1e hoofdstuk Een gescheiden vrouw
€3,95
Excl. BTW: €3,95
Omschrijving
Buikpijn
Als Ellen iets na drie uur wakker wordt omdat ze naar het toilet moet, voelt ze meteen weer de vage buikpijn waar ze al weken dag en nacht last van heeft. Ze is er al voor naar de huisarts en zelfs naar het ziekenhuis geweest, maar er is niets gevonden.
Daarom is ze samen met de arts tot de conclusie gekomen dat stress de oorzaak van alle ellende is en zo vreemd is dat niet. Ze heeft namelijk al ruim twee jaar behoorlijke geldzorgen en die worden helaas steeds groter.
De ellende is begonnen na haar scheiding. Haar ex had namelijk, zonder dat zij het wist, ontzettend veel schulden gemaakt en daar moest zij ook haar deel van afbetalen.
Door alle dagen te gaan werken, erg zuinig te leven en met hulp van haar ouders, kan ze amper eten en aan alle financiële verplichtingen voldoen. Van sparen of iets extra's is echter al heel lang niets terechtgekomen en dat gaat voorlopig niet veranderen.
Vanwege de extreem gestegen en nog steeds stijgende prijzen moet ze zelfs steeds meer moeite doen om haar hoofd boven water te houden. Tot op heden lukt dat dus nog, maar het gaat helaas wel ten koste van het levensgeluk van haar en haar kinderen.
Wat de situatie nog triester maakt, is dat haar ex al heel lang geen alimentatie meer heeft betaald en er geen zicht op is dat hij dit binnenkort wel weer gaat doen. Hij houdt zich namelijk al tijden schuil. Men vermoedt dat hij in België zit, maar waar weet men blijkbaar niet.
Er zijn al diverse mensen geweest die haar het advies hebben gegeven om bij de gemeente steun te gaan vragen. Ze heeft echter geen idee of dat normaal is en vaker gebeurt, maar wil die hulp ook niet.
Zeker niet zolang ze zich nog een klein beetje redden kan. Dat zij met zo’n waardeloze kerel getrouwd was, vindt ze namelijk niet de verantwoording van de gemeenschap.
Haar salaris gebruikt ze om de rekeningen te betalen en eten te kopen en de kinderbijslag gaat op aan kleding en andere dingen die haar kroost nodig heeft.
Plus dat er helaas ook zo af en toe wat van dit geld in het huishoudpotje verdwijnt als ze de kleintjes een keer wil trakteren. Dit komt echter bijna nooit voor.
Om iedere week weer met haar geld uit te komen, moet ze alle winkels aflopen voor de aanbiedingen. Plus dat haar kinderen en zij meestal in afgedankte kleding van een ander lopen en ze verplicht is om bij de supermarkten voor de eigen merken te gaan.
Voor zichzelf gebruikt ze bijna geen geld. Ze heeft een hele tijd geleden haar auto verkocht. Gebruikt al heel lang geen make-up meer en doucht zich maar één keer per week en dan ook nog kort, terwijl haar kleintjes twee keer wat langer mogen.
Daarnaast gaan ze ’s avonds vaak al om zeven uur naar bed om zo geen tv en kachel aan te hoeven doen en staan er alleen gekregen bloemen en kunstbloemen in huis.
Als ze iets duurders aan moet schaffen, heeft ze zo goed als gelijk een groot probleem. Zoals nu dus, want de fietsen van haar en haar twee kleintjes verkeren namelijk in een zeer slechte staat en kunnen eigenlijk niet meer.
Ze moeten daarom óf vervangen óf gerepareerd worden en ook nog op korte termijn, want volgende week begint de school weer. Omdat beide opties onbetaalbaar zijn, piekert ze zich al weken suf wat ze hiermee moet en slaapt ze, net als vannacht, bijna niet meer.
Ze doet nog wel een poging om weer in te dommelen, maar zonder resultaat. Als ze eraan denkt dat de kleintjes deze of volgende week ook nog nieuwe schoenen moeten, is ze namelijk helemaal klaarwakker. Daarom besluit ze op te staan.
Het is nog wel erg vroeg, maar op bed wordt ze steeds somberder en daarom kan ze beter aan het werk gaan. Als ze nu de was vast opruimt, al iets aan het eten doet en een beetje stoft, hoeft ze dat trouwens vanavond niet meer te doen.
Als ze na een dag werken met de kinderen vanaf haar ouders naar huis is gefietst, heeft ze namelijk meestal niet zo veel zin meer om nog iets te doen. Plus dat de kleintjes natuurlijk ook haar aandacht verdienen. Ze komen immers al zoveel tekort.
Als Ellen zich bij de wastafel heeft gewassen en met twee crackers en een kop koffie voor zich aan tafel zit, hoort ze iemand van de trap af komen. Ze vermoedt dat het Luuk, haar oudste, is.
