Ik durf niet meer te slapen
15
Excl. BTW: 15
Omschrijving
Egbert ligt een uur of drie op bed, maar heeft nog steeds geen oog dichtgedaan en dat doet hij al twee weken bijna niet meer. Toen hebben ze namelijk de laatste aardbeving gehad en zijn er flinke scheuren in hun huis gekomen. Hij heeft samen met de buurman wel gedaan wat hij kon om alles weer zo veilig mogelijk te maken en overdag is hij er vrij zeker van dat dit genoeg is.
Als hij ’s nachts op bed ligt, wordt alles echter anders en is hij regelmatig echt bang. Wie weet immers wanneer de volgende aardbeving is en voor welke ellende dat zorgt. Hoewel hij al jaren in de bouw werkt en dus weet wat hij doet, gelooft hij namelijk niet dat zijn werkzaamheden afdoende zijn geweest.
Net na de laatste aardbeving heeft hij een paar keer ’s avonds flink wat gedronken om zo toch in slaap te vallen, maar daar is hij mee gestopt. Hij wil namelijk niet het risico lopen dat als er
’s nachts iets gebeurt, hij door de alcohol niet in staat is om adequaat te handelen.
Natuurlijk heeft hij de aardbevingsschade wel gemeld en er is ook een deskundige bij geweest, maar dat verandert niets aan de zaak. Ondanks alle plannen en mooie woorden blijven ze voorlopig namelijk in een onveilig huis zitten met daarbij de dreiging van wéér een aardbeving.
Daarnaast voelt hij zich verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn vrouw Aafke en zijn kinderen Anna en Hilko en weet hij niet of hij veel vertrouwen moet hebben in wat de overheid zegt.
Er is namelijk al zoveel geroepen en beloofd en daarom is het bij hem, en vele anderen, nu een kwestie van eerst zien en dan geloven.
Als hij, net nadat hij de klok twee uur heeft horen slaan, een lichte schok meent te voelen, vliegt hij overeind. Hoewel er niets meer volgt en hij zich dus waarschijnlijk heeft vergist, is dit voor hem wel een reden om op te staan en buiten te gaan kijken. Ondanks dat hij voorzichtig probeert te doen, wordt zijn vrouw toch wakker.
‘Wat is er?’
‘Ik dacht dat ik iets voelde schokken, maar heb me blijkbaar vergist. Nu ik toch wakker ben, ga ik maar even buiten kijken.’
‘Probeer toch een beetje te slapen, want met wakker liggen los je echt niets op. Dat gebrek aan rust gaat je trouwens een keer opbreken.’
‘Misschien, maar ik heb al drie uur met mijn ogen open gelegen en dat vind ik lang genoeg.’
‘Je zult eens doen wat ik denk dat het beste is.’
‘Aafke, laten we geen ruziemaken, want dan doen we al veel te vaak. Plus dat we met een beetje pech de kinderen ook nog wakker maken. Als die tenminste slapen.’
‘Je beseft zeker wel dat jij steeds ruzie maakt en niet ik. Doe trouwens maar wat je denkt dat je moet doen. Ik ga nog een paar uur slapen kan.’
Egbert zegt niets meer, maar pakt zijn kleren en loopt de trap af en naar buiten. Hij staat eerst een tijdje om zich heen te kijken, maar het is overal donker. Behalve een paar huizen verder, want daar meent hij even een lichtje te zien branden. Al is het ook gelijk weer uit en daarom vermoedt hij zich vergist te hebben. Omdat daar een alleenstaande vrouw woont, kan het trouwens ook zijn dat ze voor de buitenwereld niet wil weten dat ze wakker is en daarom in het donker zit. Verkeerde figuren lopen immers overal rond, dus ook in Groningen.
Als Egbert op zijn bankje voor de schuur gaat zitten, denkt hij over zijn leven na. Tot die aardbevingen begonnen hadden Aafke en hij het goed samen. Ze hielden van elkaar, waren gezond, met de kinderen liep het lekker, hij verdiende prima en ze woonden op een van de mooiste plekjes van het dorp. De gevolgen van de aardbevingen en de angst voor herhaling, plus de frustratie dat het lang heeft geduurd voor er aandacht voor hun ellende kwam, hebben hun huwelijk echter geen goed gedaan.
Eigenlijk gaat het gewoon slecht en misschien nog wel slechter dan Aafke en hij door hebben. Omdat ze erg prikkelbaar zijn, is één verkeerd woord namelijk genoeg voor een grote ruzie die soms dagen door blijft sudderen. Ze vinden wel wat het anders moet, maar zijn niet meer in staat om normaal met elkaar te praten. Als deze narigheid niet snel opgelost wordt, weet hij dan ook niet of hun huwelijk wel overeind blijft.
