De voorzitter kan er beter mee stoppen
€0,00
Excl. BTW: €0,00
Omschrijving
De algemeen voorzitter van de vereniging zit met het jeugdbestuur in de bestuurskamer en opent met een zorgelijk gezicht de bijeenkomst.
'Welkom allemaal. Ik heb jullie bij elkaar gehaald omdat we een probleem hebben. Barry is namelijk op doktersadvies gestopt als jeugdvoorzitter. Hij blijkt al langer niet lekker in zijn vel te hebben gezeten, maar het is hem nu teveel geworden. Volgens zijn vrouw komt hij niet meer terug. Als dit voorbij is, willen ze namelijk meer van hun vrije tijd gaan genieten.'
Het nieuws slaat in als een bom, want niemand had dit zien aankomen. Ze vinden het ook sneu voor hem, want hij deed zijn werk met plezier en moet dit nu dus missen. Edo is de enige die zich niet druk lijkt te maken over Barry, want hij heeft al een oplossing voor het probleem.
'Dan moeten we op zoek naar een vervanger en als jullie akkoord gaan, wil ik dat wel zijn. Ik heb tijd en ervaring genoeg, kan goed delegeren en heb geen moeite met stress. Plus dat ik niet weet wie het anders zou moeten doen.'
Er is niemand die op Edo’s aanbod reageert en daar maakt de voorzitter uit op dat men hem niet wil. Hij besluit echter te zwijgen en af te wachten.
'Het lijkt me goed dat jullie hier samen over gaan praten. Ik hoor de uitkomst wel. Denk er wel aan dat de vervangers niet voor het oprapen liggen.'
Als de voorzitter vertrokken is, begint Edo meteen weer over zijn aanbod van net.
‘Ik denk dus dat ik de meeste geschikte kandidaat ben. Vooral omdat jullie volgens mij geen interesse hebben. Of heb ik dat fout? Zeg het gerust, want dan gaan we stemmen.’
Linda is de enige die reageert.
‘Ik wil geen voorzitter zijn en ben er niet geschikt voor, maar denk dat dit voor iedereen geldt. Dus ook voor jou, Edo. Daarom stel ik voor om buiten ons bestuur te gaan zoeken.’
‘Ik ben het met je eens.’
‘En ik ook.’
‘Waarom zouden we Edo geen kans geven?’
‘Ja, waarom niet?’
‘Het lijkt me zelfs dom om een ander nemen, terwijl we een kandidaat in huis hebben.’
‘Precies. Edo kennen we en we moeten eerst nog maar iemand zien te vinden. Voor andere functies is immers ook nooit iemand te krijgen.’
Edo heeft meegeteld en lijkt tevreden te zijn.
‘Nou, dat is dan voor elkaar. De meerderheid beslist en ik zal alles doen om er een succes van te maken. We gaan vanaf nu wel echt beleid voeren, maar ik zal mijn ideeën voor jullie op papier zetten. Ik denk dat het goed is om maandag meteen maar bij elkaar te komen.'
'Dan zijn Peter en ik er niet, want wij moeten ’s maandags altijd volleyballen.'
'Kan dat niet op een andere avond?'
'Nee, maar waarom doe je zo moeilijk? We vergaderen toch altijd op dinsdag?'
'Ik vind het beter om het ‘s maandags te doen.’
'Dan heb je pech, want ik geef het volleyballen niet op voor het jeugdbestuur.'
'Ik ook niet.'
'Jammer, maar dan blijven we op dinsdag vergaderen. Met twee man minder raakt ons bestuur immers te dun bezet.'
Als ze uitgepraat zijn en naar de bar gaan voor een drankje, blijkt de nieuwe functie van Edo al gevolgen te hebben. De drie tegenstemmers gaan namelijk aan de ene kant van de bar zitten en Edo met de rest aan de andere kant. Ze blijven dit keer ook niet lang hangen, want na een kwartier is iedereen weg. Ze zeggen elkaar zelfs niet eens allemaal gedag als ze naar huis gaan.