Die slaapt namelijk ook al een heel tijdje vrij slecht en ze denkt dat dit komt omdat hij veel meer van de geldproblemen begrijpt dan ze tot een paar maanden geleden besefte.
Als twee tellen later de deur opengaat, blijkt dat haar voorgevoel juist was.
‘Ha kerel. Kon je ook niet meer slapen?’
‘Ik was al een tijdje wakker en toen ik jou naar beneden hoorde gaan, dacht ik dat je het misschien wel leuk zou vinden als er iemand bij je was.'
‘Dat is lief van je en ik vind het hartstikke fijn dat je me gezelschap komt houden, maar kun je niet beter proberen om nog wat te slapen? Volgende week moet je namelijk goed uitgerust zijn, want dan begint je school weer.'
‘Ja, helaas wel.’
‘Vind je het niet belangrijk om veel te leren, zodat je later een mooie baan krijgt en een goed salaris verdient?’
‘Natuurlijk wel, maar dat duurt nog zo lang. Wie weet wat me allemaal te wachten staat. Jij had immers ook niet verwacht dat je zoveel pech zou krijgen.’
‘Ach, lieve jongen. Maak je niet te veel zorgen, hoor. Ik heb het niet getroffen met je vader, maar jij krijgt vast wel een goede baan en een leuke vrouw of vriendin waar je erg gelukkig mee wordt. Dat ben ik trouwens ook, want ik heb jou én Lieke natuurlijk.’
‘Ik weet wel dat je blij met ons bent, mam, maar jij maakt je alle dagen zorgen om geld en dat vind ik verschrikkelijk. Wist ik daarom maar iets om ook wat te verdienen.’
‘Luuk, het is echt niet zo erg als jij denkt. Ik kan namelijk iedere week nog genoeg eten kopen en we wonen hier toch hartstikke leuk? Je gelooft het misschien niet, maar er zijn mensen in overvloed die het veel slechter hebben dan wij. Er zijn zelfs kinderen die zonder eten naar school moeten.’
‘Ik geloof wel wat je zegt, maar het is hartstikke moeilijk voor je om een beetje goed voor ons te zorgen en dat vind ik heel erg.’
‘Oké, het is niet altijd gemakkelijk, maar ook niet zo lastig als jij denkt.’
‘Waarom kijk je dan alle dagen zo verdrietig en sta je bijna iedere avond in de keuken te kijken hoeveel geld er nog in je portemonnee zit? Als we wat rijker waren, kregen Lieke en ik trouwens ook wel vaker iets nieuws van je. Is het papa zijn schuld dat wij niet van die dure spullen krijgen als bijna alle andere kinderen?’
Ellen drukt haar zoon even stevig tegen zich aan en zou het liefst een tijdje gaan zitten huilen. Omdat ze het niet nog moeilijker voor Luuk wil maken, dwingt ze zichzelf echter om haar emoties onder controle te houden.
Al besluit ze wel om eerlijk tegen de jongen te zijn.
‘Je hebt goed opgelet, kerel. Ik heb de laatste tijd inderdaad niet heel veel geld, maar binnenkort kunnen we meer uitgeven en jullie zijn de eersten die daarvan gaan profiteren.’
‘Echt waar, mam? Hoe weet je dat? Krijg je soms weer geld van papa?’
‘Nee, jongen. Van je vader zullen we wel nooit meer iets krijgen. Ik ga over een tijdje echter meer geld verdienen en dan krijgen Lieke en jij net zulke dure spullen als de andere kinderen uit jullie klas.’
‘Dat zou heel fijn zijn.’
‘Ja toch? Ga je dan nu nog even slapen?’
‘Is goed.’
‘Welterusten, jongen.’
Als Luuk de keuken uit is, loopt Ellen naar de kamer. De tranen zitten haar heel hoog, maar ze wil niet huilen. Dat doet ze namelijk alleen als ze zeker weet dat de kinderen haar niet zien of horen en de kans dat ze dit nu wel doen, is veel te groot. Vooral omdat Luuk nog niet slaapt en hij dus alles door blijkt te hebben wat er in huis gebeurt.
Ze denkt nog een heel tijdje over het ventje zijn woorden na en vooral over wat ze hem heeft beloofd. Dat had ze namelijk nooit moeten doen, maar ze had zo’n medelijden met hem dat het eruit was voor ze het in de gaten had. De jongen meent nu echter dat er binnenkort een eind aan hun armoe komt en dat is niet zo.
Ze zou namelijk niet weten waar ze extra geld vandaan moet toveren, dus zal de jongen eerdaags een enorme teleurstelling te verwerken krijgen. Als hij het nieuws tegen zijn zus vertelt en waarom zou hij dat niet doen, krijgt zij trouwens ook een flinke dreun en is de ramp nog veel groter.