Opeens schrikt hij op van naderende voetstappen. Hij wil eerst opstaan en kijken wie het is, maar dan ziet hij de buurvrouw van drie huizen verder.
‘Hoi. Mag ik bij je komen zitten of was je net van plan om naar binnen te gaan? Het is nu tenslotte niet de tijd om een praatje te komen maken.’
‘Dat is waar, maar kom er gerust bij. Ik had nog geen oog dichtgedaan, maar toen ik rond twee uur een schokje meende te voelen, hield ik het op bed niet meer uit en ben ik naar buiten gegaan.’
‘Ik heb niets gevoeld, maar durf al weken niet meer naar bed en probeer op de bank maar iets te slapen. Toen ik jou zag zitten, dacht ik dat je misschien wel behoefte aan gezelschap had. Ik namelijk wel, want ik voel me ’s nachts erg eenzaam en word steeds banger.’
Het tweetal is al snel druk in gesprek en Egbert is erg blij dat hij eindelijk iemand getroffen heeft die hem wél begrijpt. Iets wat trouwens wederzijds blijkt te zijn en dat spreekt de buurvrouw ook duidelijk uit.
‘Tjonge, wat fijn dat we elkaar spreken. Iedereen in de buurt heeft namelijk zijn of haar eigen problemen en de mensen die geen last van de aardbevingen hebben, begrijpen niet wat wij meemaken. We kunnen trouwens, hoewel we elkaar nog nooit echt hadden gesproken, heel goed met elkaar praten. Ik ga nu naar huis en proberen of ik nog even slapen kan, maar hoop je daarom vaker te spreken en als je om een praatje verlegen zit, kom je maar.’
Als de buurvrouw weg is, schrikt Egbert even van zijn gedachten. Alleen niet lang, want al snel neemt hij zich voor om Aafke alles te vertellen over zijn gesprek en haar voor te stellen om samen ook weer écht te gaan praten. Dat deden ze vroeger namelijk wél en is de enige manier om de problemen te overwinnen en samen gelukkig te blijven, want dat laatste is belangrijker dan alle ellende die door de aardbevingen veroorzaakt is.
Als hij ’s nachts op bed ligt, wordt alles echter anders en is hij regelmatig echt bang. Wie weet immers wanneer de volgende aardbeving is en voor welke ellende dat zorgt. Hoewel hij al jaren in de bouw werkt en dus weet wat hij doet, gelooft hij namelijk niet dat zijn werkzaamheden afdoende zijn geweest.
Net na de laatste aardbeving heeft hij een paar keer ’s avonds flink wat gedronken om zo toch in slaap te vallen, maar daar is hij mee gestopt. Hij wil namelijk niet het risico lopen dat als er
’s nachts iets gebeurt, hij door de alcohol niet in staat is om adequaat te handelen.
Natuurlijk heeft hij de aardbevingsschade wel gemeld en er is ook een deskundige bij geweest, maar dat verandert niets aan de zaak. Ondanks alle plannen en mooie woorden blijven ze voorlopig namelijk in een onveilig huis zitten met daarbij de dreiging van wéér een aardbeving.
Daarnaast voelt hij zich verantwoordelijk voor de veiligheid van zijn vrouw Aafke en zijn kinderen Anna en Hilko en weet hij niet of hij veel vertrouwen moet hebben in wat de overheid zegt.
Er is namelijk al zoveel geroepen en beloofd en daarom is het bij hem, en vele anderen, nu een kwestie van eerst zien en dan geloven.
Als hij, net nadat hij de klok twee uur heeft horen slaan, een lichte schok meent te voelen, vliegt hij overeind. Hoewel er niets meer volgt en hij zich dus waarschijnlijk heeft vergist, is dit voor hem wel een reden om op te staan en buiten te gaan kijken. Ondanks dat hij voorzichtig probeert te doen, wordt zijn vrouw toch wakker.
‘Wat is er?’
‘Ik dacht dat ik iets voelde schokken, maar heb me blijkbaar vergist. Nu ik toch wakker ben, ga ik maar even buiten kijken.’
‘Probeer toch een beetje te slapen, want met wakker liggen los je echt niets op. Dat gebrek aan rust gaat je trouwens een keer opbreken.’
‘Misschien, maar ik heb al drie uur met mijn ogen open gelegen en dat vind ik lang genoeg.’
‘Je zult eens doen wat ik denk dat het beste is.’
