Een oude vrouw
€0,00
Excl. BTW: €0,00
Omschrijving
Mevrouw Spankman komt met betraande ogen in haar elektrische rolstoel de supermarkt uit rijden. Net als vaker had ze namelijk weer niet genoeg geld om alle boodschappen te doen die ze nodig had en graag wilde. Dit terwijl ze haar wensen al diverse keren naar beneden heeft bijgesteld. Ze heeft dit keer echter alleen brood en wat beleg dat in de aanbieding was, maar warm eten zit er de komende dagen weer niet in.
Natuurlijk vanwege de hoge boodschappenprijzen, maar door niet te koken verbruikt ze geen gas en dat scheelt weer op de energierekening. Die is namelijk toch al schrikbarend hoog. Daarom heeft ze de kachel al tijden zo laag mogelijk staan, kijkt en luistert ze amper nog naar de tv en de radio en gaat ze naar bed zodra het donker wordt, want dan hoeft de lamp niet aan. Het helpt alleen weinig, want haar zuurstofapparaat slurpt de hele dag stroom en zonder dat ding kan ze nu eenmaal niet leven.
Ze krijgt wel wat energiekosten vergoed, maar lang niet genoeg en daarom is ze in een onmenselijke situatie terechtgekomen. Omdat ze met de huur, de energiekosten en de zorgverzekering niet achter durft te raken met betalen, zit er namelijk niets anders op dan veel minder en zo goedkoop mogelijk te eten. Ze heeft hierdoor wel regelmatig een hongerig gevoel, maar dat lost ze op met water drinken.
In een oude krant heeft ze pas gelezen dat ze lang niet de enige is die door de hoge energiekosten in de problemen is gekomen. In de Tweede Kamer schijnen ze er ook over te praten om de mensen die vanwege hun ziekte veel stroom gebruiken te compenseren, maar ze durft niet te hopen dat daar iets positiefs uitkomt.
Op korte termijn gaat er volgens haar in ieder geval niets gebeuren, want zo belangrijk vindt men de oudjes en mensen met een ziekte immers niet. Men roept wel dat er over een oplossing nagedacht wordt, maar haar ervaring is dat ze niet veel anders doen dan de verantwoording bij anderen neerleggen en er niets gebeurt.
Er zijn wel mensen die door hun familie geholpen worden, maar daar hoeft zij niet op te rekenen. Broers en zussen heeft ze namelijk niet meer en haar twee kinderen ziet ze niet vaker dan twee of hooguit drie keer per jaar. Ze is dus op zichzelf aangewezen en had nooit verwacht dat haar oude dag er zo verdrietig uit zou komen te zien. Naast de dagelijks toenemende zorgen, gaat ze zich door het ongezonde en weinige eten en steeds weer die kou lichamelijk namelijk ook steeds beroerder voelen.
Een oplossing zou zijn als er plek voor haar kwam in een verzorgingshuis, maar blijkbaar is die er momenteel niet. Daar had ze trouwens al kunnen wonen, maar toen er plaats was voelde ze zich nog veel te goed om erheen te gaan. Dus moet ze nu geduld hebben en dat terwijl ze het liefst vandaag nog zou verhuizen.
Als mevrouw Sprankman bijna thuis is, komt ze haar buurman tegen. Ze wonen al heel lang naast elkaar, maar hun contact blijft beperkt tot een praatje op straat. Niet omdat ze elkaar niet mogen of ooit ruzie hebben gehad, maar wel omdat ze twee totaal verschillende personen zijn.
Zelf is ze namelijk misschien wel wat overdreven zuinig op alles in en om haar huis, maar de buurman kijkt nergens naar om. Plus dat hij altijd veel vrienden op bezoek heeft en ze hem elke week weer met talloze kratten bier ziet slepen.
De buurman en zijn gasten veroorzaken trouwens nooit overlast en zijn altijd erg vriendelijk tegen haar. Ze meent dat dit komt omdat de heren vaak onder invloed zijn, maar daar denkt ze nooit over na en vindt ze ook geen probleem. Ze heeft namelijk liever vriendelijke dronkaards dan vervelende nette mensen naast zich.
