Onze kleinkinderen niet meer zien

‘Wat vind je van John zijn vriendin?’
‘Ze is heel aardig, ziet er keurig uit en doet erg leuk tegen de kinderen.’
‘Dat is waar, maar ik heb toch mijn twijfels.’
‘Waarom dan? Volgens mij zijn ze allemaal stapelgek op elkaar en daar gaat het toch om.’
‘Dat is zo, maar toch heb ik geen goed gevoel bij haar.’

Erica kijkt haar man, Frits, geschrokken aan.
‘Ik twijfel nooit aan je mensenkennis, maar leg eens uit. Er is mij namelijk niets negatiefs aan haar opgevallen.’
‘Ik had het gevoel dat ze toneel speelde. Vooral vanwege de manier hoe ze rond zat te kijken en tegen ons praatte. Verder vond ik haar tegen John en de kinderen net wat te aardig doen. Ze is in ieder geval heel anders dan onze andere schoondochters.’
‘Ja, ze is moderner dan de anderen, maar ik hoop dat je ongelijk hebt. Voor ons, maar vooral voor John. Hij heeft tijdens en na zijn huwelijk immers al ellende genoeg voor zijn kiezen gehad.’
‘Dat is waar en het zou daarom vreselijk voor hem zijn als deze relatie opnieuw voor narigheid gaat zorgen.’

‘Daar zijn we het dan in ieder geval over eens, maar wat is je bedoeling? Wil je met John over je bedenkingen praten of lijkt het je beter om te zwijgen en af te wachten wat er gebeurt?’
‘Als ik met hem ga praten, verwacht ik dat hij boos wordt en dat zou ellendig zijn. Niets doen, lijkt me echter geen optie. Als over een tijdje blijkt dat ik het goed heb gezien en hij weer in de ellende zit, vergeef ik het mezelf namelijk nooit.’

Als John de volgende dag op de koffie komt en over de verhuisplannen van zijn vriendin begint, twijfelt Frits niet meer.

‘Jongen, ik heb gisteren een hele tijd met je moeder over jullie zitten praten. Zij vindt je vriendin erg leuk en is enorm blij dat jullie zo goed met elkaar kunnen. Dat ben ik natuurlijk ook, maar er is iets waar ik niet blij van word. Ik heb namelijk het gevoel dat ze een beetje op ons neerkijkt. Gisteren hield ik er nog rekening mee dat ik me vergiste. Nu ik hoor dat ze naar Brabant wil verhuizen, denk ik echter gelijk te hebben. Volgens mij wil ze namelijk samen met jou en de kinderen een nieuw leven opbouwen en passen wij daar niet in. Ik weet niet wat ze tegen ons heeft, maar ik vermoed dat er iets is.’

Als Frits zwijgt, blijft het even stil. Erica zit met een vuurrood gezicht naar haar zoon te kijken en die lijkt niet te weten wat hij moet zeggen.
‘Ik begrijp dat ik je overval met mijn verhaal, maar ben blij dat je niet boos geworden bent. Dat zouden je moeder en ik namelijk vreselijk gevonden hebben.’
‘Je hebt me enorm laten schrikken en ik vind het jammer dat je zo over Stephanie denkt. Vooral omdat ze zo positief over jullie was. Wees trouwens maar niet bang dat ik jullie uit het leven van mij en de kinderen zal bannen, want dat gebeurt nooit. Al moet ik wel iets bekennen. Toen Stephanie over het verhuizen begon, dacht ik dat jullie gemakkelijk met de auto heen en weer konden rijden. Ik heb er echter niet aan gedacht dat jij niet met de auto de snelweg op durft en jij na je operatie nog maar kleine stukjes rijdt. Daar verzin ik echter nog een oplossing voor.’

Erica en Frits praten in de dagen die volgen weinig over hun zoon en zijn vriendin en als John twee weken later grijnzend vertelt dat de verhuisplannen van de baan zijn, begint pa te geloven dat hij zich heeft vergist. In tegenstelling tot zijn vrouw, lukt het hem echter niet om een goede band met Stephanie op te bouwen. Hij doet wel zijn best, maar er blijft iets tussen hen in staan. Eerst vindt hij dat vervelend, maar na een tijdje besluit hij zich er niet meer druk over te maken. Het gaat immers niet om hem. John en zijn kinderen lijken namelijk heel gelukkig te zijn en dat is het belangrijkste.

Vanaf het moment dat Stephanie bij John en de kinderen komt wonen, beginnen er langzaam wat dingen te veranderen. Eerst besluit ze op woensdagmiddag met de kleintjes te gaan tennissen, zodat ze opa en oma niet meer kunnen zien. Dan gaat ze de verjaardagen van de kleintjes buitenshuis houden en mogen Frits en Erica alleen komen feliciteren en een cadeautje brengen en tot slot weet ze John zover te krijgen dat hij een vakantiehuisje koopt waar ze elk weekend heen gaan.

