Alle dagen samen en constant alleen
15
Excl. BTW: 15
Omschrijving
Na bijna dertig jaar iedere dag van ’s ochtends j vroeg tot ’s avonds laat te hebben gewerkt, dacht Martin verleden jaar een wijs besluit te hebben genomen door zijn bedrijf te verkopen. Hij was immers vijfenvijftig, kon een goede prijs voor zijn levenswerk krijgen en van het leven gaan genieten leek hem een geweldig plan. Vooral omdat zijn vrouw begon te klagen dat ze nooit tijd hadden voor iets leuks en dus toe leek te zijn aan verandering.
Hun nieuwe leven begon hoopgevend met de aanschaf van een mooie camper en het maken van een rondreis door Europa. Na een paar weken werden zowel Martin als zijn vrouw Marianne echter heel langzaam steeds iets onrustiger.
Omdat ze zich heel veel van hun nieuwe leven hadden voorgesteld, wilden ze er niet aan denken dat hun toekomst toch niet zo mooi was als ze tot nu toe dachten. Daarom hielden ze hun gevoelens en twijfels angstvallig verborgen en dat maakte de situatie er niet positiever op.
Ze hadden er geen verklaring voor dat ze niet gelukkig waren met hun nieuwe leven, maar eerst leek het ze een kwestie van wennen. Ze waren in al die jaren namelijk nooit langer dan drie weken achter elkaar samen geweest. Marianne was altijd bij de kinderen en had haar eigen sociale leven, terwijl Martin dag en nacht op de zaak was of zakelijke verplichtingen had.
Omdat ze door hun ‘gescheiden’ leven al heel lang geleden gestopt waren om echt met elkaar te praten, deden ze dat nu ook niet en daardoor ontstond er langzaam een nogal breekbare sfeer.
Ze deden wel hun uiterste best om er iets leuks van te maken, maar echt lukken deed dat niet en dat was een enorme tegenvaller voor het tweetal.
Om de situatie niet nog pijnlijker te maken, bleven ze zich inprenten dat het vanzelf beter zou gaan. Daarom hadden ze het er niet woord over, want van praten zou het, volgens hen, namelijk eerder slechter dan beter gaan en ze wisten trouwens ook niet wát ze ervan moesten zeggen.
Ondanks al hun positieve inspanningen en gedachten, waren ze dolblij dat hun reis erop zat en ze thuis weer hun eigen gang konden gaan.
Al bleef de teleurstelling van de toch wel mislukte vakantie ze achtervolgen en dat leverde hen heel veel, nog steeds niet uitgesproken, zorgen op.
Ze hadden immers verwacht dat de rest van hun leven één groot feest zou worden en met deze valse start geen moment rekening gehouden.
Een nog groter probleem was dat de sfeer thuis niet beter wilde worden en ze steeds minder dingen samen gingen doen. Ze bleven wel hun best doen om er iets van te maken, maar er leek een onzichtbare rem op hen te zitten.
Omdat er volgens Martin geen verbetering in de situatie komt, besluit hij er op een middag toch maar met zijn vrouw over te beginnen. Hij heeft wel geen idee hoe ze dit op moeten lossen, maar zo doorgaan lijkt hem de slechtste optie.
‘Ik denk dat we moeten praten en dat had al veel eerder gemoeten. Het punt was alleen dat ik jou niet wilde kwetsen en volgens mij dacht jij er net zo over. We hebben namelijk een nare periode achter de rug, want we dachten van ons leven te gaan genieten en dat hebben we niet gedaan. Ik tenminste niet.’
Marjanne is het met haar man eens.
‘Je hebt gelijk. De laatste maanden zijn een tegenvaller geweest en we hadden inderdaad al eerder moeten praten. Ik meende echter dat het een kwestie van wennen was en dat zal eerst ook best mee hebben gespeeld, maar nu niet meer. Ik heb me al flink zorgen gemaakt, want ik hoopte dat ons nog veel gelukkige jaren te wachten zouden staan en dat ziet er zo niet naar uit.’
‘Dat is waar, Het ergste is dat ik niet kan zeggen hoe het komt. Sinds ik niet meer werk, voel ik me echter veel eenzamer dan toen ik bijna de hele week op de zaak was. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat we áltijd zo langs elkaar heen hebben geleefd. Of verbeeld ik het me soms dat we elkaar vroeger wel veel te vertellen hadden?’
Marjanne zit even peinzend voor zich uit te kijken, maar knikt dan een paar keer.
