De indelingen klaar, maar geen ouder is tevreden

Luuk, de voorzitter van de TC ziet op de klok dat het tien uur geweest is en daarom vindt hij het de hoogste tijd om de vergadering af te sluiten.
'Mannen, de indeling is klaar. Sjaak, wil jij alles op de website laten zetten. Zet mijn e-mailadres en telefoonnummer er maar onder, dan behandel ik de reacties wel. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iedereen het met ons eens is. Het is echter de hoogste tijd om te stoppen, even wat te drinken en naar huis te gaan. Morgen is het immers weer vroeg dag.’

Na een kwartiertje gaan de mannen naar huis en Luuk is zo druk, dat hij de eerste dagen niet meer aan de club denkt. Als de maandag erop zijn telefoon gaat, beseft hij echter dat de indelingen op de website staan.
‘Met Luuk van Stralen.’
’Hallo, met Dijkman. Ik zag net in welk team mijn zoon komt en daar ben ik het niet mee eens.’
’Waarom niet?’
’Nou, zijn vrienden Erik Plak en Michiel Dalman gaan naar de JO11-1 en hij blijft in de JO11-2. Hij baalt daar enorm van en wij ook. Ze gingen namelijk altijd met z’n drieën naar de club en nu moet hij na de vakantie alleen. Volgens ons is hij niets minder dan die anderen.’

Luuk denkt even na, maar weet dan om welk kind het gaat.
’Meneer, in de JO11-1 komen de beste spelers van de JO11 en daar hoort uw zoontje niet bij.’
’Hoe vaak hebben jullie hem zien spelen en trainen? Tom kan namelijk het hardste schieten, heeft dit seizoen geen training gemist en wint met partijtjes altijd van Erik en Michiel. Ik begrijp daarom niet dat jullie hem verdriet doen en ons trouwens ook. Hij ligt namelijk op bed te huilen, mijn vrouw heeft amper gegeten en ik voel me ook niet lekker.’

De voorzitter vindt dat de man enorm overdrijft.
’We hebben met meerdere mensen alle spelers diverse keren bekeken. Iedereen heeft daarna onafhankelijk van elkaar een indeling gemaakt en bij allemaal stond Tom in de JO11-2. We hebben er dus goed naar gekeken en niet zomaar iets gedaan. U heeft het trouwens over verdriet.’

’Ja. We zitten hier met z’n drieën in zak en as.’
’Oké, maar als we Tom naar de JO11-1 doen, dan is hij daar de minste speler en dat krijgt hij na een tijdje zelf ook door. Hoe verdrietig denkt u dat hij daarvan wordt?’
’Dat valt wel mee. Hij is namelijk een sterke jongen en wij steunen hem door dik en dun. Kunt u hem daarom toch niet een kans geven? Als het  niet gaat, kan hij toch alsnog naar de JO11-2.’

Luuk begint zich aan de man te ergeren.
’Het is voor uw zoon beter om in de JO11-2 te spelen. Ik vind het beroerd voor jullie, maar denk dat u het probleem groter maakt dan nodig is. De JO11-2 is namelijk een vrij goed team. Ik weet daarom bijna zeker dat Tom er snel vriendjes maakt en een mooi seizoen tegemoet gaat.’
‘Uw verhaal klinkt mooi. Reken er echter maar op dat jullie binnenkort een lid kwijt zijn. Als Tom niet in de JO11-1 komt, ga ik namelijk proberen om hem naar een andere club te krijgen.’
‘Op dit dreigement ga ik niet in. Ik heb nog wel een vraag. Als we u uw zin geven, moet een ander kind ten onrechte van de JO11-1 naar de JO11-2. Wat vindt u daarvan?’
‘Dat is niet ons probleem.’
‘Dag meneer.’ 

Luuk wordt bijna nooit kwaad, maar is nu zo boos dat hij even naar buiten loopt om af te koelen. Veel kans krijgt hij daar echter niet voor, want zijn telefoon gaat al snel weer.
‘Met Luuk van Stralen.’
‘Hallo, met Evelien Storm. Ik heb een vraagje. Volgens de website gaat mijn ene zoon naar de JO13 en blijft de andere in de JO11, maar ik zou ze liever in één team houden.’
‘Waarom mevrouw?’
‘Omdat het gemakkelijker voor me is. Ze gaan namelijk op verschillende avonden trainen, dus moet ik vier avonden per week naar de club. Plus dat ik ze waarschijnlijk ook niet elke zaterdag meer allebei kan zien spelen.’