Ook dit keer is de buurman prima te spreken. Hij begint vanuit de verte al te grijnzen en blijkt, zoals altijd, ook weer in te zijn voor een praatje.
‘De boodschappen voor vandaag weer binnen, buurvrouw? Je gaat zeker elke dag wel even, want hiermee doe je zolang niet.’
‘Dat zal toch moeten. Het zijn namelijk barre tijden voor oudjes zoals ik. Zeker voor de mensen die vanwege ziekte veel gas en stroom nodig hebben, want je weet dat dit niet meer te betalen is. Ik moet dus heel zuinig aan doen en dat betekent helaas ook minder eten en drinken.’
‘Is er dan nergens hulp te krijgen, buurvrouw.’
‘Ik heb van alles geprobeerd, maar wordt door iedereen van het kastje naar de muur gestuurd. Misschien dat er nog een oplossing komt, maar tot op heden moeten mijn lotgenoten en ik het zelf maar uitzoeken. Tenminste, zo voelt het wel.’
De buurman heeft een verbolgen trek op zijn gezicht gekregen.
‘Dat is toch onredelijk? De ellende is voor niemand leuk, maar mensen van jouw leeftijd en zeker die problemen met hun gezondheid hebben, horen buiten schot te blijven. In Den Haag roepen ze wel dat we naar elkaar om moeten kijken, maar dat doen ze zelf dus ook niet.’
‘Dat ben ik met je eens, want de zwakkeren krijgen de hardste klappen.’
Als mevrouw Spankman even later naar huis rijdt, denkt ze er, zoals vaker, weer aan dat mensen van binnen vaak heel anders zijn dan ze van buiten lijken. De buurman is bijvoorbeeld wel de laatste van wie ze medeleven had verwacht en zeker niet op de manier zoals hij dat net deed. Uit alles bleek namelijk dat hij het echt erg vond dat ze in de problemen zat en niet, zoals veel anderen dat volgens haar doen, zomaar wat zei.
Als ze ’s avonds net op het punt staat om naar bed te gaan, verrast de buurman haar opnieuw en nu op een manier die ze nooit meer vergeet.
Als de bel gaat en ze naar de deur gaat om open te doen, staat hij namelijk met drie vrienden en een enorme tas met boodschappen op de stoep.
‘Mogen we even binnenkomen, buurvrouw.’
‘Natuurlijk, kom verder.’
Als ze in de kamer zijn, vertelt de buurman wat ze komen doen.
‘Ik ben vanmiddag heel erg van je geschrokken. Wij lijken misschien rare kerels en dat zijn we ook wel, maar we hebben al heel vaak tegen elkaar gezegd dat het knap is dat je jezelf nog zo goed kunt redden. Je verdient het volgens ons daarom niet om zo in de narigheid te zitten.’
De buurman kijkt zijn vrienden even aan, maar praat dan verder.
‘Omdat de overheid het blijkbaar nog niet nodig vindt om je te helpen, hebben wij besloten om het zelf te doen. Vanaf vandaag wordt er namelijk elke week zo’n tas met boodschappen als deze bij je gebracht en hij heeft met zijn baas geregeld dat er zonnepanelen op je dak komen. Je energiekosten gaan dus ook enorm naar beneden, zodat je weer van je leven kunt genieten en alles is trouwens al betaald. Maak je daar dus maar geen zorgen over.’
Mevrouw Spankman wil roepen dat het allemaal veel te veel is en de mannen bedanken. Ze krijgt er echter geen woord uit en kan de heren alleen een voor een vastpakken en welgemeend zoenen. Ze is zo vreselijk blij dat ze het wel uit zou willen schreeuwen, maar ook dat lukt haar niet. Pas als de heren zijn vertrokken, komen er tranen en nog steeds van blijdschap. Natuurlijk vanwege alles wat ze heeft gekregen, maar nog veel meer dat juist deze mannen haar hebben geholpen. Velen hebben hen namelijk in een hokje gestopt en noemen hen dronkaards en asociaal, maar zij hebben harten van goud en dat is iets waar heel veel anderen jaloers op kunnen zijn.
