Een club runnen is niet altijd gemakkelijk
€0,00
Excl. BTW: €0,00
Omschrijving
‘Met Wim.’
‘Hoi, met Ties. Ik ben bang dat we voor volgend seizoen een groot probleem hebben.’
‘Want?’
‘Ten eerste zijn er een aantal kinderen gestopt en starten we, zoals het er nu uitziet, met twee teams minder. Erger is echter nog dat er veel leiders en trainers gaan stoppen.’
‘Hadden ze dat niet eerder kunnen melden?’
‘Waarschijnlijk wel, maar wij hadden ze ook eerder naar hun plannen moeten vragen.’
‘Dat deden we toch nooit?’
‘Nee, maar we hebben door corona een rare tijd achter de rug en hadden er rekening mee moeten houden dat we vrijwilligers kwijt zouden raken.’
‘Misschien, maar ik zie dit niet als een fout van ons. We hebben ondanks dat we geen wedstrijden konden spelen immers wel veel voor de kinderen georganiseerd en de vrijwilligers waren daar steeds bij. Dus hadden de mensen die stoppen dit best eerder kunnen melden.’
‘Dat is ook waar.’
‘Houden er trouwens veel vrijwilligers mee op?’
‘In totaal tien. Ruud, Erik, Sjaak, Albert, Rob en Bart. Plus dat Ella, Jet, Jos en René al eerder gemeld hadden dat dit hun laatste seizoen was.’
‘Dan hebben we inderdaad een probleem.’
‘Dat bedoel ik. Ik begrijp dat ze de laatste tijd weinig lol aan hun vrijwilligerswerk hebben beleefd. Dat geldt echter voor iedereen en daarom baal ik ervan dat men ons in de steek laat. Tien vervangers vinden we namelijk nooit.’
‘Het kan trouwens nog erger worden.’
‘Dat meen je niet.’
‘Helaas wel. De kinderen van Gerben, Sjoerd en Edwin stoppen er namelijk mee, dus verwacht ik dat hun vaders dit ook doen.’
‘Wat een ellende. Hoewel ik er dus weinig vertrouwen in heb, zit er niets anders op dan zo snel mogelijk nieuwe mensen te gaan zoeken. ’
‘Dat is zo. Laten we komende maandag maar bij elkaar gaan zitten om te kijken in hoeverre we de schade kunnen repareren.’
‘Mee eens. Ik licht de anderen wel in. Acht uur?’
‘Akkoord.’
Als de TC ’s maandags aan hun vergadering begint, vertelt voorzitter Wim eerst aan iedereen wat er aan de hand is.
‘Zoals het er nu uitziet stoppen er tien mensen en met wat pech nog meer. Dat is een drama en ik voel me flink in de steek gelaten. Het probleem is waarschijnlijk ontstaan omdat we vanwege corona de laatste tijd amper gevoetbald hebben.’
Elly, de enige vrouw in de TC, is het met de voorzitter eens.
‘Ik denk ook dat het door de corona komt en begrijp je gevoel. De mensen die stoppen, laten ons immers met de naweeën van het drama zitten en dat is teleurstellend.’
Ze kijkt haar collega’s even aan, maar komt dan met een voorstel.
‘Als we onze huidige vrijwilligers nu eens bij elkaar halen en ze het probleem voorleggen.’
‘Oké, maar wat denk je daarmee te bereiken?’
‘Ik wil de mensen die stoppen vragen om in ieder geval één seizoen door te gaan en misschien moeten we die vraag ook aan de kinderen stellen. Wie weet zijn er nog een aantal over te halen en krijgen die er het komend seizoen toch weer plezier in. Plus dat we ons zo beter kunnen voorbereiden op het vinden van nieuwe mensen.’
‘Denk je dat dit zin heeft?’
‘Geen idee, maar het is wel het proberen waard. Voor iedereen die blijft, hoeven we immers geen vervanger te zoeken en verder verwacht ik dat de corona nu echt voorbij is.’
Voorzitter Wim knikt opgelucht.
‘Ik had er nog niet op deze manier aan gedacht, maar sta achter je voorstel. Als de anderen het er ook mee eens zijn, lijkt het me goed om meteen een avond te plannen.’
Omdat iedereen knikt, nodigt de secretaris alle vrijwilligers uit voor een bijeenkomst en dat wordt een succesvolle avond. Uiteindelijk zijn er namelijk maar vier vrijwilligers niet over te halen en daar vindt men al vlot vervangers voor. Het wordt zelfs nog mooier. Een week later blijkt namelijk dat er ook een aantal kinderen hebben besloten om door te gaan en daarom verliezen ze geen twee teams, maar één.
