Lex wordt geweigerd vanwege zijn handicap
20
Excl. BTW: 20
Omschrijving
'Papa?'
'Ja jongen.'
'Ik wil graag op voetbal.'
'Nou, dat kan toch.'
'Echt?'
'Ja, waarom niet?'
'Ik kan toch niet zo hard rennen als die andere jongens.'
'Klopt, maar op straat voetbal je ook met hen?'
'Ja, bijna elke dag.'
'En dat gaat toch goed?'
'Echt wel.'
'Nou, dan kun je ook wedstrijden spelen.'
'Bij jouw club?'
'Ja, ik ga het straks voor je regelen.'
'Jippie!'
Lex rent luid juichend naar buiten en zijn vader kijkt hem met een blij gevoel na. Toen ze bij zijn geboorte zagen dat hij een handicap had, was dat een gigantische schrik voor zijn vrouw en hem.
Ze hebben zich de eerste jaren ook veel zorgen over hem gemaakt. Vooral omdat het lang duurde voor hij begon te lopen en ze vreesden dat hij in een rolstoel terecht zou komen. Gelukkig is het allemaal heel erg meegevallen. Hij sleept wel met zijn ene been en is moeite blijven houden met lopen en rennen, maar verder redt hij zich prima.
Het enige probleem is dat hij door zijn handicap regelmatig valt en dat kost nogal eens een broek, maar daar maken ze geen punt van. Ze zijn namelijk veel te blij dat hij zo goed met zijn handicap omgaat en zo’n vrolijk kereltje is.
Als Arjan even later tegen zijn vrouw vertelt wat Lex wil, is ze het er direct mee eens.
‘Ik had er nooit bij hem op aangedrongen, maar vind het super dat hij er zelf over begonnen is. Het is immers wéér een teken dat hij zich niet schaamt voor zijn handicap.’
‘Dat ben ik met je eens en daarom ga ik na het eten meteen naar SLC om hem op te geven. Het zou leuk zijn als hij bij een vriendje in het team kwam, maar dat moeten we hem niet aandoen.’
‘Hoezo niet?’
‘Tim en Koen spelen in de JO9-1 en Edwin en Jos in de JO9-2 en dat niveau is te hoog en dus niet leuk voor hem.’
Plotseling betrekt Karin haar gezicht.
‘Denk je dat hij in een laag team wel mee kan komen? Het moet namelijk niet op een enorme teleurstelling voor hem uitdraaien.’
‘Dat is waar, maar dat risico lopen veel ouders die hun kind op voetbal of een andere sport doen. Lang niet iedereen weet namelijk vooraf of de uitgekozen sport iets voor hun kind is. We moeten dus afwachten hoe het gaat.’
‘Dat is zo en we zien vrij snel wat het wordt.’
‘Precies. Ik hoor straks wel wanneer hij kan trainen of voetballen en dan gaan we toch kijken.’
‘Afgesproken. Ik zal me trouwens wel zorgen maken om niets. Het sporten op school en op straat gaat namelijk ook goed. Hij is er tenminste laaiend enthousiast over.’
‘Precies.’
Onder het eten, blijkt dat Lex ontzettend veel zin heeft om echt te gaan voetballen.
‘Je gaat me toch straks opgeven, pap?’
‘Natuurlijk jongen.’
‘Wanneer mag ik dan gaan trainen?’
‘Reken maar op volgende week.’
‘Jammer. Ik had het liefst morgen al gewild.’
‘Dat begrijp ik, maar je moet eerst nog met mama naar de winkel voor voetbalschoenen en een nieuw trainingspak.’
‘Wanner gaan we, mam?’
‘Zullen we dat morgenmiddag doen?’
‘Goed, maar gaan we vroeg? Dan kan ik daarna nog met mijn vrienden voetballen.’
‘Doen we.'
Arjan vindt het geweldig dat zijn zoontje zo enthousiast is. Daarom gaat hij met een heerlijk gevoel op weg naar zijn club SLC. Daar is het nog rustig, maar vanuit de verte ziet hij al dat de jeugdsecretaris in het materialenhok bezig is. Hij loopt op een holletje naar de man toe.
