Mijn ouders hebben geen geld meer
3
Excl. BTW: 3
Omschrijving
Als Jaap uit school komt, ziet hij zijn ouders met sombere gezichten aan tafel zitten. Omdat dit de laatste tijd veel vaker gebeurt, schenkt hij er echter geen aandacht aan en loopt hij gelijk door naar de schuur om zijn bal te pakken. Hij wil namelijk, zoals iedere middag, zo snel mogelijk naar zijn vrienden om te gaan voetballen.
‘Ik ga naar het veldje, hoor.’
‘Wacht even, want we hebben je wat te vertellen. Ga daar maar zitten.’
‘Wat is er dan?’
‘We gaan binnenkort verhuizen.’
Jaap veert geschrokken op.
‘Waarom? We wonen hier toch leuk? Waar gaan we dan wonen? Ik hoop niet van ver uit de buurt, want ik wil liever niet naar een andere school en voetbalclub. Hoe moet het dan trouwens met je werk en waar ga je de vrachtwagens neerzetten?’
‘Jaap, ik heb geen werk meer.’
‘Wat dan?’
‘Omdat ik een tijd te weinig heb verdiend, ben ik niet meer in staat om alle rekeningen te betalen en daarom zijn we failliet verklaard. Ons huis, de garages en alle vrachtwagens worden over een tijdje verkocht om zo iedereen het geld te kunnen geven wat ze van me moeten hebben.’
‘Wat doe je met het geld dat overblijft?’
‘Er blijft niets over, kerel.’
‘Dat kun je nu toch nog niet weten?’
‘Jawel, want de bank de belasting en anderen moeten nog erg veel geld van me hebben.’
Hoewel Jaap niet alles begrijpt, knikt hij wel.
‘Waar gaan we dan wonen?’
‘Op de camping van ome Jos.’
‘Dan moet ik een flink stuk fietsen naar school. Kunnen we niet hier in de buurt gaan wonen?’
Jaaps vader lijkt moeite te hebben om niet te gaan huilen, maar geeft toch antwoord.
‘Via de gemeente kunnen we iets aan de andere kant van de stad huren, maar dat wil ik niet.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat velen ons daar kennen en natuurlijk over ons praten.’
‘Dat geeft toch niet?’
‘Normaal niet, maar ik schaam me ervoor dat ik moet stoppen met mijn werk en wil er zo min mogelijk aan herinnerd worden. Bij ome Jos op de camping kent niemand ons en kunnen we, zonder dat men op ons let, een nieuwe start maken, maar in de stad lukt dat nooit. Je moet trouwens ook naar een andere school en van OKB af.’
Als Jaap de woorden van zijn vader goed tot zich door laat dringen, begint hij te huilen. Hij begrijpt zijn vader wel een beetje, maar vindt het vreselijk dat hij naar een andere school en een andere voetbalclub moet. Hij vindt trouwens ook niet dat zijn pa zich hoeft te schamen, want hij heeft immers altijd keihard gewerkt. Het is dus niet zijn schuld dat ze geen geld genoeg meer hebben. Die andere school ia trouwens niet het ergste, want hij vindt het veel erger dat hij niet meer elke dag met zijn vrienden kan voetballen.
Hij moet er helemaal niet aan denken om van OKB af te gaan en lid van dat maffe RKSPS te worden. Dat zijn immers rare lui en, erger nog, ze voetballen ook nog eens heel slecht.
‘We begrijpen dat je het niet leuk vindt om te verhuizen, maar er zit echt niets anders op.’
‘Het is zeker balen. Natuurlijk voor jullie, maar ook voor mij. Het is trouwens niet nodig om je ergens voor te schamen, want je hebt enorm hard gewerkt en bij andere bedrijven gaat er ook weleens wat fout. Het wonen bij ome Jos lijkt me wel leuk, maar ik vind het vreselijk om mijn vrienden kwijt te raken.’
‘Dat geloof ik, maar een andere mogelijkheid is er niet. Je bent nog te klein om elke dag dat stuk naar school te fietsen en naar OKB is ook te ver. Plus dat we het veel te gevaarlijk vinden om je
’s avonds over die donkere wegen te sturen.’
‘Kunnen jullie me dan niet halen en brengen en jullie gaan toch altijd mee naar het voetbalveld?’
‘Dat is waar, maar wij gaan allebei op zoek naar een baan. Voor overdag of ’s avonds en misschien wel voor allebei. We hebben dus waarschijnlijk geen tijd meer om met je mee te gaan. Plus dat we nog maar moeten zien of we weer een auto kunnen kopen, want de BMW en de Ford worden ook verkocht. Omdat we ook moeten stoppen als hoofdsponsor van OKB, vind ik het trouwens erg moeilijk om me daar nog te vertonen.’
Jaap knikt en loopt met een gebogen hoofd naar buiten. Hij zou graag willen helpen, maar hoe? Voor een kranten- of folderwijk is hij te jong en bij een winkel hoeft hij ook niet aan te komen.
