Mijn zoon moet in de JO11-1
20
Excl. BTW: 20
Omschrijving
Na een lange heerlijke zomer, is het vanavond weer trainen. Jan is dit seizoen trainer van de JO11-1 en benieuwd hoe zijn team het gaat doen.
Vorig seizoen ging het bij de JO9 heel goed, maar dat is natuurlijk geen garantie dat het bij de JO11 opnieuw lukt. Hij heeft er wel alle vertrouwen in en is dan ook blij dat ze vrij hoog zijn ingedeeld.
Kampioen worden, vindt hij namelijk niet zo belangrijk. Het gaat hem er veel meer om dat de kinderen wat leren en niet elke wedstrijd met grote cijfers winnen of verliezen.
Zoals altijd, is hij ook vanavond weer ruimschoots op tijd bij de vereniging. Hij ziet dat het nog erg stil is, want er staat pas één auto. Als hij de kantine binnenloopt voor het gebruikelijke kopje koffie, wordt hem echter duidelijk van wie die is. De vader van Harrie staat namelijk met een nors gezicht bij de bar en komt meteen naar hem toe.
'Hoi Jan, heb je even tijd?'
'Niet lang, want ik moet om half zeven trainen. Is het erg belangrijk?'
'Het gaat om Harrie. Hij zit dit seizoen in de JO11-2 en dat vindt hij niets. Volgens hem is hij minstens net zo goed als de meeste jongens van de JO11-1 en daar ben ik het mee eens. Als hij een eerlijke kans had gekregen, was jullie dat ook zeker opgevallen. Het wordt dus een probleem als hij in de JO11-2 blijft, want dan gaat hij naar VWV. Daar komt hij namelijk wel in de selectie.’
'We hebben samen met alle begeleiders de teams ingedeeld en meenden allemaal dat Harrie in de JO11-2 moest. We vonden hem namelijk wat bang en hij komt voetballend gezien duidelijk tekort ten opzichte van de rest. In de JO11-1 wordt het daarom een verloren jaar voor hem want daar kan hij absoluut niet mee. Ik zou het trouwens erg onverstandig van u vinden om hem naar VWV te doen. Hij schiet daar namelijk niets mee op, want hun JO11-1 is van hetzelfde niveau als onze JO11-2. Plus dat hij zich volgend seizoen misschien wél in onze JO11-1 kan spelen. Al blijft het natuurlijk jullie eigen keuze, waar we als vereniging altijd respect voor zullen hebben.'
'Hij blijft het liefste hier spelen, maar dan moet hij wel kansen krijgen om zich te ontwikkelen.'
'Die krijgt hij in de JO11-2 voldoende.'
'Dat zeggen jullie. Wij denken daar anders over en daarom gaat hij weg als hij niet in de JO11-1 komt. Kun je morgenavond niet bij de training van de JO11-2 komen kijken? Dan kun je zelf zien dat dit team niets voor hem is.'
'Dat is goed, want ik moet hier morgenavond toch zijn. Reken er echter niet op dat ik Harrie gelijk in de JO11-1 neem. Ten eerste wijk ik niet zomaar af van genomen beslissingen en ten tweede moet ik dat eerst bespreken. Er is namelijk geen enkele trainer die iets op eigen houtje kan beslissen.’
'Maakt niet uit. Kom morgen maar kijken, dan zul je zien dat jullie een fout hebben gemaakt. Hij vindt trouwens zowel zijn medespelers als zijn trainer niet aardig. Over de JO11-2 hoeven we dus sowieso niet meer te praten.’
‘We bespreken het morgen wel verder.’
Jan is de vader van Harrie inmiddels meer dan beu en loopt naar buiten. Als hij daar zijn spelertjes op hem ziet wachten, knapt zijn humeur echter gelijk op. Al blijft hij de hele avond wel een naar gevoel houden over zijn gesprek met de man. Harries vader deed zijn verhaal namelijk zo overtuigend, dat hij aan zichzelf is gaan twijfelen en daar baalt hij behoorlijk van.
Omdat hij het niet uit zijn hoofd kan zetten, besluit hij om na de training de trainer van de JO11-2 te bellen. Die noemt de man echter een enorme zeur, die gefrustreerd is omdat zijn zoon niet in de I011-1 zit. Hij is er zelfs zo zeker van dat ze Harrie in het juiste team hebben ingedeeld, dat Jan zijn twijfels al snel kwijt is. Ze besluiten dan ook om hem in de JO11-2 te laten.