'Je bent er maar weer druk mee, Gert.'
'Hoi Arjan. Ja, de nieuwe ballen moeten uitgezocht worden. Wat ben je trouwens vroeg? Kom je naar de wedstrijd van het vierde kijken?'
'Nee, ik kom mijn zoon opgeven als lid.'
Gert kijkt Arjan aan alsof hij water ziet branden. Hij weet blijkbaar ook niet wat hij met de situatie moet, want het blijft even stil voor hij reageert.
'Weet je heel zeker dat je hem op voetbal doet?'
'Ja, waarom niet?'
'Ben je dan niet bang dat hij problemen krijgt vanwege zijn handicap?'
'Nee. Hij is thuis en op school altijd aan het voetballen en dat levert nooit problemen op. Plus dat het volgens de arts heel goed is dat hij veel beweegt. De JO9-1 of JO9-2 redt hij niet, maar in de JO9-6 komt het absoluut goed.'
'Dat denk jij, maar ik weet niet of het wel verstandig is om hem wedstrijden te laten spelen. Ik wil er in ieder geval eerst met de rest van het jeugdbestuur over praten.'
Als Arjan het blije gezicht van Lex voor zich ziet, wordt hij woedend.
'Ga ik nu beleven dat de club waar ik al jaren dag en nacht voor klaar sta me de grootste teleurstelling van mijn leven bezorgt?'
'Ik ben bang dat het een drama wordt.'
'Dat is toch onze verantwoording? Als we zien dat het niet lukt, laten we hem echt niet doormodderen, hoor. Ik begrijp dus niet waar jij je druk om maakt of willen jullie soms geen gehandicapte kinderen als lid?'
'Natuurlijk willen we dat wel. Laat me alleen even met Frank overleggen. Hij is jeugdvoorzitter en ik wil hem niet voorbijlopen.'
'Doe je dat ook als er kinderen aangemeld worden die geen handicap hebben?'
'Ik ben zo weer terug.'
‘Waarom geef je geen eerlijk antwoord?’
‘Over vijf minuten vertel ik je alles.’
Arjan is zo kwaad, dat zijn hele lichaam trilt en even denkt hij om naar huis te gaan. Als hij beseft dat hij Lex dan alles moet vertellen, besluit hij echter toch nog even te blijven. Het kan immers ook zo zijn dat de voorzitter wél vindt dat Lex lid kan worden. Als dat zo is, heeft hij de jongen namelijk voor niets verdrietig gemaakt.
Het duurt een heel tijdje voor Gert terug is en als Arjan zijn gezicht ziet, denkt hij meteen te weten welk antwoord hij te horen krijgt. Helaas voor hem, komt zijn vermoeden uit.
'Ik heb iedereen van het jeugdbestuur gebeld en we vinden allemaal dat Lex geen lid kan worden.’
‘Jullie worden bedankt.’
‘Ik begrijp dat onze beslissing hard bij je binnenkomt, maar we zijn erg bang voor problemen. Vooral omdat onze begeleiders geen flauw idee hebben hoe ze met dit soort kinderen om moeten gaan.'
Arjan vliegt woest op.
'Hoor je wel wat je zegt? Dit soort kinderen!! Lex heeft een handicap, maar is verder net zoals ieder ander kind, hoor. Ik weet echter meer dan genoeg en jullie zullen van mij en mijn zoon geen last meer hebben. Als ik zo thuis ben, bedank ik namelijk als lid en vrijwilliger. Ik vertel trouwens tegen iedereen dat Lex niet bij jullie mag voetballen. Jullie moeten je diep schamen voor dit besluit. Besef je wel hoeveel verdriet jullie hem hiermee doen? Het is gewoon onmenselijk om hem te weren vanwege zijn handicap.'