Omdat ze het niet kan maken om haar kinderen eerst iets moois te beloven en vervolgens haar belofte niet na te komen, is ze dus wel verplicht om iets te doen.
De vraag is alleen wat. Ja, ze kan een beter betaalde baan gaan zoeken en misschien is die er ook wel. Het grote probleem is alleen dat ze amper diploma’s heeft en met haar kinderen zit.
Haar huidige werkgever maakt er namelijk nooit een punt van als ze vanwege de kleintjes later komt of een dagje vrij neemt, maar zo is men niet overal. Ze denkt zelfs zo goed als nergens.
Een ander moeilijk punt is dat ze niet al te ver uit de buurt wil werken. Als ze dat doet, moet ze namelijk nog eerder van huis, is ze nog later thuis en ziet ze haar kleintjes dus nog minder.
Plotseling bedenkt ze zich dat ze natuurlijk ook haar advocaat nog eens kan bellen over de alimentatie van haar ex. Men zegt wel dat hij spoorloos is, maar hij kan toch immers niet zomaar van de aardbodem verdwenen zijn.
Ze vindt de huidige situatie namelijk enorm oneerlijk. Haar ex is tenslotte net zo goed verantwoordelijk voor de kinderen als zij en hij heeft die schulden veroorzaakt. Als zij zo zuinig mogelijk moet leven om de kleintjes te kunnen onderhouden, moet hij daar dus ook zijn deel aan bijdragen.
Nu komt hij er mooi gemakkelijk vanaf en hoe meer ze daarover nadenkt, des te onredelijker ze dat vindt. Als hij echt moeite had om te betalen, zou ze het niet eens zo’n heel groot probleem vinden om wat minder of een maand niets te krijgen.
Nu heeft ze echter het gevoel dat ze vreselijk bedrogen wordt en daar baalt ze gigantisch van. Zeker omdat hij dat tijdens hun huwelijk al veel te vaak en te lang heeft gedaan.
Plotseling denkt ze eraan dat ze haar baas natuurlijk ook om loonsverhoging kan vragen. Ze vindt dat wel schooien, maar het is voor de kinderen en niet voor zichzelf en dat maakt het voor haar gevoel veel minder erg.
Natuurlijk zal ze er geen paar honderd euro in de maand bij krijgen, maar dat hoeft ook niet. Met een paar tientjes netto is ze namelijk al hartstikke blij.
Omdat ze voortdurend het trieste gezicht van haar zoontje voor zich ziet, besluit ze wel alles op alles te zetten om meer inkomen te krijgen. Als ze tegen acht uur op haar werk komt, loopt ze daarom meteen naar haar chef.
‘Goedemorgen Ellen. Vertel. Wat kan ik voor je betekenen.’
‘Ik kom iets doen waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb.’
‘En dat is?’
‘Om salarisverhoging vragen en dat doe ik niet zonder reden, maar dat weet je.’
‘Klopt.’
Ellens chef, die weet dat ze het financieel gezien hartstikke zwaar heeft, reageert veel vriendelijker dan ze van hem gewend is.
‘Ga zitten. Wil je koffie?’
‘Ja. Lekker.’
‘Momentje.’
Als ze een paar minuten later tegenover elkaar aan een tafel zitten, is de man meteen duidelijk.
‘Ik kan je voor de functie die je nu hebt wel één en zelfs twee treden, zoals dat heet, omhoog doen, maar daar schiet je netto niet zo veel mee op. Daarom denk ik aan wat anders. Voel je er namelijk iets voor om mijn secretaresse te worden? In die functie ga je namelijk aanmerkelijk meer verdienen en volgens mij ben je uitermate geschikt voor dat werk.’
Ellen voelt zich warm worden, want ze beseft dat dit natuurlijk geweldig zou zijn. Plotseling denkt ze echter aan Jantine, die al meerdere jaren zijn secretaresse is.
‘Die baan wil ik natuurlijk hartstikke graag, maar ik wist helemaal niet dat je iemand zocht.’
‘Dat is niet raar, want niemand weet het nog. Jantine heeft gisteren namelijk haar ontslag genomen en omdat ze een enorme berg verlofuren had staan, is ze er vanaf vandaag al niet meer.’
‘Oké. Nou, ik neem het met heel veel plezier van haar over en hoor binnenkort wel wat ik ga verdienen. Wanneer kan ik beginnen?’
‘Komende week heb ik geen tijd om je in te werken. Doe daarom maandag over een week maar.'
‘Dat is lekker snel, maar natuurlijk geen enkel probleem. Nogmaals bedankt voor je aanbod. Je zult er geen spijt van krijgen dat je me deze functie gegeven hebt.’
‘Dat verwacht ik ook niet.’
Ellen wil opstaan om aan het werk te gaan, maar haar chef is nog niet klaar.
