Jeugd en ouders
20
Excl. BTW: 20
Omschrijving
Als de mensen van het jeugdbestuur samen met hun partners uit eten zijn, gaat de voorzitter zijn telefoon. Ze horen niet wat er gezegd wordt, maar zien wel aan zijn gezicht dat hij geen leuk nieuws te horen krijgt en dat is ook niet zo.
‘Dat was Ronald van de JO10-1. Hij heeft drie zieken voor morgen.’
‘Dan kan hij er toch minimaal twee bij de JO10-2 lenen en kunnen we die wedstrijd niet verzetten?’
‘Ze moeten naar PBC en daar spelen ze ’s avonds nooit, maar dat is niet het grootste probleem.’
‘Wat dan wel?’
‘Hij heeft Sjoerd van de JO10-2 gebeld, maar die heeft gezegd dat zijn spelers niet met een ander team mee willen doen. Ik denk niet dat dit van de kinderen komt, maar dat ze door hun ouders en begeleiders zijn opgestookt. Het gaat er trouwens eerst om dat er een oplossing komt. De JO10-1 met spelers van de JO10-3 of JO10-4 op pad sturen, vind ik niet kunnen en ze met te weinig spelers laten gaan ook niet.’
Steven wil voor een tijdelijke oplossing kiezen.
‘Zijn er geen spelers die én met hun eigen team én met de JO10-1 kunnen voetballen? Dan zijn we voor morgen uit de problemen en kunnen we maandag tijdens de vergadering besluiten hoe we dit verder gaan aanpakken.’
De voorzitter knikt.
‘Dat is me een goed plan. Ik ga Sjoerd bellen en hem zeggen dat hij drie spelers aan de JO10-1 moet leveren. Die jongens of meiden kunnen daarna nog met hun eigen team meedoen. Twee wedstrijden spelen mag voor kinderen van die leeftijd namelijk geen probleem zijn.’
Ze zijn het allemaal met de voorzitter eens, maar Theo heeft nog wel een vraag.
‘Wat doen we als die spelers van de JO10-2 geen twee wedstrijden willen of mogen spelen? Als ze morgen niet op komen dagen, is het probleem namelijk niet opgelost.’
‘Volgens mij is het simpel. Wie niet bij de JO10-1 wil spelen, speelt ook niet bij de JO10-2 en wordt minimaal één wedstrijd geschorst. Ik besef dat de kinderen dan de dupe worden van wat hun ouders en begeleiders waarschijnlijk bedacht hebben, maar een andere oplossing zie ik niet.’
‘Klopt. We moeten er alleen wel voor zorgen dat er niets mis kan gaan en de JO10-1 alsnog te weinig spelers heeft.’
‘Ik ben er om te kijken of iedereen op komt dagen en als dat niet zo is, wijs ik anderen aan.’
‘Oké. Op die manier kan er niets misgaan.’
Als voorzitter Albert het nummer van de leider heeft ingetoetst, wordt er gelijk opgenomen.
‘Ik had je al verwacht, want Ronald zei dat hij je zou bellen.’
‘Dat lijkt me ook logisch, want het slaat nergens op dat jouw spelers niet met een ander team mee willen doen.’
‘Ik kan het me wel voorstellen, want wij hebben een erg leuk team. Iedere wedstrijd is daarom zowel voor de ouders als de kinderen een feestje en dat willen ze geen van allen missen.’
'Mooi dat jullie het zo leuk met elkaar hebben, maar het kan niet zo zijn dat jouw spelers alleen in de JO10-2 willen spelen. Zeker omdat het een uitzondering is, want zo vaak hoeven jullie geen spelers uit te lenen.’
‘Dat klopt en je hebt gelijk, maar ik krijg niemand zover dat ze met de JO10-1 mee willen doen en eigenlijk ben ik daar trots op. Het is immers een teken dat ze het bij mij erg goed naar hun zin hebben en dat is leuk om te weten.’
‘Ik begrijp wat je bedoelt, maar jullie zijn nu een clubje in de club aan het worden en dat kan niet.’