Arjan weet van woede niets meer te zeggen en loopt met grote stappen naar zijn auto. Het ontbreekt hem alleen aan lef om naar huis te gaan en Lex het slechte nieuws te brengen. Daarom besluit hij naar het strand te rijden.
Al snel beseft hij echter dat zijn vrouw en zoontje op hem zitten te wachten. Omdat Karin zich waarschijnlijk al zorgen maakt, besluit hij haar even te bellen.
'Hoi. Wat is er? Heb je een ongeluk gehad? Je zou er toch met twintig minuten weer zijn? Lex en ik staan al een hele tijd vol spanning te wachten.'
'Met mij is er niets, maar kun je even ergens heen lopen waar de jongen je niet kan horen?'
'Waarom?'
'Dat hoor je zo.'
'Momentje.'
Het blijft nu even stil, maar dan is Karin er weer.
'Nou vertel.'
'Bij SLC willen ze Lex niet als lid inschrijven.'
'Waarom niet?'
'Ze denken dat het een drama wordt, maar volgens mij zijn ze bang dat ze last van hem krijgen. Ik ben kwaad weggelopen en bedank als lid, maar rij nu naar het strand om even na te denken hoe ik dit aan Lex moet vertellen.'
'Dat begrijp ik. Wat een schooiers, zeg. Dit had ik niet van ze verwacht.'
'Ik ook niet, maar vind het voor onze kerel nog het allerergste.'
Omdat er een vliegtuig heel laag overkomt, moeten ze hun gesprek even stoppen en in die tijd is Karin iets te binnen geschoten.
'Waarom ga je niet bij PVO vragen of hij daar wel kan komen?'
'Dat is een goed idee, want daar heb ik door alle emotie niet aan gedacht. Wat zeggen we trouwens tegen Lex als hij daar wel terecht kan?'
'Ik verzin wel wat. Ga eerst maar vragen of zij géén problemen met gehandicapten hebben.'
'Doe ik. Moet ik gelijk bellen als ik iets weet?'
'Heel graag.'
Arjan ziet de wereld opeens een stuk zonniger. Daarom draait hij zijn auto en rijdt hij met een vaart naar PVO. Als hij daar uitstapt, schaamt hij zich opeens. Hij heeft namelijk nooit iets van deze club willen weten, maar nu gaat hij ze wel om een gunst vragen. Hierdoor denkt hij even om terug te gaan, maar dan ziet hij het gezicht van Lex weer voor zich en loopt hij door. Voor zijn jongen doet hij immers alles.
Als hij de kantine binnenkomt, ziet hij een buurman van een straat verderop staan.
'Hallo Plaggeman. Bij wie kan ik mijn zoontje inschrijven als lid?'
'Kies je nu eindelijk voor een echte club of zitten ze bij SLC vol?'
'Ja, wrijf het er nog maar even in. Ze willen die jongen niet hebben bij SLC.'
'Waarom niet?'
'Vanwege zijn been.'
'Dat is raar, want zo beperkt is hij toch niet? Mijn vrouw en ik hadden het er pas nog over dat hij zich prima kan redden met zijn handicap. Lekkere club om dat ventje niet te willen.'
'Zeg dat. Ik kom er ook nooit meer en ga straks eerst mijn lidmaatschap opzeggen.'
'Je hebt groot gelijk. Ik heb de jeugdvoorzitter trouwens net naar de bestuurskamer zien lopen. Moet ik hem even voor je roepen?'
'Graag.'
De voorzitter is meteen duidelijk.
'Bij ons staat het plezier van de kinderen voorop en daarom is iedereen welkom. Laat hem dus maandag maar komen trainen bij de JO9-2. Lager kan niet, want we hebben maar twee teams. Als ik jullie zo hoor, zal dat best goed gaan en mocht er toch een probleem ontstaan dan lossen we die op. Afgesproken?'
'Zeker man. Ik vind het super dat mijn zoon hier wél kan voetballen en zal dit nooit vergeten. Jullie maken ons hier enorm blij mee. Daarom ga ik het snel thuis vertellen. Tot volgende week.'