‘We hebben het weleens vaker over je geldzorgen gehad, maar betaalt je ex je dan geen alimentatie voor de kinderen?’
‘Helaas niet. Men zegt dat hij een Nederlands postadres heeft en in België woont, maar niemand weet blijkbaar waar. Er zijn wel meerdere brieven naar hem gestuurd, maar hij reageert nergens op en betaalt helaas ook niet.’
‘Hebben ze dan wel goed naar hem gezocht?’
‘Geen idee. Volgens de mensen waar ik contact mee heb, doen ze hun uiterste best om hem te vinden en ik heb geen reden om hen niet te geloven. Hoezo trouwens? Weet jij soms waar die kerel uithangt?’
‘Nee, maar ik hoorde pas van iemand dat hij al een tijdje alle dagen als ZZP’er in de bouw werkt. Hij moet dus genoeg verdienen om voor zijn kinderen te kunnen betalen en het is nogal asociaal dat hij zijn verplichtingen niet nakomt.’
‘Dat ben ik met je eens en enorm bedankt voor de tip. Ik ga het tussen de middag gelijk doorgeven aan mijn contactpersoon.’
‘Zal ik er anders even voor je achteraangaan? Mijn broer werkt namelijk bij de belastingdienst en kan je probleem vrij snel oplossen.’
‘Oké, maar wat gaat er dan gebeuren?’
‘Je ex houdt zich schuil om in ieder geval jou en ik vermoed ook de belasting niet te hoeven betalen. De man die me vertelde dat hij in de bouw werkt, weet vast wel voor welke aannemer hij dat doet. Dus zullen ze bij de belastingdienst heel blij zijn als ik ze inlicht over je ex. Ik ben er normaal niet voor om mensen te verraden, maar voor dit soort figuren maak ik graag een uitzondering.’
Ellen knikt en besluit niets meer te vragen, maar het af te wachten. Ze heeft namelijk alle vertrouwen in haar chef en beseft dat ze in tijden niet zoveel positief nieuws te horen heeft gekregen als vandaag.
Een nieuwe en geweldig leuke functie, aanzienlijk meer salaris en zeer waarschijnlijk eindelijk eens alimentatie. Natuurlijk kan ze met dat extra geld niet opeens alles doen wat ze wil, want daar zijn de prijzen veel te veel voor gestegen. Het is echter wel een grote stap in de goede richting en daar is ze enorm blij mee.
Als ze naar de productieafdeling is gelopen om aan het werk te gaan, vertelt ze haar collega’s met een blij gezicht over haar nieuwe functie. Ze schrikt echter nogal van de reacties die ze krijgt.
Vooral van wat Marijke, een vrouw die twee huizen verder woont dan zij, zegt,
‘Ik begrijp natuurlijk heel goed dat je erg blij bent met die salarisverhoging. Kijk je echter wel uit voor die griezel? Ik heb namelijk het gevoel dat hij je die functie niet zomaar gegeven heeft.’
‘Waarom moet ik oppassen? Zo eng is hij toch niet en waarom denk jij dat hij me die functie gegeven heeft?’
‘Om je afhankelijk van hem te maken, zodat hij een tegenprestatie van je meent te kunnen verlangen. Je vraagt je misschien af wat je dan voor hem moet doen, maar dat lijkt me niet moeilijk te raden. Als ik je vertel dat hij weg is bij zijn vrouw en de verhalen gaan dat hij iedere dame pakt die hij krijgen kan, besef je echter wel waar ik aan denk.’
‘Klopt, maar de verhalen over hem kunnen natuurlijk ook roddels zijn.’
‘Dat is waar. Als bijna iedereen het erover heeft, is er in de meeste gevallen echter wel iets van waar en lijkt het me voor jou dus zaak om op te letten. Heeft hij je trouwens verteld waarom Jantine ontslag heeft genomen?’
‘Nee, maar daar heb ik ook niet naar gevraagd.’
‘Dan zou ik haar eens bellen of bij haar langsgaan. Ik heb haar nummer wel voor je en ze woont in Barnhuizen, net naast het voetbalveld van vv Barn.’
‘Ze woonde toch hier aan de Bosweg?’
‘Dat klopt. Vanwege haar scheiding is ze echter een paar maanden geleden verhuisd.’
Ellen knikt, maar zegt niets meer en besluit om aan het werk te gaan. Haar fijne gevoel van een half uurtje geleden is ze echter kwijt. Tenminste eerst, want na een uurtje prent ze zich in dat de verhalen zeer waarschijnlijk pure roddels zijn.
Plus dat haar chef wel heel veel kan willen, maar zij niet van plan is om iets te laten gebeuren waar ze niet blij van wordt. Daarom besluit ze zo min mogelijk meer na te denken over wat haar buurvrouw zei.
Vooral omdat die extra inkomsten meer dan welkom zijn. Zeker na de belofte die ze aan haar zoontje heeft gedaan en heel graag na wil komen.
