Mam, we gaan naar Duitsland

Het is stil in huis. De kinderen zijn naar de voetbaltraining en moeder Irma zit te lezen. Ze is moe en vindt het fijn om even rust te hebben. Dat heeft ze immers niet vaak. Iedere ochtend zit ze namelijk al voor vijf uur op de fiets om haar krantenwijk te doen. Hier is ze tegen half acht van thuis en dat is net op tijd om haar zonen, Robert van acht en Michel van zes, te wekken. Na te hebben ontbeten, brengt ze hen naar school en gaat ze naar haar volgende werk. Bij dit schoonmaakbedrijf werkt ze tot half vijf, waarna ze haar jongens van de buitenschoolse opvang haalt. Als ze thuiskomt, begint ze met het eten en doet ze het huishouden. Verder probeert ze er ook nog zoveel mogelijk voor de kinderen te zijn.

Ze leeft al acht maanden op deze manier en zou het graag anders willen. Ten eerste voor haar kinderen, maar ook voor zichzelf. Ze heeft echter geen keus, want haar man heeft haar verlaten en met torenhoge schulden achtergelaten. Nadat haar huis al voor schuld is verkocht, moet ze nu veel werken en erg zuinig leven om rond te kunnen komen. Natuurlijk kost dit erg veel energie, waardoor ze extra probeert te genieten van de spaarzame rustige momenten.

Als ze de auto van de buurman voor het huis ziet stoppen, weet ze dat het gedaan is met haar rust. Zeker als de jongens zijn uitgestapt en ze aan hun gezichten ziet dat er iets aan de hand is.
Daarom loopt ze nieuwsgierig naar de voordeur, waar ze geen kans krijgt om wat te vragen.
'Mam, we gaan naar Duitsland', roepen de kinderen namelijk in koor.

Irma kijkt hen vragend aan, maar Robert gaat meteen verder.
'We hebben in mei een toernooi ergens bij Keulen. De JO13-1 en de JO11-1 samen. Hier heb je een brief waar alles op staat.’   

Irma voelt zich schrikken. Ze beseft namelijk dat zo’n uitje geld kost en waarschijnlijk meer dan ze kan betalen. Ze zullen daar immers moeten eten en drinken en ook overnachten. Plus dat de reis eveneens niet gratis zal zijn. 

Hoewel ze erg bang is dat ze haar kinderen dit uitstapje door de neus moet boren, reageert ze erg opgetogen.
‘Laten we dan maar snel naar binnen gaan. Dan kan ik lezen wat jullie gaan doen.’
'John mag niet mee van zijn ouders, maar wij toch wel?'

Irma weet dat de ouders van John het ook arm hebben en is blij dat zij niet de enige is die met dit probleem zit. De jongens zullen het daardoor immers beter begrijpen dat ze niet mee kunnen. Als ze de hoopvolle gezichten van de kleintjes ziet, neemt ze echter zonder na te denken al een besluit.
'Natuurlijk. Jullie mogen mee. Leuk toch een paar dagen vakantie en voetballen.'

De knapen maken een vreugdedansje door de kamer, maar Irma schrikt van wat ze heeft gezegd. Ze kan nu immers niet meer terug en moet dus zorgen dat ze voor eind april ergens 130 euro vandaan tovert.

Robert en Michel hebben de zorgen van hun moeder niet door en zijn vol van de trip die hen te wachten staat. Zeker omdat ze nog nooit in Duitsland zijn geweest.

Irma is blij voor haar jongens, maar heeft geen idee hoe ze aan het geld moet komen. Ze komt elke maand iets tekort, dus dat bedrag opsparen is geen optie. Robert en Michel kunnen dus niet mee, maar ze heeft het hen al beloofd en wil daar niet op terugkomen.

Om rustig na te kunnen denken, besluit ze de voetballers naar bed te sturen. Dit helpt echter niets, want er schiet haar niets te binnen. Overwerken gaat niet, want haar baas betaalt geen overuren uit. Bezuinigen op andere dingen is eveneens onmogelijk, want ze geeft geen cent onnodig uit. Er blijft dus maar één mogelijkheid over en dat is het geld ergens te lenen. Ze weet alleen niet bij wie. Bij haar ex hoeft ze namelijk niet aan te kloppen, met haar familie heeft ze geen contact en vrienden heeft ze niet meer.