Edo houdt wel woord, want twee dagen later krijgt iedereen een mail van hem waarin zijn plannen staan. Dit roept echter zoveel weerstand op, dat Linda gelijk de telefoon pakt en Peter belt.
'Hoi. Heb je die mail van Edo gezien?'
'Ik zit zijn verhaal net te lezen, maar volgens mij is hij een beetje de weg kwijt. Vooral dat stukje over een sponsorcommissie voor de jeugd.'
'Ja, daar gaat het hoofdbestuur nooit mee akkoord. Het lukt ze immers al amper om zelf wat sponsors binnen te halen.'
'Klopt en zoveel bedrijven zitten hier niet. Je mag al blij zijn als je een kledingsponsor vindt. Een sponsor die alleen geld geeft, krijg je dus nooit.'
'Wat vind je trouwens van zijn voorstel over het selectiebeleid?'
'Onzin, want wij zijn veel te klein om te kunnen selecteren. We hebben niet eens in elke leeftijdscategorie twee team. Zou hij zelf niet beseffen dat dit wartaal is?'
'Ik vrees van niet. Hoe kan hij anders schrijven dat we er jeugdleden bij moeten zien te krijgen. Zoveel kinderen zijn hier immers niet en het merendeel zit of al op voetbal of op gym.’
‘Precies en dat weet hij toch ook.’
‘Dat lijkt me wel.’
‘Nou, we horen dinsdag wel hoe hij dit denkt te gaan doen. Ik ben blij dat jij net zo weinig vertrouwen in hem hebt als ik en ben benieuwd wat de anderen van dit verhaal vinden.'
'Arjan is het wel met ons eens, maar over de rest twijfel ik. Ik vond het bij die bijeenkomst namelijk al raar dat zij Edo steunden.'
‘Ja, dat had ik niet van ze verwacht.'
'Nou ja, we wachten de vergadering wel af.'
'Doen we. Doei.'
'Tot dan.'
De vergadering verloopt dramatisch en dat ligt vooral aan Edo. Hij weet om te beginnen namelijk de vaart er niet in te houden, zodat ze na een uur nog steeds met het eerste agendapunt bezig zijn.
Ten tweede kan hij geen leiding geven en tot slot beseft hij niet dat zijn plannen onhaalbaar zijn. Omdat zijn collega’s langzaam dol worden van zijn koppigheid, probeert Peter het hem tegen half elf nog een keer uit te leggen.
'Je verhaal is geen onzin, maar wij kunnen er niets mee. Wij zijn namelijk een kleine club en worden nooit veel groter. Of de gemeente moet huizen gaan bouwen, maar dat gebeurt niet. Er komen dus ook geen bedrijven bij en daarom is je verhaal over sponsoring eveneens niet reëel.’
‘Natuurlijk besef ik dat we een kleine club in een klein dorp zijn. Ik vind echter dat we toch moeten proberen om groter te worden en hogerop te komen. Als we niets doen, bestaat de club over tien jaar namelijk niet meer.’
‘Ik denk dat dit wel meevalt en alle bedrijven doen trouwens al iets voor de vereniging.’
‘Als je het handig aanpakt, willen ze vast wel meer geld in de club steken.’
‘Denk je dat ze zo rijk zijn?’
‘Volgens mij doen ze het beter dan je denkt.'
'Ik weet zeker van niet en ga daarom absoluut niet bij ze langs voor nog meer sponsoring.’
Edo geeft zich nog niet gewonnen en richt zich nu tot de anderen.
‘Peter ziet mijn plannen dus niet ziet zitten, maar wat vinden jullie?’
‘Ik ben het met Peter eens.’
‘En ik ook.’
‘Ik heb er ook geen vertrouwen in.’
‘Je verhaal is mooi voor een veel grotere club, maar wij kunnen er weinig mee.'
'Dat klopt. Wij zijn te klein voor die plannen.'
'In een grotere gemeente werkt het volgens mij wel, maar hier kan het niet.'