Opa en oma doen wel enthousiast over de vakantiewoning en zeggen meerdere keren dat ze graag een keer komen kijken. Omdat daar nooit op wordt gereageerd, zwijgen ze er na een tijdje echter maar over en beseft Frits dat hij destijds toch gelijk heeft gehad.

‘Het is vreselijk, maar ik had het dus wel goed. Zij heeft haar vrienden en kennissen en wij zijn bijzaak. We kunnen de kleintjes nu alleen na het eten nog even zien. Na schooltijd zit ze immers altijd bij haar vriendinnen en heeft ze geen tijd voor ons. ’s Avonds is het trouwens ook amper de moeite om te gaan. Volgens mij stuurt ze de kleintjes namelijk extra vroeg naar bed om ons dwars te zitten.’
‘Ja, en weet jij nog wanneer ze voor het laatst hier zijn geweest? Ze hebben zelfs onze verjaardagen overgeslagen. Dat ik haar nooit zie, kan me niets schelen. Ik vind het echter wel vreselijk dat we John en de kleintjes amper nog zien. John is me trouwens heel erg tegengevallen. Toen je het er met hem over had, zei hij ons nooit in de steek te zullen laten en wat doet hij nu?’
‘Daar heb je hem trouwens net.’
‘Zou er iets zijn?’
‘Misschien gaan ze nu echt verhuizen.’
‘Ga je er wat van zeggen dat we hem en vooral de kleintjes bijna niet meer zien?’
‘Dat denk ik wel.’

Als John binnen is en vertelt waar hij voor komt, kijken zijn ouders elkaar even aan. Frits hoeft echter niet over zijn antwoord na te denken en overleggen met Erica doet hij dit keer ook niet.
‘We we zijn altijd goed voor je geweest en hebben dag en nacht voor je klaargestaan. Zeker in de tijd van je huwelijksproblemen. Sinds je Stephanie hebt, is alles echter anders geworden. Zij wil zo min mogelijk met ons te maken hebben, jij laat amper nog iets van je horen en we mogen de kinderen bijna niet meer zien. Nu jullie in geldnood zitten, zijn wij echter wel goed om bij te springen. Nou, daar denk ik niet over. Verkoop dat vakantiehuisje maar, want dan heb je geld in overvloed om deze mindere tijden te overleven. Je hebt trouwens wel lef om ons eerst te laten stikken en vervolgens om geld te komen vragen.’

John staat zwijgend op en loopt zonder zijn ouders aan te kijken naar buiten.
‘Wat zou er nu gaan gebeuren.’

‘Die gaat zijn vriendin vertellen wat ik heb gezegd en dat zal voor haar wel een reden zijn om te eisen dat ze helemaal met ons breken. Als we de kleintjes willen zien, zullen we dus naar school of  de tennisbaan moeten. Wij zullen bij hen namelijk wel niet meer welkom zijn en hier kwamen ze toch al nooit. Reken er dus maar op dat hij straks weer voor de deur staat. Misschien had ik beter kunnen zwijgen, maar we hoeven ons toch ook niet als schoolkinderen te laten gebruiken?’
‘Ik sta achter je. Je hebt het goed gedaan. Het kan trouwens nog meevallen.’

Omdat ze niets meer van John horen, krijgen ze na een paar uur het gevoel dat het drama toch niet zo groot is als ze dachten. De volgende dag blijkt echter dat ze te voorbarig zijn geweest. Bij de post zit namelijk een brief en daarin staat dat hun zoon en schoondochter zich in de steek gelaten voelen en het contact met hen verbreken.
Hoewel dit niet als een verrassing voor Erica en Frits komt, is de boodschap wel een klap voor ze.
‘We zouden naar ze toe kunnen gaan om te kijken of er nog een oplossing te vinden is. Ik denk alleen niet dat het zin heeft, want dit is wat Stephanie altijd heeft gewild. Als John een kerel was geweest, had hij er echter voor gezorgd dat dit niet was gebeurd, maar hij heeft me de grootste teleurstelling van mijn leven bezorgd.’
‘Je hebt gelijk en het zal erg moeilijk worden om onze kleinkinderen te missen. Laten we echter afspreken dat wij elkaar wel in alles blijven steunen en niets doen waar de ander niet achterstaat.’
‘Afgesproken.’

Verkoop per 5 stuks per kleur

Onderzetters met afbeelding Triple leaf'.
Ze hebben een doorsnede van 9 cm en zijn 3 mm dik.
Gemaakt van Forex en daarom gemakkelijk schoon te krijgen.

KLIK HIER VOOR MEER ONDERZETTERS