Luuk begrijpt de vraag wel, maar kent de kinderen en weet dat het onmogelijk is om op dit verzoek in te gaan.
‘Dat gaat helaas niet lukken, mevrouw.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat Mario niet naar de JO13 kan.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat hij er bij die grote jongens niet aan te pas komt. Hij kan prima voetballen, maar het ontbreekt hem aan kracht.’
‘Als ik er dan geen probleem van maak dat hij een moeilijk jaar tegemoet gaat?’
‘Wilt u hem een rotseizoen bezorgen, omdat het u beter uitkomt dat hij met oudere jongens gaat voetballen?’
‘Nee, dat ook weer niet.’

De vrouw geeft nog niet op.
‘Dan moet Edward maar in de JO11 blijven.’
‘Helaas voor u kan dat ook niet.’
‘U gaat me niet vertellen dat hij niet goed genoeg is om met die jongere kinderen te voetballen.’
‘Nee, maar wel dat hij daar te oud voor is.’
‘Dat maakt voor één zo’n kind toch niet uit?’
‘Toch wel, want dat vindt de KNVB niet goed.’
‘Wat hebben die ermee te maken?’
‘Zij organiseren de competities en maken de regels waar elke club zich aan moet houden. We kunnen wel dispensatie voor hem aanvragen, maar dat doen we niet. Hij is namelijk veel te goed en te groot voor de JO11.’

’Dat geeft toch niet.’
’Hoe denkt u dat de tegenstanders reageren als wij met een team komen waar een speler in zit die veel groter en beter is dan de rest?’
'Zij kunnen dan ook een speler mee laten doen die te oud en te goed is.’
‘Zo werkt het niet, mevrouw. Als ik uw zoon in de JO11 laat, moet ik dat anderen die erom vragen trouwens ook doen en dan wordt het een chaos.’
’Dat valt best mee, maar u wilt me gewoon niet helpen en daarom ga ik een andere club zoeken.’
’Mevrouw, doe wat u denkt dat u moet doen. Ik had u graag geholpen, maar het is niet mogelijk en officieel kan het bij andere clubs ook niet.’
‘Dat hoor ik dan wel. Dag meneer.’
‘Tot ziens, mevrouw.’

Luuk denkt even om zijn telefoon uit te zetten, want hij is het gezeur meer dan zat. Omdat hij dit laf vindt, doet hij dat echter niet en neemt hij het volgende telefoontje weer vol goede moed op.
'Met Luuk van Stralen.'
'Hallo, u spreekt met de vader van Abel Straatman. Ik weet niet wie die indeling hebben gemaakt, maar die mensen snappen er niets van.’
'Dat is krasse taal. Wat mankeert eraan?'
'Mijn zoon staat bij de JO13-1 en dat redt hij nooit. Doe hem dus maar naar de JO13-2, want dit wordt een drama.'
'Waarom dan?'
'Omdat hij geen geweldige voetballer is.’

‘Wij vinden van wel. Hoe vaak heeft u Abel dit seizoen trouwens zien spelen? Ik heb uw vrouw namelijk wel heel vaak gezien, maar u nooit.’
'Dat klopt. Ik ben er na de winter niet meer geweest, want ik moet 's zaterdags werken en daarom is mijn vrouw altijd alleen. Zij heeft echter heel veel verstand van het spelletje en is er ook altijd als Abel moet trainen. Het probleem is alleen dat dit volgend seizoen niet meer kan.'
'Want?'
'Ze trainen op maandag en woensdag en op die avonden heeft zij cursus.'
'Wilt u Abel daarom naar een lager team?'
'Ja, eigenlijk ook wel.'

De man beseft blijkbaar dat hij nu te veel heeft gezegd, want hij verbreekt zonder te groeten de verbinding. Luuk maakt daar echter geen probleem van, want hij heeft zijn buik inmiddels vol van al het gezeur. Zeker als hij nog even zijn mail checkt en zeven berichten van ouders ziet. Hij denkt er echter geen seconde over om ze te lezen. Wel loopt hij naar de koelkast om zichzelf een stevige borrel in te schenken.

Verkoop en prijs per 4 stuks

Tekstkaarsen een lichtpuntje

Een sfeervol cadeautje voor de man of vrouw die bijzonder voor u is.
De kaarsjes kunnen op bijzondere momenten opgebrand worden, maar 
ook ter decoratie ergens neer worden gezet. Deze kaarsjes vertellen
wat u van iemand vindt.

KLIK HIER VOOR MEER KAARSEN