Ouders, doe het dan zelf

Als Sjors, van de TC, bij zijn club komt, roept Alex, de begeleider van de JO11-1, hem.
‘Hoi. Heb je even?’
‘Zeker. Wat is er aan de hand?’
‘Ik heb voor mij goed en voor jou slecht nieuws. Met ingang van de volgende maand heb ik namelijk weer een baan en moet ik iedere avond werken. In het weekend ben ik wel vrij, maar omdat ik mijn kinderen door de week nog maar weinig zie, wil ik de zaterdag en zondag voor hen houden. Ik zal mijn aandacht dus moeten verdelen. Dit betekent dat ik niet meer bij elke wedstrijd van mijn zoon ben, maar ook bij het korfballen van mijn dochter ga kijken. Je begrijpt dat ik er hier daarom mee stop. Daar baal ik wel van, maar mijn kinderen gaan voor het voetbal.’
‘Dat begrijp ik en is ook logisch. Voor ons is het natuurlijk jammer dat je stopt, maar jij mag blij zijn dat je weer aan de slag kunt. Wij gaan echter op zoek naar iemand die je vervangt, zodat je team kan blijven trainen en voetballen.’
‘Klasse.’

Sjors laat er geen gras over groeien, maar licht gelijk de rest van de TC in. Omdat die geen vervanger weten, besluiten ze de ouders erbij te betrekken en ze uit te nodigen voor een gesprek.

Plus dat ze hun vacature op de website en de facebookpagina van de club te plaatsen. Dat werkt, want net voor ze het gesprek met de ouders hebben, meldt zich een trainer aan.
De TC verwacht dat er hierdoor ook wel een leider of leidster gevonden wordt en daarom opent Sjors met een positief gevoel de bijeenkomst.
‘Dames en Heren. Goedenavond. Jullie weten dat Alex stopt als leider en trainer van de JO11-1. We dachten dat het moeilijk zou worden om vervanging te vinden, maar er heeft zich al een trainer aangemeld. We rekenen er doordoor een beetje op dat we vanavond ook een leider of leidster vinden. Dat mag er één zijn, maar het lijkt me handiger om het met z’n tweeën of drieën te doen. Op die manier kunnen de taken namelijk verdeeld worden en kost het dus minder tijd. Wie van jullie voelt zich geroepen om deze functie op zich te nemen of weet iemand die het wil doen?’

Sjors kijkt de mensen vol verwachting aan, maar er is niemand die reageert. Dat is een tegenvaller voor hem en daarom is hij blij als er uiteindelijk toch een vinger omhooggaat.
‘Meneer van Daalderen. Zegt u het eens.’
‘Wie heeft zich als trainer aangemeld?’
‘Peter Vrolijk, die in de JO19-1 speelt. Hij doet de opleiding ‘Sport en bewegen’ en heeft via school hier al, naar alle tevredenheid, stagegelopen.’
‘Hoe oud is die knaap?’
‘Zeventien of achttien.’
‘Is dat niet veel te jong. Zo gemakkelijk zijn die jongens namelijk niet en heeft hij wel verstand van voetbal? Het lijkt me namelijk wel de bedoeling dat hij de kinderen iets leert.’
‘Peter heeft op school geleerd om leiding te geven en kan de JO11-1 prima aan. Hij is inderdaad nog jong en daarom zou het mooi zijn als hij gesteund werd door een volwassen leider of leidster.’
‘Jij hebt gemakkelijk praten, maar de meesten van ons hebben geen tijd om twee avonden per week en de halve zaterdag op het voetbalveld te zijn. Ik kom echter terug op die trainer, want hij is mij veel te jong en ik had liever een ervaren iemand gezien. Het valt me trouwens tegen dat jullie zo’n jonge jongen genomen hebben.’

Sjors heeft anders nooit moeite om rustig te blijven, maar voelt de ergernis nu door zijn lijf stromen. Vooral omdat hij het gevoel krijgt dat de anderen het met de spreker eens zijn en een van de vaders er zelfs nog een schepje bovenop doet.
‘Jullie hebben hem veel te snel aangenomen. Die advertentie staat immers pas drie dagen op internet, dus kunnen er nog best meer aanmeldingen komen. Stel dat er zich een ouder iemand aandient met ervaring. Het is toch zonde om die dan af te moeten zeggen. In een bedrijf zijn er trouwens ook altijd meerdere sollicitanten voor een functie en kiest men de beste eruit.’

Sjors voelt zich steeds bozer worden.
‘Meneer, een bedrijf is iets anders dan een club. Wij moeten blij zijn als we iemand kunnen krijgen, want voor vrijwilligerswerk vind je bijna niemand meer. Als iemand aanbiedt om wat te doen, moet je dus, zeker als hij of zij capabel is, gelijk toehappen. Als je ze niet het gevoel geeft dat je op ze zit te wachten, kunnen ze zich namelijk zomaar bedenken.’
‘Ik denk dat het anders is.’
‘Dan nodig ik u uit om in de TC te komen, want dan kunt u ervaren dat ik geen onzin verkoop.’
‘Volgens mij is jullie werkwijze niet goed.’
‘Vertel dan maar wat we verkeerd doen.’
‘Om dat te kunnen, zou ik een tijdje met jullie mee moeten lopen en daar heb ik geen tijd voor.’

Als Sjors meerdere ouders driftig ziet knikken, is hij er opeens helemaal klaar mee.
‘Jullie stellen ons enorm teleur. We zitten hier met vijftien mensen en ik geloof best dat jullie druk zijn, maar er zijn wel twee of drie ouders die tijd hebben om het leiderschap op zich te nemen. Het enige wat jullie echter doen is commentaar leveren en aan de kant blijven staan. Hierbij sluit ik deze bijeenkomst trouwens af. Peter Vrolijk wordt dus trainer en misschien weet hij wel iemand uit de JO19 die leider wil worden.’ 

De ouders kijken Sjors wat verbaasd aan en schrikken blijkbaar van zijn uitval. Een paar mensen die nog wat lijken te willen zeggen, staan na een kleine aarzeling namelijk op om te gaan.
Een uur later zijn er echter toch twee moeders en een vader die samen met Peter Vrolijk de begeleiding van het team op zich willen nemen.
 

Geniet zowel binnen als buiten van deze prachtige poster met afgedrukte paardenbloem

KLIK HIER VOOR MEER POSTERS