In ieder geval zolang ze er niet van overtuigd zijn dat ze een fout hebben gemaakt. Mocht hij daarom zijn lidmaatschap opzeggen, dan is er niets aan te doen. Ze kunnen immers niet aan deze dreigementen toegeven, want anders beginnen er nog meer ouders te zeuren.
Als Jan de volgende avond op het voetbalveld komt, staat Harries vader hem al op te wachten.
'Hoi. Goed dat je er bent. Man, ik heb er alles aan moeten doen om de jongen naar het trainen te krijgen. Hij wil het een keer proberen, maar rekent erop dat je vanavond nog toezegt dat hij naar de JO11-1 kan. Zo niet, dan vrees ik dat dit zijn laatste training hier is geweest.’
Jan knikt, maar zegt niets. Als hij even op het trainingsveld staat, wordt het hem echter weer duidelijk waarom Harrie in de JO11-2 zit. Het is namelijk een heel lieve jongen, maar geen daverende voetballer.
Tot Jans grote genoegen blijkt hij het wel prima naar zijn zin te hebben. Ondanks dat hij nog nooit met deze jongens gespeeld heeft, straalt het plezier namelijk overduidelijk van hem af. Hierdoor beseft hij pas goed wat er aan de hand is. Het is niet Harrie die problemen met de
JO11-2 heeft, maar zijn vader.
'Als ik het zo zie, heeft hij het goed naar zijn zin.'
'Dat is schijn. Hij doet leuk, maar inwendig baalt hij als een stekker.'
'Laten we maar even afwachten tot de training afgelopen is, dan kunnen we het hem vragen.'
'Dat hoeft echt niet, want dat zie ik zo wel.'
Jan zegt niets meer, maar van binnen heeft hij de grootste lol. Over een paar minuten zal namelijk blijken dat de man alles verzonnen heeft omdat hij zijn zoon graag in de JO11-1 wil.
Als de trainer heeft afgefloten en de kinderen van het veld komen, maakt Harrie definitief een eind aan het probleem. Hij komt namelijk stralend naar zijn vader toe en zijn woorden laten aan duidelijkheid niets te wensen over.
'Leuk team, pa. Veel leuker dan de JO9 van vorig jaar. De trainer is ook aardig. Zaterdag spelen we om tien uur thuis. Je komt toch wel kijken, hè?'
Zwijgend met een blik starend in de verte, loopt de man met de arm om zijn zoon heen naar de uitgang van het complex.
Vorig seizoen ging het bij de JO9 heel goed, maar dat is natuurlijk geen garantie dat het bij de JO11 opnieuw lukt. Hij heeft er wel alle vertrouwen in en is dan ook blij dat ze vrij hoog zijn ingedeeld.
Kampioen worden, vindt hij namelijk niet zo belangrijk. Het gaat hem er veel meer om dat de kinderen wat leren en niet elke wedstrijd met grote cijfers winnen of verliezen.
Zoals altijd, is hij ook vanavond weer ruimschoots op tijd bij de vereniging. Hij ziet dat het nog erg stil is, want er staat pas één auto. Als hij de kantine binnenloopt voor het gebruikelijke kopje koffie, wordt hem echter duidelijk van wie die is. De vader van Harrie staat namelijk met een nors gezicht bij de bar en komt meteen naar hem toe.
'Hoi Jan, heb je even tijd?'
'Niet lang, want ik moet om half zeven trainen. Is het erg belangrijk?'
'Het gaat om Harrie. Hij zit dit seizoen in de JO11-2 en dat vindt hij niets. Volgens hem is hij minstens net zo goed als de meeste jongens van de JO11-1 en daar ben ik het mee eens. Als hij een eerlijke kans had gekregen, was jullie dat ook zeker opgevallen. Het wordt dus een probleem als hij in de JO11-2 blijft, want dan gaat hij naar VWV. Daar komt hij namelijk wel in de selectie.’
'We hebben samen met alle begeleiders de teams ingedeeld en meenden allemaal dat Harrie in de JO11-2 moest. We vonden hem namelijk wat bang en hij komt voetballend gezien duidelijk tekort ten opzichte van de rest. In de JO11-1 wordt het daarom een verloren jaar voor hem want daar kan hij absoluut niet mee. Ik zou het trouwens erg onverstandig van u vinden om hem naar VWV te doen. Hij schiet daar namelijk niets mee op, want hun JO11-1 is van hetzelfde niveau als onze JO11-2. Plus dat hij zich volgend seizoen misschien wél in onze JO11-1 kan spelen. Al blijft het natuurlijk jullie eigen keuze, waar we als vereniging altijd respect voor zullen hebben.'