Natuurlijk vanwege de hoge boodschappenprijzen, maar door niet te koken verbruikt ze geen gas en dat scheelt weer op de energierekening. Die is namelijk toch al schrikbarend hoog. Daarom heeft ze de kachel al tijden zo laag mogelijk staan, kijkt en luistert ze amper nog naar de tv en de radio en gaat ze naar bed zodra het donker wordt, want dan hoeft de lamp niet aan. Het helpt alleen weinig, want haar zuurstofapparaat slurpt de hele dag stroom en zonder dat ding kan ze nu eenmaal niet leven.
Ze krijgt wel wat energiekosten vergoed, maar lang niet genoeg en daarom is ze in een onmenselijke situatie terechtgekomen. Omdat ze met de huur, de energiekosten en de zorgverzekering niet achter durft te raken met betalen, zit er namelijk niets anders op dan veel minder en zo goedkoop mogelijk te eten. Ze heeft hierdoor wel regelmatig een hongerig gevoel, maar dat lost ze op met water drinken.
In een oude krant heeft ze pas gelezen dat ze lang niet de enige is die door de hoge energiekosten in de problemen is gekomen. In de Tweede Kamer schijnen ze er ook over te praten om de mensen die vanwege hun ziekte veel stroom gebruiken te compenseren, maar ze durft niet te hopen dat daar iets positiefs uitkomt.
Op korte termijn gaat er volgens haar in ieder geval niets gebeuren, want zo belangrijk vindt men de oudjes en mensen met een ziekte immers niet. Men roept wel dat er over een oplossing nagedacht wordt, maar haar ervaring is dat ze niet veel anders doen dan de verantwoording bij anderen neerleggen en er niets gebeurt.
Er zijn wel mensen die door hun familie geholpen worden, maar daar hoeft zij niet op te rekenen. Broers en zussen heeft ze namelijk niet meer en haar twee kinderen ziet ze niet vaker dan twee of hooguit drie keer per jaar. Ze is dus op zichzelf aangewezen en had nooit verwacht dat haar oude dag er zo verdrietig uit zou komen te zien. Naast de dagelijks toenemende zorgen, gaat ze zich door het ongezonde en weinige eten en steeds weer die kou lichamelijk namelijk ook steeds beroerder voelen.
Een oplossing zou zijn als er plek voor haar kwam in een verzorgingshuis, maar blijkbaar is die er momenteel niet. Daar had ze trouwens al kunnen wonen, maar toen er plaats was voelde ze zich nog veel te goed om erheen te gaan. Dus moet ze nu geduld hebben en dat terwijl ze het liefst vandaag nog zou verhuizen.
Als mevrouw Sprankman bijna thuis is, komt ze haar buurman tegen. Ze wonen al heel lang naast elkaar, maar hun contact blijft beperkt tot een praatje op straat. Niet omdat ze elkaar niet mogen of ooit ruzie hebben gehad, maar wel omdat ze twee totaal verschillende personen zijn.
Zelf is ze namelijk misschien wel wat overdreven zuinig op alles in en om haar huis, maar de buurman kijkt nergens naar om. Plus dat hij altijd veel vrienden op bezoek heeft en ze hem elke week weer met talloze kratten bier ziet slepen.
De buurman en zijn gasten veroorzaken trouwens nooit overlast en zijn altijd erg vriendelijk tegen haar. Ze meent dat dit komt omdat de heren vaak onder invloed zijn, maar daar denkt ze nooit over na en vindt ze ook geen probleem. Ze heeft namelijk liever vriendelijke dronkaards dan vervelende nette mensen naast zich.
Ook dit keer is de buurman prima te spreken. Hij begint vanuit de verte al te grijnzen en blijkt, zoals altijd, ook weer in te zijn voor een praatje.