'Ik sta er ook niet echt achter.'
‘Nee, dit wordt een teleurstelling.
Edo houdt zijn poot stijf.
'Ik blijf in mijn plan geloven. Daarom ga ik morgen met de KNVB bellen en ze om advies vragen. Het kan namelijk best zijn dat ik mijn verhaal aan moet passen. Ik hou jullie op de hoogte. Laten we er nu maar mee stoppen. Of hebben jullie nog iets belangrijks te bespreken?’
De bestuursleden willen blijkbaar graag naar huis, want niemand zegt wat en vijf minuten later is iedereen vertrokken. Edo vertrekt als laatste en loopt met een tevreden gevoel naar zijn auto. Hij heeft er namelijk alle vertrouwen in dat hij het bestuur de volgende keer wel weet te overtuigen en beseft niet dat hij verkeerd bezig is. Zelfs na het gesprek met iemand van de KNVB dringt dat nog niet tot hem door. Hij stuurt namelijk een appje rond met de tekst: 'Mijn plan gaat voorlopig in de ijskast, want ook bij de KNVB staan ze er niet achter. Ik ga het daarom herschrijven en kom er daarna weer op terug, want dit is echt de enige manier om de club vooruit te helpen.'
De overige bestuursleden zijn het inmiddels eens. Niemand heeft namelijk nog vertrouwen in Edo en de mensen die eerst voor hem waren, begrijpen nu niet hoe ze zo dom konden zijn. Het punt is alleen dat niemand een vervanger weet. Daarom blijven ze zitten met vergaderingen die heel lang duren en vol zitten met onzinnige agendapunten. Tot Edo na een half jaar blijkbaar doorheeft wat hij aan het doen is en zijn functie neerlegt.
De bestuursleden besluiten dit keer wat minder voortvarend te werk te gaan. Ze draaien daarom eerst een tijdje zonder voorzitter en komen dan pas met een, in de ogen van iedereen, geschikte kandidaat. Deze man maakt er vanaf het eerste moment een succes van. Hij weet namelijk wél wat vergaderen is en doet alleen maar dingen die bij de club passen en vooral haalbaar zijn.
'Welkom allemaal. Ik heb jullie bij elkaar gehaald omdat we een probleem hebben. Barry is namelijk op doktersadvies gestopt als jeugdvoorzitter. Hij blijkt al langer niet lekker in zijn vel te hebben gezeten, maar het is hem nu teveel geworden. Volgens zijn vrouw komt hij niet meer terug. Als dit voorbij is, willen ze namelijk meer van hun vrije tijd gaan genieten.'
Het nieuws slaat in als een bom, want niemand had dit zien aankomen. Ze vinden het ook sneu voor hem, want hij deed zijn werk met plezier en moet dit nu dus missen. Edo is de enige die zich niet druk lijkt te maken over Barry, want hij heeft al een oplossing voor het probleem.
'Dan moeten we op zoek naar een vervanger en als jullie akkoord gaan, wil ik dat wel zijn. Ik heb tijd en ervaring genoeg, kan goed delegeren en heb geen moeite met stress. Plus dat ik niet weet wie het anders zou moeten doen.'
Er is niemand die op Edo’s aanbod reageert en daar maakt de voorzitter uit op dat men hem niet wil. Hij besluit echter te zwijgen en af te wachten.
'Het lijkt me goed dat jullie hier samen over gaan praten. Ik hoor de uitkomst wel. Denk er wel aan dat de vervangers niet voor het oprapen liggen.'
Als de voorzitter vertrokken is, begint Edo meteen weer over zijn aanbod van net.
‘Ik denk dus dat ik de meeste geschikte kandidaat ben. Vooral omdat jullie volgens mij geen interesse hebben. Of heb ik dat fout? Zeg het gerust, want dan gaan we stemmen.’
Linda is de enige die reageert.
‘Ik wil geen voorzitter zijn en ben er niet geschikt voor, maar denk dat dit voor iedereen geldt. Dus ook voor jou, Edo. Daarom stel ik voor om buiten ons bestuur te gaan zoeken.’