Als hij de claxon van een auto hoort en de voorzitter van OKB langs ziet rijden, krijgt hij een ingeving. Hij weet alleen niet of zijn ouders het goed vinden dat hij zich met hun zaken bemoeit, maar dat risico durft hij wel te nemen. Daarom rent hij naar de schuur om zijn fiets te pakken en sprint hij een paar tellen later de straat al uit. Onderweg schiet hem veel door zijn hoofd, maar als hij bij de voorzitter op de stoep staat, is hij alles vergeten en begint hij te huilen.
De wat oudere man slaat daarom een arm om hem heen en neemt hem mee naar binnen. Als hij een glas limonade en een koek heeft gekregen, wordt hij wat rustiger en is hij na een tijde in staat om zijn verhaal te vertellen. Het duurt even voor hij uitgepraat is, maar als hij zwijgt, kijkt de voorzitter hem vriendelijk aan.
‘Tjonge, dat is schrikken en wat erg voor jullie. Het is natuurlijk hartstikke goed dat je me alles hebt verteld, maar wat wil je dat ik doe?’
‘Dat weet ik niet, maar misschien kunt u ons helpen. Het zou vooral fijn zijn als mijn vader zich niet meer hoeft te schamen en ik bij OKB kan blijven voetballen.’
De voorzitter begint te lachen.
‘Je bent een geweldige jongen en ik help je erg graag, maar weet niet of me dat lukt. Ik ga het echter wel proberen. Als je even geduld hebt, ga ik wat mensen bellen en ik hoop dat die een oplossing voor jullie problemen hebben. Al kan ik je natuurlijk nog niets beloven.’
‘Dat begrijp ik.’
Het wachten duurt dit keer wel heel lang en als Jaap op de klok ziet dat het al zes uur is geweest, staat hij even in dubio om naar huis te gaan. Zijn ouders maken zich namelijk vast ongerust dat hij er nog niet is en hebben al zorgen genoeg.
Dan hoort hij iemand aankomen en wacht hij, plotseling bijna stijf van de spanning, op wat er gaat komen. Als hij het gezicht van de voorzitter ziet, vermoedt hij echter direct dat hij niet voor niets hierheen is gekomen en dat is ook zo.
‘Ik heb wat mensen gesproken en iedereen schrok, maar was erg positief. Wees dus maar blij dat je gekomen bent. Het lijkt me dan ook goed om mee naar je ouders te gaan, zodat ik alles met hen kan bespreken.’
‘Graag.’
Als ze even later de straat naar Jaaps huis inrijden, zien ze vanuit de verte zijn vader en moeder al staan. De voorzitter die goed begrijpt dat de mensen zich veel zorgen hebben gemaakt, besluit hen gelijk gerust te stellen en over zijn goede nieuws te beginnen.
‘Jullie waren natuurlijk erg ongerust en misschien wel boos op Jaap dat hij te laat voor het eten was. Als jullie horen wat hij heeft gedaan, weet ik echter zeker dat jullie nog nooit zo blij met hem zijn geweest als vandaag. Zullen we echter naar binnen gaan, want niet iedereen hoeft te horen wat ik te vertellen heb.’
Jaaps ouders kijken stomverbaasd en kunnen alleen knikken. Wel lopen ze naar binnen waar de voorzitter meteen met zijn verhaal begint.
‘Jullie zoon heeft me alles over de problemen verteld en om hulp gevraagd. Hij vroeg geen geld, maar wel of ik ervoor kon zorgen dat u zich niet meer hoefde te schamen en hij bij OKB kon blijven voetballen en trouwens ook in die volgorde. Ik ben toen gaan bellen met mensen van de businessclub en die hebben unaniem hun hulp aangeboden. Volgens die mannen waren zij er namelijk niet alleen om samen zaken te doen, maar ook om elkaar te helpen als dat nodig was Zij en ik ook komen vanavond hierheen om de details met u te bespreken, maar u krijgt sowieso een goed betaalde baan en een acceptabele woning op een leuke plek hier in het dorp. De rest ziet er ook goed uit, maar daar kan en mag ik nog niets over zeggen. Ik beloof jullie trouwens liever te weinig dan te veel. Dit is trouwens geen liefdadigheid, maar hulp bij een nieuwe start. Daarom komt Van Grimmelen ook mee, zodat we geen juridische problemen kunnen krijgen. Jaap zijn actie is dus niet voor niets geweest. Als u tenminste geholpen wil worden en in staat denkt te zijn om uw schaamte overboord te gooien.’
Als de voorzitter ziet dat Jaap en zijn ouders elkaar huilend en schreeuwend van blijdschap in de armen vallen, staat hij zwijgend op en gaat hij als een meer dan tevreden mens naar huis.
Spiegeltje juf bedankt. Zwarte binnenzijde met witte tekst.
Witte rand met zwarte stippen in verschillende formaten.
Dit leuke kadootje zorgt ervoor dat de juf altijd aan uw
kind(eren) zal blijven denken.
KLIK HIER VOOR MEER SPIEGELTJES