‘Ik denk dat ik het weet, maar jij mag er een andere mening over hebben, Volgens mij had jij het vroeger namelijk altijd over je werk en ik over de mensen die ik gesproken had. Nu jij niet meer werkt en ik nog maar zelden alleen op pad ga, maken we dus niets meer mee wat leuk is om te vertellen. Door je werk kun je onze relatie trouwens niet vergelijken met die van anderen. Jij was namelijk weinig thuis en in gedachten altijd bezig met je werk, waardoor we altijd al wel twee aparte levens hebben gehad.’
‘Sorry.’
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb namelijk nooit ergens over te klagen gehad en ben qua aandacht en liefde niets tekortgekomen. Het was alleen anders dan bij een ander, maar dat heb ik nooit een probleem gevonden. Ik wist immers wat de reden van je gedrag was.’
‘Fijn dat je het zo ervaren hebt en eerlijk gezegd had ik het op een gegeven moment wel door dat de zaak een te grote druk op onze relatie legde. Daarom was ik blij dat ik ervan af was, want ik n verwachte dat onze relatie nog beter zou worden dan hij volgens mij altijd is geweest.’
‘Ik geloof je, maar we hebben wel een valse start gemaakt. In sombere momenten heb ik zelfs gedacht dat ik zo niet verder met je wilde. Al moet ik ook niet aan een leven zonder jou denken. Er moet echter wel iets gebeuren.’
Martins gedachten blijken aardig met die van zijn vrouw overeen te komen.
‘Dat er iets moet veranderen is duidelijk en we moeten er met elkaar uit zien te komen. We hebben samen immers zoveel stormen overwonnen, dat deze er nog wel bij kan. De vraag blijft echter wat we moeten doen.’
‘Ik weet misschien wel iets.’
‘Vertel.’
‘Als we eens bij het maatschappelijk werk of de huisarts langsgaan om te vragen of er hulp te krijgen is. We zullen namelijk niet de enige mensen zijn met dit probleem en er is dus vast wel een therapeut waar we terechtkunnen.’
‘Je weet dat ik niet snel om hulp vraag. Nu zou het echter dom zijn om het niet te doen, want hoe eerder dit opgelost is, des te beter het is.’
‘Mee eens. Zullen we dan meteen maar gaan? Ik denk trouwens dat het al heel veel zou helpen als we ons bij een vereniging aansloten.’
‘Je kunt best gelijk hebben en ik ga graag mee.’
Hun nieuwe leven begon hoopgevend met de aanschaf van een mooie camper en het maken van een rondreis door Europa. Na een paar weken werden zowel Martin als zijn vrouw Marianne echter heel langzaam steeds iets onrustiger.
Omdat ze zich heel veel van hun nieuwe leven hadden voorgesteld, wilden ze er niet aan denken dat hun toekomst toch niet zo mooi was als ze tot nu toe dachten. Daarom hielden ze hun gevoelens en twijfels angstvallig verborgen en dat maakte de situatie er niet positiever op.
Ze hadden er geen verklaring voor dat ze niet gelukkig waren met hun nieuwe leven, maar eerst leek het ze een kwestie van wennen. Ze waren in al die jaren namelijk nooit langer dan drie weken achter elkaar samen geweest. Marianne was altijd bij de kinderen en had haar eigen sociale leven, terwijl Martin dag en nacht op de zaak was of zakelijke verplichtingen had.
Omdat ze door hun ‘gescheiden’ leven al heel lang geleden gestopt waren om echt met elkaar te praten, deden ze dat nu ook niet en daardoor ontstond er langzaam een nogal breekbare sfeer.
Ze deden wel hun uiterste best om er iets leuks van te maken, maar echt lukken deed dat niet en dat was een enorme tegenvaller voor het tweetal.
Om de situatie niet nog pijnlijker te maken, bleven ze zich inprenten dat het vanzelf beter zou gaan. Daarom hadden ze het er niet woord over, want van praten zou het, volgens hen, namelijk eerder slechter dan beter gaan en ze wisten trouwens ook niet wát ze ervan moesten zeggen.
Ondanks al hun positieve inspanningen en gedachten, waren ze dolblij dat hun reis erop zat en ze thuis weer hun eigen gang konden gaan.
Al bleef de teleurstelling van de toch wel mislukte vakantie ze achtervolgen en dat leverde hen heel veel, nog steeds niet uitgesproken, zorgen op.
Ze hadden immers verwacht dat de rest van hun leven één groot feest zou worden en met deze valse start geen moment rekening gehouden.