‘Ik ben het met je eens.’
‘En ik ook.’
‘Waarom zouden we Edo geen kans geven?’
‘Ja, waarom niet?’
‘Het lijkt me zelfs dom om een ander nemen, terwijl we een kandidaat in huis hebben.’
‘Precies. Edo kennen we en we moeten eerst nog maar iemand zien te vinden. Voor andere functies is immers ook nooit iemand te krijgen.’
Edo heeft meegeteld en lijkt tevreden te zijn.
‘Nou, dat is dan voor elkaar. De meerderheid beslist en ik zal alles doen om er een succes van te maken. We gaan vanaf nu wel echt beleid voeren, maar ik zal mijn ideeën voor jullie op papier zetten. Ik denk dat het goed is om maandag meteen maar bij elkaar te komen.'
'Dan zijn Peter en ik er niet, want wij moeten ’s maandags altijd volleyballen.'
'Kan dat niet op een andere avond?'
'Nee, maar waarom doe je zo moeilijk? We vergaderen toch altijd op dinsdag?'
'Ik vind het beter om het ‘s maandags te doen.’
'Dan heb je pech, want ik geef het volleyballen niet op voor het jeugdbestuur.'
'Ik ook niet.'
'Jammer, maar dan blijven we op dinsdag vergaderen. Met twee man minder raakt ons bestuur immers te dun bezet.'
Als ze uitgepraat zijn en naar de bar gaan voor een drankje, blijkt de nieuwe functie van Edo al gevolgen te hebben. De drie tegenstemmers gaan namelijk aan de ene kant van de bar zitten en Edo met de rest aan de andere kant. Ze blijven dit keer ook niet lang hangen, want na een kwartier is iedereen weg. Ze zeggen elkaar zelfs niet eens allemaal gedag als ze naar huis gaan.
Edo houdt wel woord, want twee dagen later krijgt iedereen een mail van hem waarin zijn plannen staan. Dit roept echter zoveel weerstand op, dat Linda gelijk de telefoon pakt en Peter belt.
'Hoi. Heb je die mail van Edo gezien?'
'Ik zit zijn verhaal net te lezen, maar volgens mij is hij een beetje de weg kwijt. Vooral dat stukje over een sponsorcommissie voor de jeugd.'
'Ja, daar gaat het hoofdbestuur nooit mee akkoord. Het lukt ze immers al amper om zelf wat sponsors binnen te halen.'
'Klopt en zoveel bedrijven zitten hier niet. Je mag al blij zijn als je een kledingsponsor vindt. Een sponsor die alleen geld geeft, krijg je dus nooit.'
'Wat vind je trouwens van zijn voorstel over het selectiebeleid?'
'Onzin, want wij zijn veel te klein om te kunnen selecteren. We hebben niet eens in elke leeftijdscategorie twee team. Zou hij zelf niet beseffen dat dit wartaal is?'
'Ik vrees van niet. Hoe kan hij anders schrijven dat we er jeugdleden bij moeten zien te krijgen. Zoveel kinderen zijn hier immers niet en het merendeel zit of al op voetbal of op gym.’
‘Precies en dat weet hij toch ook.’
‘Dat lijkt me wel.’
‘Nou, we horen dinsdag wel hoe hij dit denkt te gaan doen. Ik ben blij dat jij net zo weinig vertrouwen in hem hebt als ik en ben benieuwd wat de anderen van dit verhaal vinden.'
'Arjan is het wel met ons eens, maar over de rest twijfel ik. Ik vond het bij die bijeenkomst namelijk al raar dat zij Edo steunden.'
‘Ja, dat had ik niet van ze verwacht.'
'Nou ja, we wachten de vergadering wel af.'
'Doen we. Doei.'
'Tot dan.'
De vergadering verloopt dramatisch en dat ligt vooral aan Edo. Hij weet om te beginnen namelijk de vaart er niet in te houden, zodat ze na een uur nog steeds met het eerste agendapunt bezig zijn.