Terug naar E-book
Als Ellen iets na drie uur wakker wordt omdat ze naar het toilet moet, voelt ze meteen weer de vage buikpijn waar ze al weken dag en nacht last van heeft. Ze is er al voor naar de huisarts en zelfs naar het ziekenhuis geweest, maar er is niets gevonden.
Daarom is ze samen met de arts tot de conclusie gekomen dat stress de oorzaak van alle ellende is en zo vreemd is dat niet. Ze heeft namelijk al ruim twee jaar behoorlijke geldzorgen en die worden helaas steeds groter.
De ellende is begonnen na haar scheiding. Haar ex had namelijk, zonder dat zij het wist, ontzettend veel schulden gemaakt en daar moest zij ook haar deel van afbetalen.
Door alle dagen te gaan werken, erg zuinig te leven en met hulp van haar ouders, kan ze amper eten en aan alle financiële verplichtingen voldoen. Van sparen of iets extra's is echter al heel lang niets terechtgekomen en dat gaat voorlopig niet veranderen.
Vanwege de extreem gestegen en nog steeds stijgende prijzen moet ze zelfs steeds meer moeite doen om haar hoofd boven water te houden. Tot op heden lukt dat dus nog, maar het gaat helaas wel ten koste van het levensgeluk van haar en haar kinderen.
Wat de situatie nog triester maakt, is dat haar ex al heel lang geen alimentatie meer heeft betaald en er geen zicht op is dat hij dit binnenkort wel weer gaat doen. Hij houdt zich namelijk al tijden schuil. Men vermoedt dat hij in België zit, maar waar weet men blijkbaar niet.
Er zijn al diverse mensen geweest die haar het advies hebben gegeven om bij de gemeente steun te gaan vragen. Ze heeft echter geen idee of dat normaal is en vaker gebeurt, maar wil die hulp ook niet.
Zeker niet zolang ze zich nog een klein beetje redden kan. Dat zij met zo’n waardeloze kerel getrouwd was, vindt ze namelijk niet de verantwoording van de gemeenschap.
Haar salaris gebruikt ze om de rekeningen te betalen en eten te kopen en de kinderbijslag gaat op aan kleding en andere dingen die haar kroost nodig heeft.
Plus dat er helaas ook zo af en toe wat van dit geld in het huishoudpotje verdwijnt als ze de kleintjes een keer wil trakteren. Dit komt echter bijna nooit voor.
Om iedere week weer met haar geld uit te komen, moet ze alle winkels aflopen voor de aanbiedingen. Plus dat haar kinderen en zij meestal in afgedankte kleding van een ander lopen en ze verplicht is om bij de supermarkten voor de eigen merken te gaan.
Voor zichzelf gebruikt ze bijna geen geld. Ze heeft een hele tijd geleden haar auto verkocht. Gebruikt al heel lang geen make-up meer en doucht zich maar één keer per week en dan ook nog kort, terwijl haar kleintjes twee keer wat langer mogen.
Daarnaast gaan ze ’s avonds vaak al om zeven uur naar bed om zo geen tv en kachel aan te hoeven doen en staan er alleen gekregen bloemen en kunstbloemen in huis.
Als ze iets duurders aan moet schaffen, heeft ze zo goed als gelijk een groot probleem. Zoals nu dus, want de fietsen van haar en haar twee kleintjes verkeren namelijk in een zeer slechte staat en kunnen eigenlijk niet meer.
Ze moeten daarom óf vervangen óf gerepareerd worden en ook nog op korte termijn, want volgende week begint de school weer. Omdat beide opties onbetaalbaar zijn, piekert ze zich al weken suf wat ze hiermee moet en slaapt ze, net als vannacht, bijna niet meer.
Ze doet nog wel een poging om weer in te dommelen, maar zonder resultaat. Als ze eraan denkt dat de kleintjes deze of volgende week ook nog nieuwe schoenen moeten, is ze namelijk helemaal klaarwakker. Daarom besluit ze op te staan.
Het is nog wel erg vroeg, maar op bed wordt ze steeds somberder en daarom kan ze beter aan het werk gaan. Als ze nu de was vast opruimt, al iets aan het eten doet en een beetje stoft, hoeft ze dat trouwens vanavond niet meer te doen.
Als ze na een dag werken met de kinderen vanaf haar ouders naar huis is gefietst, heeft ze namelijk meestal niet zo veel zin meer om nog iets te doen. Plus dat de kleintjes natuurlijk ook haar aandacht verdienen. Ze komen immers al zoveel tekort.
Als Ellen zich bij de wastafel heeft gewassen en met twee crackers en een kop koffie voor zich aan tafel zit, hoort ze iemand van de trap af komen. Ze vermoedt dat het Luuk, haar oudste, is.