'Hij blijft het liefste hier spelen, maar dan moet hij wel kansen krijgen om zich te ontwikkelen.'
'Die krijgt hij in de JO11-2 voldoende.'
'Dat zeggen jullie. Wij denken daar anders over en daarom gaat hij weg als hij niet in de JO11-1 komt. Kun je morgenavond niet bij de training van de JO11-2 komen kijken? Dan kun je zelf zien dat dit team niets voor hem is.'
'Dat is goed, want ik moet hier morgenavond toch zijn. Reken er echter niet op dat ik Harrie gelijk in de JO11-1 neem. Ten eerste wijk ik niet zomaar af van genomen beslissingen en ten tweede moet ik dat eerst bespreken. Er is namelijk geen enkele trainer die iets op eigen houtje kan beslissen.’
'Maakt niet uit. Kom morgen maar kijken, dan zul je zien dat jullie een fout hebben gemaakt. Hij vindt trouwens zowel zijn medespelers als zijn trainer niet aardig. Over de JO11-2 hoeven we dus sowieso niet meer te praten.’
‘We bespreken het morgen wel verder.’
Jan is de vader van Harrie inmiddels meer dan beu en loopt naar buiten. Als hij daar zijn spelertjes op hem ziet wachten, knapt zijn humeur echter gelijk op. Al blijft hij de hele avond wel een naar gevoel houden over zijn gesprek met de man. Harries vader deed zijn verhaal namelijk zo overtuigend, dat hij aan zichzelf is gaan twijfelen en daar baalt hij behoorlijk van.
Omdat hij het niet uit zijn hoofd kan zetten, besluit hij om na de training de trainer van de JO11-2 te bellen. Die noemt de man echter een enorme zeur, die gefrustreerd is omdat zijn zoon niet in de I011-1 zit. Hij is er zelfs zo zeker van dat ze Harrie in het juiste team hebben ingedeeld, dat Jan zijn twijfels al snel kwijt is. Ze besluiten dan ook om hem in de JO11-2 te laten.
In ieder geval zolang ze er niet van overtuigd zijn dat ze een fout hebben gemaakt. Mocht hij daarom zijn lidmaatschap opzeggen, dan is er niets aan te doen. Ze kunnen immers niet aan deze dreigementen toegeven, want anders beginnen er nog meer ouders te zeuren.
Als Jan de volgende avond op het voetbalveld komt, staat Harries vader hem al op te wachten.
'Hoi. Goed dat je er bent. Man, ik heb er alles aan moeten doen om de jongen naar het trainen te krijgen. Hij wil het een keer proberen, maar rekent erop dat je vanavond nog toezegt dat hij naar de JO11-1 kan. Zo niet, dan vrees ik dat dit zijn laatste training hier is geweest.’
Jan knikt, maar zegt niets. Als hij even op het trainingsveld staat, wordt het hem echter weer duidelijk waarom Harrie in de JO11-2 zit. Het is namelijk een heel lieve jongen, maar geen daverende voetballer.
Tot Jans grote genoegen blijkt hij het wel prima naar zijn zin te hebben. Ondanks dat hij nog nooit met deze jongens gespeeld heeft, straalt het plezier namelijk overduidelijk van hem af. Hierdoor beseft hij pas goed wat er aan de hand is. Het is niet Harrie die problemen met de
JO11-2 heeft, maar zijn vader.
'Als ik het zo zie, heeft hij het goed naar zijn zin.'
'Dat is schijn. Hij doet leuk, maar inwendig baalt hij als een stekker.'
'Laten we maar even afwachten tot de training afgelopen is, dan kunnen we het hem vragen.'
'Dat hoeft echt niet, want dat zie ik zo wel.'
Jan zegt niets meer, maar van binnen heeft hij de grootste lol. Over een paar minuten zal namelijk blijken dat de man alles verzonnen heeft omdat hij zijn zoon graag in de JO11-1 wil.
Als de trainer heeft afgefloten en de kinderen van het veld komen, maakt Harrie definitief een eind aan het probleem. Hij komt namelijk stralend naar zijn vader toe en zijn woorden laten aan duidelijkheid niets te wensen over.
'Leuk team, pa. Veel leuker dan de JO9 van vorig jaar. De trainer is ook aardig. Zaterdag spelen we om tien uur thuis. Je komt toch wel kijken, hè?'
Zwijgend met een blik starend in de verte, loopt de man met de arm om zijn zoon heen naar de uitgang van het complex.
Geniet zowel binnen als buiten van deze prachtige poster met de tekst
life is a collection of beautiful moments.
KLIK HIER VOOR MEER POSTERS