Ten tweede kan hij geen leiding geven en tot slot beseft hij niet dat zijn plannen onhaalbaar zijn. Omdat zijn collega’s langzaam dol worden van zijn koppigheid, probeert Peter het hem tegen half elf nog een keer uit te leggen.
'Je verhaal is geen onzin, maar wij kunnen er niets mee. Wij zijn namelijk een kleine club en worden nooit veel groter. Of de gemeente moet huizen gaan bouwen, maar dat gebeurt niet. Er komen dus ook geen bedrijven bij en daarom is je verhaal over sponsoring eveneens niet reëel.’
‘Natuurlijk besef ik dat we een kleine club in een klein dorp zijn. Ik vind echter dat we toch moeten proberen om groter te worden en hogerop te komen. Als we niets doen, bestaat de club over tien jaar namelijk niet meer.’
‘Ik denk dat dit wel meevalt en alle bedrijven doen trouwens al iets voor de vereniging.’
‘Als je het handig aanpakt, willen ze vast wel meer geld in de club steken.’
‘Denk je dat ze zo rijk zijn?’
‘Volgens mij doen ze het beter dan je denkt.'
'Ik weet zeker van niet en ga daarom absoluut niet bij ze langs voor nog meer sponsoring.’
Edo geeft zich nog niet gewonnen en richt zich nu tot de anderen.
‘Peter ziet mijn plannen dus niet ziet zitten, maar wat vinden jullie?’
‘Ik ben het met Peter eens.’
‘En ik ook.’
‘Ik heb er ook geen vertrouwen in.’
‘Je verhaal is mooi voor een veel grotere club, maar wij kunnen er weinig mee.'
'Dat klopt. Wij zijn te klein voor die plannen.'
'In een grotere gemeente werkt het volgens mij wel, maar hier kan het niet.'
'Ik sta er ook niet echt achter.'
‘Nee, dit wordt een teleurstelling.
Edo houdt zijn poot stijf.
'Ik blijf in mijn plan geloven. Daarom ga ik morgen met de KNVB bellen en ze om advies vragen. Het kan namelijk best zijn dat ik mijn verhaal aan moet passen. Ik hou jullie op de hoogte. Laten we er nu maar mee stoppen. Of hebben jullie nog iets belangrijks te bespreken?’
De bestuursleden willen blijkbaar graag naar huis, want niemand zegt wat en vijf minuten later is iedereen vertrokken. Edo vertrekt als laatste en loopt met een tevreden gevoel naar zijn auto. Hij heeft er namelijk alle vertrouwen in dat hij het bestuur de volgende keer wel weet te overtuigen en beseft niet dat hij verkeerd bezig is. Zelfs na het gesprek met iemand van de KNVB dringt dat nog niet tot hem door. Hij stuurt namelijk een appje rond met de tekst: 'Mijn plan gaat voorlopig in de ijskast, want ook bij de KNVB staan ze er niet achter. Ik ga het daarom herschrijven en kom er daarna weer op terug, want dit is echt de enige manier om de club vooruit te helpen.'
De overige bestuursleden zijn het inmiddels eens. Niemand heeft namelijk nog vertrouwen in Edo en de mensen die eerst voor hem waren, begrijpen nu niet hoe ze zo dom konden zijn. Het punt is alleen dat niemand een vervanger weet. Daarom blijven ze zitten met vergaderingen die heel lang duren en vol zitten met onzinnige agendapunten. Tot Edo na een half jaar blijkbaar doorheeft wat hij aan het doen is en zijn functie neerlegt.
De bestuursleden besluiten dit keer wat minder voortvarend te werk te gaan. Ze draaien daarom eerst een tijdje zonder voorzitter en komen dan pas met een, in de ogen van iedereen, geschikte kandidaat. Deze man maakt er vanaf het eerste moment een succes van. Hij weet namelijk wél wat vergaderen is en doet alleen maar dingen die bij de club passen en vooral haalbaar zijn.