‘De boodschappen voor vandaag weer binnen, buurvrouw? Je gaat zeker elke dag wel even, want hiermee doe je zolang niet.’
‘Dat zal toch moeten. Het zijn namelijk barre tijden voor oudjes zoals ik. Zeker voor de mensen die vanwege ziekte veel gas en stroom nodig hebben, want je weet dat dit niet meer te betalen is. Ik moet dus heel zuinig aan doen en dat betekent helaas ook minder eten en drinken.’
‘Is er dan nergens hulp te krijgen, buurvrouw.’
‘Ik heb van alles geprobeerd, maar wordt door iedereen van het kastje naar de muur gestuurd. Misschien dat er nog een oplossing komt, maar tot op heden moeten mijn lotgenoten en ik het zelf maar uitzoeken. Tenminste, zo voelt het wel.’
De buurman heeft een verbolgen trek op zijn gezicht gekregen.
‘Dat is toch onredelijk? De ellende is voor niemand leuk, maar mensen van jouw leeftijd en zeker die problemen met hun gezondheid hebben, horen buiten schot te blijven. In Den Haag roepen ze wel dat we naar elkaar om moeten kijken, maar dat doen ze zelf dus ook niet.’
‘Dat ben ik met je eens, want de zwakkeren krijgen de hardste klappen.’
Als mevrouw Spankman even later naar huis rijdt, denkt ze er, zoals vaker, weer aan dat mensen van binnen vaak heel anders zijn dan ze van buiten lijken. De buurman is bijvoorbeeld wel de laatste van wie ze medeleven had verwacht en zeker niet op de manier zoals hij dat net deed. Uit alles bleek namelijk dat hij het echt erg vond dat ze in de problemen zat en niet, zoals veel anderen dat volgens haar doen, zomaar wat zei.
Als ze ’s avonds net op het punt staat om naar bed te gaan, verrast de buurman haar opnieuw en nu op een manier die ze nooit meer vergeet.
Als de bel gaat en ze naar de deur gaat om open te doen, staat hij namelijk met drie vrienden en een enorme tas met boodschappen op de stoep.
‘Mogen we even binnenkomen, buurvrouw.’
‘Natuurlijk, kom verder.’
Als ze in de kamer zijn, vertelt de buurman wat ze komen doen.
‘Ik ben vanmiddag heel erg van je geschrokken. Wij lijken misschien rare kerels en dat zijn we ook wel, maar we hebben al heel vaak tegen elkaar gezegd dat het knap is dat je jezelf nog zo goed kunt redden. Je verdient het volgens ons daarom niet om zo in de narigheid te zitten.’
De buurman kijkt zijn vrienden even aan, maar praat dan verder.
‘Omdat de overheid het blijkbaar nog niet nodig vindt om je te helpen, hebben wij besloten om het zelf te doen. Vanaf vandaag wordt er namelijk elke week zo’n tas met boodschappen als deze bij je gebracht en hij heeft met zijn baas geregeld dat er zonnepanelen op je dak komen. Je energiekosten gaan dus ook enorm naar beneden, zodat je weer van je leven kunt genieten en alles is trouwens al betaald. Maak je daar dus maar geen zorgen over.’
Mevrouw Spankman wil roepen dat het allemaal veel te veel is en de mannen bedanken. Ze krijgt er echter geen woord uit en kan de heren alleen een voor een vastpakken en welgemeend zoenen. Ze is zo vreselijk blij dat ze het wel uit zou willen schreeuwen, maar ook dat lukt haar niet. Pas als de heren zijn vertrokken, komen er tranen en nog steeds van blijdschap. Natuurlijk vanwege alles wat ze heeft gekregen, maar nog veel meer dat juist deze mannen haar hebben geholpen. Velen hebben hen namelijk in een hokje gestopt en noemen hen dronkaards en asociaal, maar zij hebben harten van goud en dat is iets waar heel veel anderen jaloers op kunnen zijn.