Zo blijkt maar weer, dat rustig blijven en praten meer succes oplevert dan in paniek raken en als een dolle reageren.
‘Hoi, met Ties. Ik ben bang dat we voor volgend seizoen een groot probleem hebben.’
‘Want?’
‘Ten eerste zijn er een aantal kinderen gestopt en starten we, zoals het er nu uitziet, met twee teams minder. Erger is echter nog dat er veel leiders en trainers gaan stoppen.’
‘Hadden ze dat niet eerder kunnen melden?’
‘Waarschijnlijk wel, maar wij hadden ze ook eerder naar hun plannen moeten vragen.’
‘Dat deden we toch nooit?’
‘Nee, maar we hebben door corona een rare tijd achter de rug en hadden er rekening mee moeten houden dat we vrijwilligers kwijt zouden raken.’
‘Misschien, maar ik zie dit niet als een fout van ons. We hebben ondanks dat we geen wedstrijden konden spelen immers wel veel voor de kinderen georganiseerd en de vrijwilligers waren daar steeds bij. Dus hadden de mensen die stoppen dit best eerder kunnen melden.’
‘Dat is ook waar.’
‘Houden er trouwens veel vrijwilligers mee op?’
‘In totaal tien. Ruud, Erik, Sjaak, Albert, Rob en Bart. Plus dat Ella, Jet, Jos en René al eerder gemeld hadden dat dit hun laatste seizoen was.’
‘Dan hebben we inderdaad een probleem.’
‘Dat bedoel ik. Ik begrijp dat ze de laatste tijd weinig lol aan hun vrijwilligerswerk hebben beleefd. Dat geldt echter voor iedereen en daarom baal ik ervan dat men ons in de steek laat. Tien vervangers vinden we namelijk nooit.’
‘Het kan trouwens nog erger worden.’
‘Dat meen je niet.’
‘Helaas wel. De kinderen van Gerben, Sjoerd en Edwin stoppen er namelijk mee, dus verwacht ik dat hun vaders dit ook doen.’
‘Wat een ellende. Hoewel ik er dus weinig vertrouwen in heb, zit er niets anders op dan zo snel mogelijk nieuwe mensen te gaan zoeken. ’
‘Dat is zo. Laten we komende maandag maar bij elkaar gaan zitten om te kijken in hoeverre we de schade kunnen repareren.’
‘Mee eens. Ik licht de anderen wel in. Acht uur?’
‘Akkoord.’
Als de TC ’s maandags aan hun vergadering begint, vertelt voorzitter Wim eerst aan iedereen wat er aan de hand is.
‘Zoals het er nu uitziet stoppen er tien mensen en met wat pech nog meer. Dat is een drama en ik voel me flink in de steek gelaten. Het probleem is waarschijnlijk ontstaan omdat we vanwege corona de laatste tijd amper gevoetbald hebben.’
Elly, de enige vrouw in de TC, is het met de voorzitter eens.
‘Ik denk ook dat het door de corona komt en begrijp je gevoel. De mensen die stoppen, laten ons immers met de naweeën van het drama zitten en dat is teleurstellend.’
Ze kijkt haar collega’s even aan, maar komt dan met een voorstel.
‘Als we onze huidige vrijwilligers nu eens bij elkaar halen en ze het probleem voorleggen.’
‘Oké, maar wat denk je daarmee te bereiken?’
‘Ik wil de mensen die stoppen vragen om in ieder geval één seizoen door te gaan en misschien moeten we die vraag ook aan de kinderen stellen. Wie weet zijn er nog een aantal over te halen en krijgen die er het komend seizoen toch weer plezier in. Plus dat we ons zo beter kunnen voorbereiden op het vinden van nieuwe mensen.’
‘Denk je dat dit zin heeft?’
‘Geen idee, maar het is wel het proberen waard. Voor iedereen die blijft, hoeven we immers geen vervanger te zoeken en verder verwacht ik dat de corona nu echt voorbij is.’
Voorzitter Wim knikt opgelucht.
‘Ik had er nog niet op deze manier aan gedacht, maar sta achter je voorstel. Als de anderen het er ook mee eens zijn, lijkt het me goed om meteen een avond te plannen.’
Omdat iedereen knikt, nodigt de secretaris alle vrijwilligers uit voor een bijeenkomst en dat wordt een succesvolle avond. Uiteindelijk zijn er namelijk maar vier vrijwilligers niet over te halen en daar vindt men al vlot vervangers voor. Het wordt zelfs nog mooier. Een week later blijkt namelijk dat er ook een aantal kinderen hebben besloten om door te gaan en daarom verliezen ze geen twee teams, maar één.
Zo blijkt maar weer, dat rustig blijven en praten meer succes oplevert dan in paniek raken en als een dolle reageren.