Omdat ze de jongens niet meer wil teleurstellen, blijft ze nadenken over een eventuele oplossing. Tot ze op de klok ziet dat het half elf is geweest en naar bed gaat. Slapen lukt echter niet, want ze denkt continu aan het geld en de blije gezichten van haar kids. Dat ze meegaan naar Duitsland is zeker voor haar, maar van de kosten wordt ze bijna dol. Het is daarom al ver na middernacht, voor ze eindelijk wat wegdommelt.

De eerste dagen moet ze voortdurend aan de trip naar Duitsland denken, maar na een week zakt dat iets af. Omdat het nog een half jaar duurt, heeft ze zich namelijk wijsgemaakt dat er vanzelf een oplossing komt. Zeker als ze rustig na blijft denken en niet in paniek raakt. Ze komt de volgende maanden dan ook zonder zorgen door. Af en toe denkt ze wel aan Duitsland, maar ze blijft alles voor zich uit schuiven. Tot half april, want dan komen de jongens thuis met een brief dat er binnen twee weken betaald moet worden.
 
Hierdoor staat Irma voor een heel groot probleem. De kinderen thuishouden wil ze niet, dus moet er geld komen. Na een paar dagen nadenken en amper slapen is ze de wanhoop daarom nabij. Als ze op een middags naar huis fietst, krijgt ze echter een idee en lijken haar zorgen voorbij. Ze kan haar baas namelijk een voorschot op het vakantiegeld vragen. Dit krijgt ze in juni, dus dat moet geen probleem zijn en het zou haar van een grote zorg verlossen.

Omdat haar baas weet dat ze het financieel erg moeilijk heeft, is ze er zeker van dat hij haar wil helpen. Na heerlijk te hebben geslapen, loopt ze de volgende ochtend daarom ontspannen naar hem toe.
‘Ik heb een vraag. Mijn jongens gaan volgende maand met de voetbalclub naar Duitsland. Dit kost echter 130 euro en je weet dat ik die niet heb liggen. Zou je daarom een deel van mijn vakantiegeld wat eerder kunnen betalen?’

Ze denkt dat de ellende nu voorbij is, maar schrikt als ze het gezicht van haar werkgever ziet.
‘Ik zou je graag helpen, maar krijg problemen met de boekhouding als ik dat doe. Het vooruitbetalen van vakantiegeld heeft de laatste jaren namelijk zoveel gedoe opgeleverd dat we ermee zijn gestopt. Ik kan je dus niet helpen.’

Het lijkt of Irma een emmer koud water over zich heen krijgt. Nu kunnen haar jongens toch niet naar Duitsland, terwijl ze net dacht dat alles voor elkaar was. Ze is door de tegenvaller zo van slag dat ze zwijgend naar buiten loopt. Als ze bij haar fiets is, heeft ze even het plan om terug te gaan en ontslag te nemen.  Omdat ze beseft dat ze dan nog veel verder in de problemen komt, besluit ze echter toch aan het werk te gaan.

Donderdags maakt ze altijd een snackbar schoon en anders is dat een makkie. Nu voelt ze zich door alle commotie echter zo beroerd, dat ze na een uur ziek naar huis gaat. Als ze naar buiten loopt, is de zaak leeg en ziet ze de kassa openstaan. Ze denkt daarom niet meer na en loopt met drie briefjes van vijftig de deur uit. 

Onderweg naar huis bekruipt haar het gevoel dat ze een grote fout heeft gemaakt. Deze gedachten duwt ze echter met kracht naar de achtergrond. Bij die snackbar missen ze dat geld echt niet en ze had geen andere keus.

Omdat ze zich steeds schuldiger gaat voelen, is ze blij dat het avond is. Nu kan ze tenminste zo naar de club om te gaan betalen en zijn de jongens zeker van hun uitstapje. Als ze een uurtje later met de jeugdcommissie heeft afgerekend, loopt ze dan ook met een opgelucht gevoel naar buiten. 

Morgen gaat ze weer aan het werk alsof er niets gebeurd is. Dit zal de eerste dagen niet eenvoudig zijn, maar na een weekje is ze het vast wel vergeten. Zo erg is die diefstel trouwens ook weer niet. Omdat ze dit zichzelf blijft inprenten, fietst ze even later zonder zorgen thuis de straat in. Opeens voelt ze zich echter verstenen, want voor haar huis ziet ze een politieauto staan.