
'Jammer dat je me niet vertrouwt, maar dat zegt meer over jou dan over mij. Laten we trouwens maar stoppen met dit gesprek, want ik denk niet dat we er uitkomen. Ik heb daarom geen andere keus dan het hogerop te gaan zoeken.'
'Wat bedoel je daarmee?'
'Dat ik de voorzitter bel en erover ga denken of ik nog langer deel uit wil maken van deze club. Ik heb immers geen contract, dus kan ik gaan en staan waar ik wil. Er zijn vast wel verenigingen in de buurt die plek hebben voor een trainer met mijn ervaring. Vooral als ik een prima speler voor hun JO13-1 meebreng.'
'Doe maar wat je denkt dat je moet doen.'
'Dat doe ik zeker.'
Als Cees zijn telefoon op tafel legt, kijkt zijn zoontje hem met een triest gezicht aan.
'Ga ik toch niet naar de JO13-1?'
'Jawel. De meneer die ik aan de lijn had, snapt alleen niets van voetbal. Daarom ga ik nu met iemand praten die er wel verstand van heeft.’
‘Met wie dan, pap?’
‘Met de voorzitter.’
‘Ga je hem bellen?’
‘Nee, ik rij naar de club. Daar zal hij namelijk wel zijn en ik spreek hem liever zo dan door de telefoon. Ik ben met een uurtje wel weer terug.’
Het gesprek met de jeugdvoorzitter gaat voor Cees precies volgens plan. De man, die weinig verstand van voetbal heeft en iedereen te vriend wil houden, is het namelijk met hem eens. Hij belooft dan ook om het probleem op te lossen.
'Ik hoop dat het niet te lang duurt voor je iets weet, want ik wil liever niet dat mijn zoon nog veel langer in onzekerheid blijft. Plus dat de overschrijvingstermijn op vijftien juni sluit.'
'Wat bedoel je daarmee? Toch niet dat je naar een andere club gaat?'
'Het liefst blijf ik hier, maar dan moet Edo wel op niveau kunnen blijven voetballen.'
'Ik kom deze week nog met een oplossing.'
'Dat hoop ik.'
'Ik bel je als ik wat weet.'
'Je hebt mijn nummer?'
'Natuurlijk.'
De voorzitter is flink geschrokken van Cees zijn verhaal. Daarom belt hij zijn medebestuursleden om ze te vragen of ze tijd hebben om woensdag bij elkaar te komen en waarom. Iedereen reageert hier positief op, maar Theo niet.
‘Als iedereen komt, kan ik niet wegblijven. Ik heb echter geen zin om nog een woord aan deze kwestie vuil te maken. Het heeft ook geen zin, want ik kom toch niet meer op mijn besluit terug.’
‘Wil je dan dat Cees met zijn zoon naar een andere vereniging gaat?’
‘Ze hoeven van mij niet weg, maar hij moet niet denken dat hij met dreigen zijn zin krijgt.’
‘Volgens hem, hebben jullie een fout gemaakt en daar moet toch over gepraat kunnen worden?’
‘Natuurlijk, maar wij hebben het goed gedaan. Ik heb Cees trouwens uitgelegd waarom we niet voor Edo hebben gekozen, maar hij is niet voor rede vatbaar. Nou, ik ben er woensdag en hoor dan wel wat jullie te zeggen hebben.’
‘Tot dan.’
‘Doei.’
Als het jeugdbestuur ’s woensdagsavonds bij elkaar zit, komt de voorzitter meteen ter zake.
‘Ik heb jullie verteld wat het probleem is en hoop dat we een voor iedereen acceptabele oplossing kunnen verzinnen. Ik heb Cees namelijk beloofd om deze week nog met een voorstel te komen.’
‘Wat heb je gedaan?’
Theo is overeind gevlogen en kijkt de voorzitter woedend aan.
‘We kunnen toch proberen om het probleem op te lossen. Dan zijn we geen lid en geen trainer kwijt, want Cees is echt van plan om weg te gaan.’
‘Er is maar één oplossing. Dat jochie hoort in de JO13-2 en nergens anders in. Als zijn vader dat niet wil zien en met een andere club dreigt dan moeten ze maar vertrekken. Ik ga namelijk geen kind dat wél in de JO13-1 hoort, terugzetten om Cees en zijn zoon te helpen. Zeker niet, nu hij op deze manier zijn gelijk probeert te halen. Verder vind ik dat jij je boekje te buiten bent gegaan.’
De voorzitter kijkt Theo onnozel aan.
‘Waarom dan?’
‘Hoe kun jij nu beloven dat je de boel oplost, zonder eerst met mij te overleggen?’
‘Daar heb ik niet aan gedacht. Het leek me namelijk logisch dat Cees als gediplomeerd trainer gelijk had.’
‘Als hij de kenner is die hij zegt te zijn, weet hij dat zijn zoon niet in de JO13-1 hoort. Hij is alleen veel te gek op die jongen om dat toe te geven. Daarom maakt hij misbruik van zijn positie als trainer en dat had ik niet van hem verwacht.’
‘Wat als Cees met zijn zoon hier weggaat?’
‘Dan plaatsen we een advertentie en komt er een nieuwe trainer. Plus dat we bij de JO13 spelers genoeg hebben en er dus best één kunnen missen. Denk er trouwens aan dat we ons totaal ongeloofwaardig maken als we die zoon van Cees toch in de JO13-1 doen. Binnen de kortste keren weet namelijk iedereen dat zijn vader dit geregeld heeft en beticht men ons van vriendjespolitiek.’
Als de voorzitter zijn andere collega’s aankijkt, ziet hij iedereen knikken. Daarom beseft hij dat ze uitgepraat zijn en sluit hij de bijeenkomst.
'Ik zie dat jullie het met Theo eens zijn en daar leg ik me bij neer. Het is volgens mij trouwens goed, dat ik niet alleen met Cees ga praten. Ik denk namelijk niet dat ik hem kan overtuigen als het om voetbalzaken gaat.'
'Je hebt gelijk. Ik wil dus wel bij dat gesprek zijn.'
'Dank je, Theo.'
‘Maak maar een afspraak, dan hoor ik het wel.’
Zoals afgesproken gaan de voorzitter en Theo samen met Cees praten, maar dat gesprek duurt niet lang. De trainer loopt namelijk al snel kwaad weg en zegt nooit meer terug te komen.
's Zaterdags is hij echter toch weer van de partij. Na nu wel een goed gesprek en veel excuses, stelt hij zelfs voor om een streep onder de kwestie te zetten. Zowel Edo als zijn vader blijven dus bij de club en naar het lijkt, met veel plezier.
\
Tegeltje let them smell a poopie. Verkrijgbaar in meerdere kleuren
en met meerdere kleuren opdruk. afmeting 13 X 13 cm
en met meerdere kleuren opdruk. afmeting 13 X 13 cm
KLIK HIER VOOR MEER TEGELTJES