Een nog groter probleem was dat de sfeer thuis niet beter wilde worden en ze steeds minder dingen samen gingen doen. Ze bleven wel hun best doen om er iets van te maken, maar er leek een onzichtbare rem op hen te zitten.
Omdat er volgens Martin geen verbetering in de situatie komt, besluit hij er op een middag toch maar met zijn vrouw over te beginnen. Hij heeft wel geen idee hoe ze dit op moeten lossen, maar zo doorgaan lijkt hem de slechtste optie.
‘Ik denk dat we moeten praten en dat had al veel eerder gemoeten. Het punt was alleen dat ik jou niet wilde kwetsen en volgens mij dacht jij er net zo over. We hebben namelijk een nare periode achter de rug, want we dachten van ons leven te gaan genieten en dat hebben we niet gedaan. Ik tenminste niet.’
Marjanne is het met haar man eens.
‘Je hebt gelijk. De laatste maanden zijn een tegenvaller geweest en we hadden inderdaad al eerder moeten praten. Ik meende echter dat het een kwestie van wennen was en dat zal eerst ook best mee hebben gespeeld, maar nu niet meer. Ik heb me al flink zorgen gemaakt, want ik hoopte dat ons nog veel gelukkige jaren te wachten zouden staan en dat ziet er zo niet naar uit.’
‘Dat is waar, Het ergste is dat ik niet kan zeggen hoe het komt. Sinds ik niet meer werk, voel ik me echter veel eenzamer dan toen ik bijna de hele week op de zaak was. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat we áltijd zo langs elkaar heen hebben geleefd. Of verbeeld ik het me soms dat we elkaar vroeger wel veel te vertellen hadden?’
Marjanne zit even peinzend voor zich uit te kijken, maar knikt dan een paar keer.
‘Ik denk dat ik het weet, maar jij mag er een andere mening over hebben, Volgens mij had jij het vroeger namelijk altijd over je werk en ik over de mensen die ik gesproken had. Nu jij niet meer werkt en ik nog maar zelden alleen op pad ga, maken we dus niets meer mee wat leuk is om te vertellen. Door je werk kun je onze relatie trouwens niet vergelijken met die van anderen. Jij was namelijk weinig thuis en in gedachten altijd bezig met je werk, waardoor we altijd al wel twee aparte levens hebben gehad.’
‘Sorry.’
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik heb namelijk nooit ergens over te klagen gehad en ben qua aandacht en liefde niets tekortgekomen. Het was alleen anders dan bij een ander, maar dat heb ik nooit een probleem gevonden. Ik wist immers wat de reden van je gedrag was.’
‘Fijn dat je het zo ervaren hebt en eerlijk gezegd had ik het op een gegeven moment wel door dat de zaak een te grote druk op onze relatie legde. Daarom was ik blij dat ik ervan af was, want ik n verwachte dat onze relatie nog beter zou worden dan hij volgens mij altijd is geweest.’
‘Ik geloof je, maar we hebben wel een valse start gemaakt. In sombere momenten heb ik zelfs gedacht dat ik zo niet verder met je wilde. Al moet ik ook niet aan een leven zonder jou denken. Er moet echter wel iets gebeuren.’
Martins gedachten blijken aardig met die van zijn vrouw overeen te komen.
‘Dat er iets moet veranderen is duidelijk en we moeten er met elkaar uit zien te komen. We hebben samen immers zoveel stormen overwonnen, dat deze er nog wel bij kan. De vraag blijft echter wat we moeten doen.’
‘Ik weet misschien wel iets.’
‘Vertel.’
‘Als we eens bij het maatschappelijk werk of de huisarts langsgaan om te vragen of er hulp te krijgen is. We zullen namelijk niet de enige mensen zijn met dit probleem en er is dus vast wel een therapeut waar we terechtkunnen.’
‘Je weet dat ik niet snel om hulp vraag. Nu zou het echter dom zijn om het niet te doen, want hoe eerder dit opgelost is, des te beter het is.’
‘Mee eens. Zullen we dan meteen maar gaan? Ik denk trouwens dat het al heel veel zou helpen als we ons bij een vereniging aansloten.’
‘Je kunt best gelijk hebben en ik ga graag mee.’
Verkoop en prijs per 4 stuks
Tekstkaarsen meester
Een sfeervol cadeautje voor de man of vrouw die bijzonder voor u is.
De kaarsjes kunnen op bijzondere momenten opgebrand worden, maar
ook ter decoratie ergens neer worden gezet. Deze kaarsjes vertellen
wat u van iemand vindt.