‘Je maakt het probleem groter dan het is.’
‘Ik vind van niet en wil dat je morgen drie spelers met de JO10-1 mee laat doen. Die kunnen daarna natuurlijk ook nog met jullie meedoen.’
‘Ik denk niet dat de ouders dat goed vinden.’
De voorzitter begint zijn geduld te verliezen.
‘We kunnen nog wel een uur praten, maar dat is zinloos. Het is bij elke club normaal dat de teams elkaar helpen als er een spelerstekort is en dat is hier niet anders. Jij levert dus morgen drie spelers aan de JO10-1 en daarmee is de kous af.’
‘Wat gebeurt er als niemand wil?’
‘Dan spelen ze ook niet bij jullie en de weigeraars worden voor minimaal een week geschorst.’
‘Dat kunnen jullie niet maken en ik vrees zelfs dat de club dit leden gaat kosten. Er is namelijk al vaker over gesproken om met z’n allen naar de concurrent te gaan.’
‘Dat helpt jullie niets. Er is namelijk geen enkele club die het accepteert dat kinderen en hun ouders de regels bepalen. Ik maak er daarom geen woorden meer aan vuil. Jij gaat nu spelers regelen voor de JO10-1 en als dat niet lukt, hoor ik het binnen een uur. Denk er dus aan dat er ie in het laatste geval schorsingen volgen.’
‘Ik ga iedereen bellen en je hoort van me.’
Als de voorzitter een uurtje later te horen krijgt dat de kinderen blijven weigeren om met de JO10-1 mee te doen, komt hij gelijk in actie.
De wedstrijd van de JO10-2 wordt afgezegd en met een paar telefoontjes weet hij zelf wél drie spelers voor de JO10-1 te regelen.
Plus dat hij voor komende maandag een gesprek met alle ouders regelt. Daar vallen harde woorden, maar het bestuur houdt voet bij stuk en dat kost de club uiteindelijk drie leden. Door wat te schuiven, weten ze echter toch alle teams ‘vol’ te houden. Plus dat het probleem voorgoed opgelost is en dat vinden ze het belangrijkste.
‘Dat was Ronald van de JO10-1. Hij heeft drie zieken voor morgen.’
‘Dan kan hij er toch minimaal twee bij de JO10-2 lenen en kunnen we die wedstrijd niet verzetten?’
‘Ze moeten naar PBC en daar spelen ze ’s avonds nooit, maar dat is niet het grootste probleem.’
‘Wat dan wel?’
‘Hij heeft Sjoerd van de JO10-2 gebeld, maar die heeft gezegd dat zijn spelers niet met een ander team mee willen doen. Ik denk niet dat dit van de kinderen komt, maar dat ze door hun ouders en begeleiders zijn opgestookt. Het gaat er trouwens eerst om dat er een oplossing komt. De JO10-1 met spelers van de JO10-3 of JO10-4 op pad sturen, vind ik niet kunnen en ze met te weinig spelers laten gaan ook niet.’
Steven wil voor een tijdelijke oplossing kiezen.
‘Zijn er geen spelers die én met hun eigen team én met de JO10-1 kunnen voetballen? Dan zijn we voor morgen uit de problemen en kunnen we maandag tijdens de vergadering besluiten hoe we dit verder gaan aanpakken.’
De voorzitter knikt.
‘Dat is me een goed plan. Ik ga Sjoerd bellen en hem zeggen dat hij drie spelers aan de JO10-1 moet leveren. Die jongens of meiden kunnen daarna nog met hun eigen team meedoen. Twee wedstrijden spelen mag voor kinderen van die leeftijd namelijk geen probleem zijn.’
Ze zijn het allemaal met de voorzitter eens, maar Theo heeft nog wel een vraag.
‘Wat doen we als die spelers van de JO10-2 geen twee wedstrijden willen of mogen spelen? Als ze morgen niet op komen dagen, is het probleem namelijk niet opgelost.’