Die slaapt namelijk ook al een heel tijdje vrij slecht en ze denkt dat dit komt omdat hij veel meer van de geldproblemen begrijpt dan ze tot een paar maanden geleden besefte.
Als twee tellen later de deur opengaat, blijkt dat haar voorgevoel juist was.
‘Ha kerel. Kon je ook niet meer slapen?’
‘Ik was al een tijdje wakker en toen ik jou naar beneden hoorde gaan, dacht ik dat je het misschien wel leuk zou vinden als er iemand bij je was.'
‘Dat is lief van je en ik vind het hartstikke fijn dat je me gezelschap komt houden, maar kun je niet beter proberen om nog wat te slapen? Volgende week moet je namelijk goed uitgerust zijn, want dan begint je school weer.'
‘Ja, helaas wel.’
‘Vind je het niet belangrijk om veel te leren, zodat je later een mooie baan krijgt en een goed salaris verdient?’
‘Natuurlijk wel, maar dat duurt nog zo lang. Wie weet wat me allemaal te wachten staat. Jij had immers ook niet verwacht dat je zoveel pech zou krijgen.’
‘Ach, lieve jongen. Maak je niet te veel zorgen, hoor. Ik heb het niet getroffen met je vader, maar jij krijgt vast wel een goede baan en een leuke vrouw of vriendin waar je erg gelukkig mee wordt. Dat ben ik trouwens ook, want ik heb jou én Lieke natuurlijk.’
‘Ik weet wel dat je blij met ons bent, mam, maar jij maakt je alle dagen zorgen om geld en dat vind ik verschrikkelijk. Wist ik daarom maar iets om ook wat te verdienen.’
‘Luuk, het is echt niet zo erg als jij denkt. Ik kan namelijk iedere week nog genoeg eten kopen en we wonen hier toch hartstikke leuk? Je gelooft het misschien niet, maar er zijn mensen in overvloed die het veel slechter hebben dan wij. Er zijn zelfs kinderen die zonder eten naar school moeten.’
‘Ik geloof wel wat je zegt, maar het is hartstikke moeilijk voor je om een beetje goed voor ons te zorgen en dat vind ik heel erg.’
‘Oké, het is niet altijd gemakkelijk, maar ook niet zo lastig als jij denkt.’
‘Waarom kijk je dan alle dagen zo verdrietig en sta je bijna iedere avond in de keuken te kijken hoeveel geld er nog in je portemonnee zit? Als we wat rijker waren, kregen Lieke en ik trouwens ook wel vaker iets nieuws van je. Is het papa zijn schuld dat wij niet van die dure spullen krijgen als bijna alle andere kinderen?’
Ellen drukt haar zoon even stevig tegen zich aan en zou het liefst een tijdje gaan zitten huilen. Omdat ze het niet nog moeilijker voor Luuk wil maken, dwingt ze zichzelf echter om haar emoties onder controle te houden.
Al besluit ze wel om eerlijk tegen de jongen te zijn.
‘Je hebt goed opgelet, kerel. Ik heb de laatste tijd inderdaad niet heel veel geld, maar binnenkort kunnen we meer uitgeven en jullie zijn de eersten die daarvan gaan profiteren.’
‘Echt waar, mam? Hoe weet je dat? Krijg je soms weer geld van papa?’
‘Nee, jongen. Van je vader zullen we wel nooit meer iets krijgen. Ik ga over een tijdje echter meer geld verdienen en dan krijgen Lieke en jij net zulke dure spullen als de andere kinderen uit jullie klas.’
‘Dat zou heel fijn zijn.’
‘Ja toch? Ga je dan nu nog even slapen?’
‘Is goed.’
‘Welterusten, jongen.’
Als Luuk de keuken uit is, loopt Ellen naar de kamer. De tranen zitten haar heel hoog, maar ze wil niet huilen. Dat doet ze namelijk alleen als ze zeker weet dat de kinderen haar niet zien of horen en de kans dat ze dit nu wel doen, is veel te groot. Vooral omdat Luuk nog niet slaapt en hij dus alles door blijkt te hebben wat er in huis gebeurt.
Ze denkt nog een heel tijdje over het ventje zijn woorden na en vooral over wat ze hem heeft beloofd. Dat had ze namelijk nooit moeten doen, maar ze had zo’n medelijden met hem dat het eruit was voor ze het in de gaten had. De jongen meent nu echter dat er binnenkort een eind aan hun armoe komt en dat is niet zo.
Ze zou namelijk niet weten waar ze extra geld vandaan moet toveren, dus zal de jongen eerdaags een enorme teleurstelling te verwerken krijgen. Als hij het nieuws tegen zijn zus vertelt en waarom zou hij dat niet doen, krijgt zij trouwens ook een flinke dreun en is de ramp nog veel groter.
Omdat ze het niet kan maken om haar kinderen eerst iets moois te beloven en vervolgens haar belofte niet na te komen, is ze dus wel verplicht om iets te doen.