‘Aafke, laten we geen ruziemaken, want dan doen we al veel te vaak. Plus dat we met een beetje pech de kinderen ook nog wakker maken. Als die tenminste slapen.’
‘Je beseft zeker wel dat jij steeds ruzie maakt en niet ik. Doe trouwens maar wat je denkt dat je moet doen. Ik ga nog een paar uur slapen kan.’
Egbert zegt niets meer, maar pakt zijn kleren en loopt de trap af en naar buiten. Hij staat eerst een tijdje om zich heen te kijken, maar het is overal donker. Behalve een paar huizen verder, want daar meent hij even een lichtje te zien branden. Al is het ook gelijk weer uit en daarom vermoedt hij zich vergist te hebben. Omdat daar een alleenstaande vrouw woont, kan het trouwens ook zijn dat ze voor de buitenwereld niet wil weten dat ze wakker is en daarom in het donker zit. Verkeerde figuren lopen immers overal rond, dus ook in Groningen.
Als Egbert op zijn bankje voor de schuur gaat zitten, denkt hij over zijn leven na. Tot die aardbevingen begonnen hadden Aafke en hij het goed samen. Ze hielden van elkaar, waren gezond, met de kinderen liep het lekker, hij verdiende prima en ze woonden op een van de mooiste plekjes van het dorp. De gevolgen van de aardbevingen en de angst voor herhaling, plus de frustratie dat het lang heeft geduurd voor er aandacht voor hun ellende kwam, hebben hun huwelijk echter geen goed gedaan.
Eigenlijk gaat het gewoon slecht en misschien nog wel slechter dan Aafke en hij door hebben. Omdat ze erg prikkelbaar zijn, is één verkeerd woord namelijk genoeg voor een grote ruzie die soms dagen door blijft sudderen. Ze vinden wel wat het anders moet, maar zijn niet meer in staat om normaal met elkaar te praten. Als deze narigheid niet snel opgelost wordt, weet hij dan ook niet of hun huwelijk wel overeind blijft.
Opeens schrikt hij op van naderende voetstappen. Hij wil eerst opstaan en kijken wie het is, maar dan ziet hij de buurvrouw van drie huizen verder.
‘Hoi. Mag ik bij je komen zitten of was je net van plan om naar binnen te gaan? Het is nu tenslotte niet de tijd om een praatje te komen maken.’
‘Dat is waar, maar kom er gerust bij. Ik had nog geen oog dichtgedaan, maar toen ik rond twee uur een schokje meende te voelen, hield ik het op bed niet meer uit en ben ik naar buiten gegaan.’
‘Ik heb niets gevoeld, maar durf al weken niet meer naar bed en probeer op de bank maar iets te slapen. Toen ik jou zag zitten, dacht ik dat je misschien wel behoefte aan gezelschap had. Ik namelijk wel, want ik voel me ’s nachts erg eenzaam en word steeds banger.’
Het tweetal is al snel druk in gesprek en Egbert is erg blij dat hij eindelijk iemand getroffen heeft die hem wél begrijpt. Iets wat trouwens wederzijds blijkt te zijn en dat spreekt de buurvrouw ook duidelijk uit.
‘Tjonge, wat fijn dat we elkaar spreken. Iedereen in de buurt heeft namelijk zijn of haar eigen problemen en de mensen die geen last van de aardbevingen hebben, begrijpen niet wat wij meemaken. We kunnen trouwens, hoewel we elkaar nog nooit echt hadden gesproken, heel goed met elkaar praten. Ik ga nu naar huis en proberen of ik nog even slapen kan, maar hoop je daarom vaker te spreken en als je om een praatje verlegen zit, kom je maar.’
Als de buurvrouw weg is, schrikt Egbert even van zijn gedachten. Alleen niet lang, want al snel neemt hij zich voor om Aafke alles te vertellen over zijn gesprek en haar voor te stellen om samen ook weer écht te gaan praten. Dat deden ze vroeger namelijk wél en is de enige manier om de problemen te overwinnen en samen gelukkig te blijven, want dat laatste is belangrijker dan alle ellende die door de aardbevingen veroorzaakt is.
Verkoop en prijs per 4 stuks
Tekstkaarsen wat ben jij een powervrouw
Een sfeervol cadeautje voor de man of vrouw die bijzonder voor u is.
De kaarsjes kunnen op bijzondere momenten opgebrand worden, maar
ook ter decoratie ergens neer worden gezet. Deze kaarsjes vertellen
wat u van iemand vindt.
KLIK HIER VOOR MEER KAARSEN