‘Volgens mij is het simpel. Wie niet bij de JO10-1 wil spelen, speelt ook niet bij de JO10-2 en wordt minimaal één wedstrijd geschorst. Ik besef dat de kinderen dan de dupe worden van wat hun ouders en begeleiders waarschijnlijk bedacht hebben, maar een andere oplossing zie ik niet.’
‘Klopt. We moeten er alleen wel voor zorgen dat er niets mis kan gaan en de JO10-1 alsnog te weinig spelers heeft.’
‘Ik ben er om te kijken of iedereen op komt dagen en als dat niet zo is, wijs ik anderen aan.’
‘Oké. Op die manier kan er niets misgaan.’
Als voorzitter Albert het nummer van de leider heeft ingetoetst, wordt er gelijk opgenomen.
‘Ik had je al verwacht, want Ronald zei dat hij je zou bellen.’
‘Dat lijkt me ook logisch, want het slaat nergens op dat jouw spelers niet met een ander team mee willen doen.’
‘Ik kan het me wel voorstellen, want wij hebben een erg leuk team. Iedere wedstrijd is daarom zowel voor de ouders als de kinderen een feestje en dat willen ze geen van allen missen.’
'Mooi dat jullie het zo leuk met elkaar hebben, maar het kan niet zo zijn dat jouw spelers alleen in de JO10-2 willen spelen. Zeker omdat het een uitzondering is, want zo vaak hoeven jullie geen spelers uit te lenen.’
‘Dat klopt en je hebt gelijk, maar ik krijg niemand zover dat ze met de JO10-1 mee willen doen en eigenlijk ben ik daar trots op. Het is immers een teken dat ze het bij mij erg goed naar hun zin hebben en dat is leuk om te weten.’
‘Ik begrijp wat je bedoelt, maar jullie zijn nu een clubje in de club aan het worden en dat kan niet.’
‘Je maakt het probleem groter dan het is.’
‘Ik vind van niet en wil dat je morgen drie spelers met de JO10-1 mee laat doen. Die kunnen daarna natuurlijk ook nog met jullie meedoen.’
‘Ik denk niet dat de ouders dat goed vinden.’
De voorzitter begint zijn geduld te verliezen.
‘We kunnen nog wel een uur praten, maar dat is zinloos. Het is bij elke club normaal dat de teams elkaar helpen als er een spelerstekort is en dat is hier niet anders. Jij levert dus morgen drie spelers aan de JO10-1 en daarmee is de kous af.’
‘Wat gebeurt er als niemand wil?’
‘Dan spelen ze ook niet bij jullie en de weigeraars worden voor minimaal een week geschorst.’
‘Dat kunnen jullie niet maken en ik vrees zelfs dat de club dit leden gaat kosten. Er is namelijk al vaker over gesproken om met z’n allen naar de concurrent te gaan.’
‘Dat helpt jullie niets. Er is namelijk geen enkele club die het accepteert dat kinderen en hun ouders de regels bepalen. Ik maak er daarom geen woorden meer aan vuil. Jij gaat nu spelers regelen voor de JO10-1 en als dat niet lukt, hoor ik het binnen een uur. Denk er dus aan dat er ie in het laatste geval schorsingen volgen.’
‘Ik ga iedereen bellen en je hoort van me.’
Als de voorzitter een uurtje later te horen krijgt dat de kinderen blijven weigeren om met de JO10-1 mee te doen, komt hij gelijk in actie.
De wedstrijd van de JO10-2 wordt afgezegd en met een paar telefoontjes weet hij zelf wél drie spelers voor de JO10-1 te regelen.
Plus dat hij voor komende maandag een gesprek met alle ouders regelt. Daar vallen harde woorden, maar het bestuur houdt voet bij stuk en dat kost de club uiteindelijk drie leden. Door wat te schuiven, weten ze echter toch alle teams ‘vol’ te houden. Plus dat het probleem voorgoed opgelost is en dat vinden ze het belangrijkste.
Geniet zowel binnen als buiten van deze prachtige poster met tekening droogbloemen.
KLIK HIER VOOR MEER POSTERS