De vraag is alleen wat. Ja, ze kan een beter betaalde baan gaan zoeken en misschien is die er ook wel. Het grote probleem is alleen dat ze amper diploma’s heeft en met haar kinderen zit.
Haar huidige werkgever maakt er namelijk nooit een punt van als ze vanwege de kleintjes later komt of een dagje vrij neemt, maar zo is men niet overal. Ze denkt zelfs zo goed als nergens.
Een ander moeilijk punt is dat ze niet al te ver uit de buurt wil werken. Als ze dat doet, moet ze namelijk nog eerder van huis, is ze nog later thuis en ziet ze haar kleintjes dus nog minder.
Plotseling bedenkt ze zich dat ze natuurlijk ook haar advocaat nog eens kan bellen over de alimentatie van haar ex. Men zegt wel dat hij spoorloos is, maar hij kan toch immers niet zomaar van de aardbodem verdwenen zijn.
Ze vindt de huidige situatie namelijk enorm oneerlijk. Haar ex is tenslotte net zo goed verantwoordelijk voor de kinderen als zij en hij heeft die schulden veroorzaakt. Als zij zo zuinig mogelijk moet leven om de kleintjes te kunnen onderhouden, moet hij daar dus ook zijn deel aan bijdragen.
Nu komt hij er mooi gemakkelijk vanaf en hoe meer ze daarover nadenkt, des te onredelijker ze dat vindt. Als hij echt moeite had om te betalen, zou ze het niet eens zo’n heel groot probleem vinden om wat minder of een maand niets te krijgen.
Nu heeft ze echter het gevoel dat ze vreselijk bedrogen wordt en daar baalt ze gigantisch van. Zeker omdat hij dat tijdens hun huwelijk al veel te vaak en te lang heeft gedaan.
Plotseling denkt ze eraan dat ze haar baas natuurlijk ook om loonsverhoging kan vragen. Ze vindt dat wel schooien, maar het is voor de kinderen en niet voor zichzelf en dat maakt het voor haar gevoel veel minder erg.
Natuurlijk zal ze er geen paar honderd euro in de maand bij krijgen, maar dat hoeft ook niet. Met een paar tientjes netto is ze namelijk al hartstikke blij.
Omdat ze voortdurend het trieste gezicht van haar zoontje voor zich ziet, besluit ze wel alles op alles te zetten om meer inkomen te krijgen. Als ze tegen acht uur op haar werk komt, loopt ze daarom meteen naar haar chef.
‘Goedemorgen Ellen. Vertel. Wat kan ik voor je betekenen.’
‘Ik kom iets doen waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb.’
‘En dat is?’
‘Om salarisverhoging vragen en dat doe ik niet zonder reden, maar dat weet je.’
‘Klopt.’
Ellens chef, die weet dat ze het financieel gezien hartstikke zwaar heeft, reageert veel vriendelijker dan ze van hem gewend is.
‘Ga zitten. Wil je koffie?’
‘Ja. Lekker.’
‘Momentje.’
Als ze een paar minuten later tegenover elkaar aan een tafel zitten, is de man meteen duidelijk.
‘Ik kan je voor de functie die je nu hebt wel één en zelfs twee treden, zoals dat heet, omhoog doen, maar daar schiet je netto niet zo veel mee op. Daarom denk ik aan wat anders. Voel je er namelijk iets voor om mijn secretaresse te worden? In die functie ga je namelijk aanmerkelijk meer verdienen en volgens mij ben je uitermate geschikt voor dat werk.’
Ellen voelt zich warm worden, want ze beseft dat dit natuurlijk geweldig zou zijn. Plotseling denkt ze echter aan Jantine, die al meerdere jaren zijn secretaresse is.
‘Die baan wil ik natuurlijk hartstikke graag, maar ik wist helemaal niet dat je iemand zocht.’
‘Dat is niet raar, want niemand weet het nog. Jantine heeft gisteren namelijk haar ontslag genomen en omdat ze een enorme berg verlofuren had staan, is ze er vanaf vandaag al niet meer.’
‘Oké. Nou, ik neem het met heel veel plezier van haar over en hoor binnenkort wel wat ik ga verdienen. Wanneer kan ik beginnen?’
‘Komende week heb ik geen tijd om je in te werken. Doe daarom maandag over een week maar.'
‘Dat is lekker snel, maar natuurlijk geen enkel probleem. Nogmaals bedankt voor je aanbod. Je zult er geen spijt van krijgen dat je me deze functie gegeven hebt.’
‘Dat verwacht ik ook niet.’
Ellen wil opstaan om aan het werk te gaan, maar haar chef is nog niet klaar.
‘We hebben het weleens vaker over je geldzorgen gehad, maar betaalt je ex je dan geen alimentatie voor de kinderen?’