'Tot ziens.'
Karin en Arjan zien enorm tegen Lex zijn eerste training op, maar het valt ze erg mee. Natuurlijk is hun jongen niet de beste van het veld, maar daar hadden ze ook niet op gehoopt of gerekend.
Het feit dat hij niet in negatieve zin opvalt, is voor hen al meer dan genoeg. Ze kijken dan ook vol verwachting uit naar zijn eerste echte wedstrijd en die is heel toevallig tegen SLC.
Het debuut van zijn zoon zorgt ervoor dat Arjan voor het eerst van zijn leven een nacht wakker ligt van het voetballen. Hij is namelijk erg bang dat Lex een slechte wedstrijd speelt en ze bij SLC vinden dat ze gelijk hebben gehad. Daarom zit hij ’s ochtends om zes uur al in de kamer en rijdt hij tegen negenen stijf van de stress met zijn vrouw en kind naar de club. Daar ijsbeert hij met een ernstig gezicht rond tot de wedstrijd begint.
Gelukkig voor hem, blijkt na een paar minuten al dat hij zich zorgen om niets heeft gemaakt. Lex doet het vanwege zijn enorme enthousiasme namelijk boven verwachting goed. Ze winnen ook nog, maar dat is voor Arjan niet het belangrijkste. Hij is er namelijk veel blijer mee dat Lex, net als andere kinderen, gewoon kan sporten en geen buitenbeentje is. In gedachten maakt hij dan ook een enorme lange neus naar SLC, maar daar laat hij niets van merken. Nu zijn boosheid wat is gezakt, merkt hij namelijk toch nog wel sympathie voor de club te voelen.
Als een half jaar later de jeugdvoorzitter op de stoep staat, laat hij hem dan ook zonder na te denken binnen. De man stelt zich eerst aan Karin voor, maar vertelt dan waar hij voor komt.
‘Ik wil namens de club mijn excuses aanbieden dat we jullie zoon destijds niet als lid in wilden schrijven. We dachten het goed te doen, maar hebben de plank misgeslagen en daar hebben we spijt van. Daarom wil ik vragen of Lex volgend seizoen weer bij ons komt voetballen.’
Arjan veert met een blij gezicht op.
‘Ik ben enorm blij dat jullie je fout toegeven en spijt hebben van wat er is gebeurd. Daarom kom ik heel graag weer met Lex bij jullie terug.’
Hij denkt dat de zaak geregeld is en wil de man al een hand geven, maar heeft niet op zijn vrouw gelet. Die is namelijk rood geworden van woede.
'Ho. Ik heb hier ook iets over te zeggen en wil niet dat Lex naar SLC gaat, want met die club wil ik niets meer te maken hebben. Jullie hebben hem afgewezen vanwege zijn handicap en dat is het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Nu blijkt dat hij prima mee kan, kunnen je gemakkelijk je excuses aanbieden. Wie zegt me echter dat dit gemeend is? Van een club die zo gemakkelijk een gehandicapt jongetje laat stikken, verwacht ik namelijk niet veel goeds.’
Als Karin uitgesproken is, kijken de heren elkaar geschrokken aan en Arjan heeft zelfs een kleur gekregen. Hij schaamt zich namelijk vreselijk en als de man van SLC weg is, vertelt hij waarom.
‘Sorry, maar ik was net een enorm slapjanus.’
‘Eigenlijk wel. Was je soms al vergeten dat ze Lex afgewezen hebben vanwege een handicap waar hij niet om gevraagd heeft.'
'Natuurlijk weet ik dat nog. Ik ben echter veel gekker op SLC dan ik toe heb willen geven. Daarom had ik ze alles vergeven en was die man zijn excuus genoeg om me over de streep te trekken. Ik baal enorm van wat ik heb gezegd, maar Lex blijft bij PVO voetballen.'
Geniet zowel binnen als buiten van deze prachtige taupé bruine poster met de tekst geniet.
KLIK HIER VOOR MEER POSTERS