‘Helaas niet. Men zegt dat hij een Nederlands postadres heeft en in België woont, maar niemand weet blijkbaar waar. Er zijn wel meerdere brieven naar hem gestuurd, maar hij reageert nergens op en betaalt helaas ook niet.’
‘Hebben ze dan wel goed naar hem gezocht?’
‘Geen idee. Volgens de mensen waar ik contact mee heb, doen ze hun uiterste best om hem te vinden en ik heb geen reden om hen niet te geloven. Hoezo trouwens? Weet jij soms waar die kerel uithangt?’
‘Nee, maar ik hoorde pas van iemand dat hij al een tijdje alle dagen als ZZP’er in de bouw werkt. Hij moet dus genoeg verdienen om voor zijn kinderen te kunnen betalen en het is nogal asociaal dat hij zijn verplichtingen niet nakomt.’
‘Dat ben ik met je eens en enorm bedankt voor de tip. Ik ga het tussen de middag gelijk doorgeven aan mijn contactpersoon.’
‘Zal ik er anders even voor je achteraangaan? Mijn broer werkt namelijk bij de belastingdienst en kan je probleem vrij snel oplossen.’
‘Oké, maar wat gaat er dan gebeuren?’
‘Je ex houdt zich schuil om in ieder geval jou en ik vermoed ook de belasting niet te hoeven betalen. De man die me vertelde dat hij in de bouw werkt, weet vast wel voor welke aannemer hij dat doet. Dus zullen ze bij de belastingdienst heel blij zijn als ik ze inlicht over je ex. Ik ben er normaal niet voor om mensen te verraden, maar voor dit soort figuren maak ik graag een uitzondering.’
Ellen knikt en besluit niets meer te vragen, maar het af te wachten. Ze heeft namelijk alle vertrouwen in haar chef en beseft dat ze in tijden niet zoveel positief nieuws te horen heeft gekregen als vandaag.
Een nieuwe en geweldig leuke functie, aanzienlijk meer salaris en zeer waarschijnlijk eindelijk eens alimentatie. Natuurlijk kan ze met dat extra geld niet opeens alles doen wat ze wil, want daar zijn de prijzen veel te veel voor gestegen. Het is echter wel een grote stap in de goede richting en daar is ze enorm blij mee.
Als ze naar de productieafdeling is gelopen om aan het werk te gaan, vertelt ze haar collega’s met een blij gezicht over haar nieuwe functie. Ze schrikt echter nogal van de reacties die ze krijgt.
Vooral van wat Marijke, een vrouw die twee huizen verder woont dan zij, zegt,
‘Ik begrijp natuurlijk heel goed dat je erg blij bent met die salarisverhoging. Kijk je echter wel uit voor die griezel? Ik heb namelijk het gevoel dat hij je die functie niet zomaar gegeven heeft.’
‘Waarom moet ik oppassen? Zo eng is hij toch niet en waarom denk jij dat hij me die functie gegeven heeft?’
‘Om je afhankelijk van hem te maken, zodat hij een tegenprestatie van je meent te kunnen verlangen. Je vraagt je misschien af wat je dan voor hem moet doen, maar dat lijkt me niet moeilijk te raden. Als ik je vertel dat hij weg is bij zijn vrouw en de verhalen gaan dat hij iedere dame pakt die hij krijgen kan, besef je echter wel waar ik aan denk.’
‘Klopt, maar de verhalen over hem kunnen natuurlijk ook roddels zijn.’
‘Dat is waar. Als bijna iedereen het erover heeft, is er in de meeste gevallen echter wel iets van waar en lijkt het me voor jou dus zaak om op te letten. Heeft hij je trouwens verteld waarom Jantine ontslag heeft genomen?’
‘Nee, maar daar heb ik ook niet naar gevraagd.’
‘Dan zou ik haar eens bellen of bij haar langsgaan. Ik heb haar nummer wel voor je en ze woont in Barnhuizen, net naast het voetbalveld van vv Barn.’
‘Ze woonde toch hier aan de Bosweg?’
‘Dat klopt. Vanwege haar scheiding is ze echter een paar maanden geleden verhuisd.’
Ellen knikt, maar zegt niets meer en besluit om aan het werk te gaan. Haar fijne gevoel van een half uurtje geleden is ze echter kwijt. Tenminste eerst, want na een uurtje prent ze zich in dat de verhalen zeer waarschijnlijk pure roddels zijn.
Plus dat haar chef wel heel veel kan willen, maar zij niet van plan is om iets te laten gebeuren waar ze niet blij van wordt. Daarom besluit ze zo min mogelijk meer na te denken over wat haar buurvrouw zei.
Vooral omdat die extra inkomsten meer dan welkom zijn. Zeker na de belofte die ze aan haar zoontje heeft gedaan en heel graag na wil komen.
Terug naar E-book